Back on track

Na ongeveer een maand thuis, een maand van onderzoeken en rust, ga ik terug aan de slag. Partime weliswaar, de ene dag lukt beter dan de andere maar wonderbaarlijk lukt het luisteren naar mijn lichaam goed.
Het voelde alsof de pauzeknop in mijn hoofd voldoende lang genoeg was ingedrukt,
ik stond terug verder van de rand die een ongekende duisternis toonde en die grens hou ik nu oplettend in het oog. Als de moeilijke dagen tot een einde komen, visualiseer ik letterlijk die gedachte om zo mezelf tot rust te brengen en af te leiden van alles die mijn hoofd weer eens te vol heeft gekregen.
Dat ik tegen de ochtend opnieuw een miniscuul stapje vooruit ben gegaan in vergelijking met de avond voordien is voor mij het teken dat ik het goed doe. Al moet ik toegeven dat ook op het werk er enkele steunpilaren zijn en die overtreffen zichzelf als respecterende grensbewaarders.

De medische opvolging is kort en bij een van die vele doktersbezoekjes krijg ik te horen dat krachttraining en terug starten met lopen een goed idee is maar…met begeleiding.
Heel even twijfel, nieuwe prikkels, nieuwe uitdagingen! ‘k ging ze nooit uit de weg maar nu veroorzaken ze een lichte paniekaanval waardoor de interne volumeknop in mijn hoofd eventjes op maximum wordt gezet.

Maar ik wil hieruit, ik wil de nieuwe ‘oude’ IK worden. En de zaken die me daarbij vooruit kunnen helpen zijn net de dingen die me afschrikken. Wat ze inhoudelijk ook zijn ze hebben 1 ding gemeen, de grenzen die ik moet aanvoelen en aangeven…mijn grenzen.
Dus maak ik met enige twijfel en een angstig hart uiteindelijk een afspraak in het revalidatie & trainingscentrum. In afwachting van de eerste krachttraining ga ik aan de slag aan wat ik best kan omschrijven als mijn energieherstel. Doel: rustig aan, gewoon genieten en vooral terug willen bewegen. Energieker worden!

14 januari 2019, de eerste krachttraining. Mijn hoofd heeft er zin in, mijn gevoel twijfelt nog steeds maar met goeie moed en met een rustig hoofd open ik de deur naar een nieuwe uitdaging en wandel ik het centrum binnen. De ontvangst, de omgeving het voelt gelukkig goed aan waardoor mijn sensoren niet in overdrive gaan.
Wanneer ik halverwege heel even een stukje buiten moet lopen, begint het net te regenen en zoals altijd vind ik dat zalig. Lopen in de regen heeft mij steeds een helend effect, het gevoel van de druppels op mijn hoofd zorgen er voor dat alles in mijn hoofd wordt weggespoeld en heel even wordt alles stil daarbinnen waardoor mijn focus en mijn energiepeil stijgt. Het lopen is kort, een of twee minuutjes, maar het effect is er eentje die uren duurt en ookal wil mijn lichaam niet altijd even vlot mee merk ik dat alles hieraan deugd doet en me alleen maar beter kan maken. Het gevoel alsof ik de rest van de namiddag en avond bergen kan verzetten maar het verstand om het in te houden en dit stukje herwonnen energie op te slaan.

Bij het opstellen van mijn trainingschema merk ik dat er eentje daags nadien staat gepland. Wanneer ik hoor dat er best een zachte ondergrond word gekozen, kan ik niet verbergen dat het niet zo mijn ding is maar ik protesteer niet want ik weet al te goed dat de afwisseling nodig is om fysiek krachtig genoeg te worden. Mijn persoonlijk doel is er eentje die ik al lang koester, de 42 km. De helft lukte nog eind 2017 maar ook daar legde ik mezelf te veel stress op, ging te veel over mijn grenzen en liep ik van de ene blessure naar de andere. Wanneer en of ik mijn doel zal halen durf en wil ik nog niet uitspreken, niet nu, niet zo lang ik ‘herstellende’ ben.

Wanneer ik na het werk de Finse piste oploop merk ik dat de regen de ondergrond nog zachter heeft gemaakt. En bij iedere stap voelt het als drijfzand waar ik telkens net aan ontsnap. “Focus op houding, focus op houding…” in mijn hoofd herhaal ik de zin, in de hoop dat ik ontsnap aan het geluid van de loeiende wind.
Tis ergens halverwege als ik heel even stop, mijn focus, mijn zinnetje is samen met mijn ademhaling verdwenen. Het geluid van de wind sloeg in mijn hoofd, en liet gedachten opwaaien die zich op de koude plekken hadden verstopt. “Ik wil dit afwerken, ik moet niet maar ik wil…” probeer ik, in de hoop dit op een positieve egoïstische manier te kunnen bekijken maar ik kom tot de conclusie dat ik stilsta. Letterlijk en figuurlijk.

Onwettend of het wel goed is, zet ik de pas weer verder. Bij het nemen van een volgende draai lijkt de wind wat stiller maar het krakende geluid van voeten die de grond geraken komt niet van mij.
Dit is niet zo goed, het gaat echt niet goed! Ik weet ondertussen dat wanneer mijn ogen of oren worden overprikkeld mijn lichaam en geest aangeeft dat het rust nodig heeft. De loper achter mij komt traag dichterbij en wanneer ik zijn ademhaling hoor merk ik dat ik die overneem en het lopen wordt steeds lastiger.

Opgelucht dat hij voorbij is, zet ik de laatste kilometer in en even later wandel ik, teleurgesteld dat het niet goed ging maar ook blij dat ik toch netjes mijn training afwerkte, naar de auto om huiswaarts te rijden. Onderweg bedenk ik me dat zulke situaties me nog overkwamen, op het werk, thuis, op restaurant, in het verkeer…al zuchtend probeer ik mijn gedachten te relativeren “Geef jezelf wat tijd, je bent nog maar net begonnen”

Wanneer ik de wijk inrij waar ik woon besef ik dat mijn lichaam en mijn hoofd ontspannen zijn. Het besef dat het onderweg druk was overvalt me. Tuurlijk had ik het opgemerkt maar het leek minder lastig na mijn loopje. Vreemd, denk ik, de details van het lopen kan ik me nog zo voor de geest halen samen met het bekende overweldigende gevoel. Maar het effect blijft niet hangen en dat voelt goed. Even leek het of ik een grens was overgegaan maar nu twijfel ik vooral of het er net niet voorbij was. De lichte koppijn heeft aan dat ik me best rustig hou voor de rest van de avond. Het bevestigt dat ik fysiek nog heel wat werk heb maar dat de wil, de goesting zich mentaal al heeft versterkt en zijn plekje in mijn hoofd stilletjes aan het innemen is.
Het maakt me fier en ik weet dat een vroegere versie van mezelf het zou afschilderen als een slechte prestatie maar de positieve egoïst in mij laat van zich horen en zegt
“Je was top, je hebt het gedaan en je voelt je goed ondanks de obstakels onderweg! ”
En voor ik geniet van een verdere rustige avond corrigeer ik mezelf hier heel even
” IK ben top” 😉

the-soul-always-knows-what-to-do-to-heal-itselfthe-challenge-is-to-silence-the-mind-inspirational-quote

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s