Zeemeerminnentaal

Soms vraag ik me af hoe het moet zijn om meer te communiceren zonder de neiging te hebben om iets meer diepgang toe te voegen. Ik kan het wel maar af en toe voel ik me zo vreemd, alsof mijn ademruimte beperkt wordt en de holheid me duizelig maakt.
Dat zijn de momenten dat de ‘dagelijkse’ sleur zijn intrede doet, het tempo beetje hoger gaat en de grenzen worden bespeeld als een elastiekje rond je vingers waarvan je hoopt dat als ie wegspringt het niet in de richting van je gezicht gaat.

IK merk dat ik het iets beter, iets vlugger van mezelf besef als het zo ver is. Het is iets anders dan nood aan rust, het is nood aan diepgang. Het zijn de momenten waarop alleen zijn geen goed idee is want dan zou dat kopke teveel gaan draaien.

En ookal bestaan ze niet echt,  je kan het vergelijken met zeemeerminnen. Ze zijn gewoon om diep te leven, in hun wereldje vol mooie natuur en spullen uit een gezonken schip die in hun eenvoud mooi zijn. Ja, ik denk hierbij aan een stukje uit “De kleine zeemeermin” 🙂

De diepte brengt hen rust, vertrouwen en dankbaarheid voor de kleine dingetjes maar zo af en toe lonkt de oppervlakte als een glinsterde diamant. Het maakt hen nieuwsgierig naar wat zich daarboven afspeelt, naar wie ze zouden ontmoeten en hoe de oppervlakte van het water een andere wereld kan laten zien. Dus gaan ze af en toe kijken, ze zien al snel hoe ‘oppervlakkig’ de wereld boven hen is maar het stoort hen niet. Voor hen is het voldoende als de mensen er ook lachen en op hun manier gelukkig zijn. Heel af en toe merken ze iemand die net het omgekeerde doet. Die dromerig naar de zee kijkt en zich afvraagt wat er onder het wateroppervlak allemaal leeft, hoe de kleuren je meenemen naar een ongekende wereld die alle fantasie in het niets doet verdwijnen.

Zolang de zeemeermin niet te lang aan de oppervlakte blijft en de weg naar het diepe terug kan vinden is er geen probleem. Maar zo af en toe gebeurd het dat een van hen het gevaar verkeerd inschat en te lang wacht. Het wordt stilaan donker en het is simpelweg leuk vertoeven daarboven, denkt ze. Heel even geen diepgang, heel even niet voelen en heel even genieten van de oppervlakte.
Maar dan merkt ze iets vreemd, een pijn die haar huid doet samenkrimpen van het gebrek aan het diepgaande water. Haar adem die net boven haar hart blijft hangen en zich meer en meer opstapelt tot het haar stem vervormt en het lijkt alsof er geen klank meer komt. Ze is onbegrepen in een wereld die ze niet kent en hoe ze ook probeert niemand begrijpt haar, niemand luistert, niemand spreekt haar taal. De groeiende pijn belet haar niet om af en toe te zoeken naar het strand en haar te nestelen in het goudgele zand dromend en verlangend naar de diepte van het water waar de maan een glinstering op laat neervallen.

Onwetend dat het de eenvoud is die haar helpen kan blijft ze dromen en hopen dat ze ooit weer thuis kan komen, dag na dag, week na week,…Tot ze verkrampt en verdoofd van de ongekende pijn, verblind door de angst om voor altijd vast te zitten aan de oppervlakte verder stapt dan de dag ervoor en door de golven mee gezogen wordt.
Verschrikt spartelt ze om zich heen in de hoop de golven te temperen die het water in haar gezicht slaan met hun schuimende toppen als kletsende handen. Ze voelt het water rondom haar stijgen en de adem die boven haar hart was blijven hangen groeit in een verstikkend tempo tot het haar keel volledig inneemt en nog voor de lucht een uitweg vind, wordt haar mond gevuld door woorden die haar stem niet meer kunnen vormen.

De hoop om haar thuis te vinden in het water laat ze varen en haar lichaam laat ze verslapt meespoelen door de golven die haar omringen in een donkere waas, steeds dieper, steeds verder van de oppervlakte waar ze zolang bleef. Meestal is ze verzonken in een diepe slaap maar af en toe schiet ze wakker en probeert ze met alle kracht om haar heen te slaan in de hoop ergens vertrouwt te kunnen komen. Of  het terug aan de oppervlakte is of niet maakt haar niet uit, ze is moe, ze wil rusten…

Zonder het te weten wordt haar ineengezakte, schijnbaar levensloze lichaam ergens naar toe gebracht. Na enkele dagen hoort ze een bekende taal maar kan ze nog niets terug zeggen, ze voelt dat ze omringt is door iets bekends, door mensen die ze kent maar ze twijfelt nog of ze hun taal kan spreken. Of ze het durft om hen toe te vertrouwen wat ze gezien heeft aan de oppervlakte. De diepte waar ze zo naar verlangde is terug maar het is anders dan voordien, het is eventjes minder mooi dan de fantasieën die de mensen aan de oppervlakte erover hebben en na een tijdje beseft ze dat het datgene was die haar wegdreef, steeds hoger, steeds verder van haar thuis. Het duurt even voor ze terug de schoonheid ervan ziet maar ze is omringt door mensen die haar taal spreken, door mensen die haar begrijpen en haar de tijd geven om terug af en toe te gaan kijken naar de oppervlakte zodat ze kan zien hoe mooi de diepte kan zijn.

Leven met diepgang, ik hoorde al vaak dat het wordt verward met serieusheid en saaiheid. Of net het tegenovergestelde, met dromerigheid en onrealistische gedachten. De waarheid zit ergens middenin, volgens mij. Tuurlijk kan ik niet elke dag, elk moment de diepgang gaan opzoeken. Soms is het er simpelweg niet en te veel ervan is gewoonweg vermoeiend. Maar zonder is het leven saai en kleurloos want in tegenstelling tot het beeld van serieusheid brengt het ook heel veel kleur en fantasie met zich mee. Wanneer ik het over diepgang heb, heb ik het over dromen die ik wil najagen (of zwemmen in dit geval), over het genieten van de kleine dingen en met of zonder woorden aan te voelen hoe alles rust brengt maar ook te kunnen praten over de pijn die het oppervlakkige leven af en toe met zich kan meebrengen en het beseffen dat het leven in de diepte dat evenzeer kan. Het is een balans, een af en toe naar boven zwemmen en het af toe terug neerdalen. En het is iets wat leuker en veiliger is als je het niet alleen doet. Het is het gesprekje met een goeie vriendin over wat zij en ik belangrijk vinden, het is het dromen en plannen van een reisje of een uitstapje, het genieten van de kinderen die verwonderd kijken naar hoe mooi de wereld voor hen kan zijn, het voelen van blijheid wanneer je onverwacht een bezoekje brengt aan je oma, het herkenbare in het gesprek met een wildvreemde die zich openstelt alsof je elkaar al jaren kent, het weten dat er mensen zijn die je begrijpen en wanneer je een slechte dag hebt, is het het weten dat je je hart kan luchten, je even kan laten gaan, een diepgaand gesprek kan hebben met iemand die gewoon luistert en heel even met je meezwemt…

En ja, het is ook het me hier even volledig te laten gaan in een zeemeerminnenverhaal in zeemeerminnentaal 🙂

knipsel

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s