De dag erna…

Na het delen van mijn inspiratie en een stukje van mijn verhaal met enkele mensen die me nauw aan het hart liggen komt een eerste confrontatie met mezelf. Het brengt me terug naar net voor de start van deze blog, zoekend op het web naar hoe je zoiets start en waar je op moet letten.

Een van de ‘regels’ zegt dat je best niet dagelijks schrijft. Als leek hou ik me hieraan aan, bang dat als ik dit niet goed doe het weer verknoei voor mezelf. Zorgen dat mijn voeten het voorgeschreven pad volgen die zo mooi verlicht is.
Het is verblindend, als hevig zonlicht dat doorbreekt op een druilerige dag. Je ziet enkel nog dat licht en de loper in mij is aangewakkerd om het te volgen, ongeacht wat er zich in het donker afspeelt.

De reacties zijn overweldigend mooi, oprecht…dat weet ik zeker. Mijn raadgevers, mijn steunpilaren, mijn ‘wees maar jezelf, er zijn al andere genoeg’ vrienden, mijn geliefden…herkenning, bevestiging maar ook voorzichtigheid geven ze mee.
Eentje kent me best van al, langst van al, eentje is bang…IK

Als voor het eerst in weken er tranen van gelukzaligheid over mijn wangen stromen voelt het als regen die valt op een dorre grond na een helse tijd van droogte. Het overschaduwt even het zonlicht, maakt het wat minder fel en tegelijk dragelijker. De inspiratie was het zonlicht, de regen het signaal…

Niet te hard opgaan in iets, in dit. Hoe graag ik ook wil, ik moet mezelf tegenhouden want wat als ik me ‘belachelijk’ maak, wat als ik onbegrepen ben. Dan blijf ik alleen achter…
Het gebeurde al zoveel, ik wil iets uitleggen, zeggen wat ik voel maar de angst belemmert me. Het drukt zijn kille, stoppend hand tegen mijn borstkas en laat me achter met het zo bekend gevoel alsof je hart te zacht lijkt om zo hard te snijden, dat je ademhaling stokt en ergens halfweg je keel blijft hangen en je net niet verstikt wordt door de tranen die zich als een blok samenbundelen.
Ik luister er naar, alweer, want misschien heeft het wel gelijk. Misschien stel ik me wel aan. Dus zeg ik maar de helft en blijven de andere gedachten malen tot ze zich uitgeput nestelen in een koud plekje diep weggemoffeld in mijn hoofd en in mijn hart. Het gevoel van onbegrip zorgt voor eenzaamheid en jaagden al menige mensen van me weg of was het nu omgekeerd???

Maar dan is er een warme knuffel, een troostend woord van de persoon die mij het liefst ziet…. Zijn woorden kloppen, het schrijven helpt. If not voor iemand anders dan wel voor IK.
Dus waarom me inhouden, me aan regels houden die door een ander bepaalt zijn? Voor de zekerheid of om de angst te temperen, te laten groeien en ook dit uiteindelijk te laten uitdoven.

Nope, niet deze keer 🙂 Tijd om egoïstisch te zijn en te handelen. Dit is mijn ding, mijn hulp, dit is IK. En tuurlijk hoop ik stiekem dat ik ooit iemand kan helpen door dit te delen maar ik start klein door toch vandaag te schrijven. Niet omdat ik het dagelijks wil doen maar omdat ik wil schrijven wanneer ik er nood aan heb, wanneer het goed voelt.

Voor sommige zal ik mooier, echter zijn geworden, anderen zullen het dan weer afkeuren maar voor mezelf zal ik gewoon hersteld zijn, gewoon IK zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s