De 2de eerste sneeuw

Menig schrijvers/bloggers zullen me gisteren en vandaag zijn voorgaan om hun creatieve bewoording los te laten over de sneeuwval in ons Belgenlandje. Als je even vertraagt, even stilstaat is het naast rustgevend dan ook een inspirerend iets, al komt dat natuurlijk ook omdat het hier een zeldzaamheid geworden is en de schoonheid ervan op een uiterst dromerige manier binnenkomt. Het felle witte kleur heeft de indruk dat je tussen de wolken zit en de koude streling ervan heeft een instant verfrissingsmomentje aan een al dan niet overvol hoofd terwijl de gladheid ervan ons eraan herinnert om netjes de voeten op de grond te houden.

Wanneer ik door het venster kijk, haal ik opgelucht adem. Het eerste wat ik zie is een idyllisch sneeuwlandschap en het brengt voor het eerst sinds lange tijd geen angst met zich mee. Niet dat het zoveel kansen had maar de weinige keren dat er hier sneeuw viel de voorbije jaren genoot ik er niet ten volle van. En dat besef ik nu pas wanneer ik de witte boomtopen zie, die het net niet begeven onder het laagje sneeuw en zo de takken laat doorhangen alsof ze in een rustige houding worden gedwongen en helemaal ontspannen het gewicht van de zachte vlokken dragen. In mijn hoofd klinkt het enkel nog van “waar is mijn wollen muts nu, waar is mijn dikke sjaal…” (voor de niet muziekkenners: zie link)

Aan de ontbijttafel vraagt mijn dochter of ze onderweg naar school een sneeuwengel mag maken. Maar de ochtendhaast wordt ons voorgeschoteld en heel even denk ik aan wat me anders zo een afkeer deed krijgen van sneeuw.
“Sorry meisje, vanmorgen zal echt niet lukken” hoor ik mezelf op een teleurgestelde toon zeggen. “De grijze massa wacht” denk ik er in stilte bij. Dat mag je gerust letterlijk nemen ookal is de kans dat die zin figuurlijk van toepassing is niet onbestaande.

Het verkeer, mijn “zwakke” plek. Een held ben ik er nooit in geweest, een kleine afkeer van alles wat wieltjes heeft er bij mij al altijd ingezeten. Al heb ik in mijn rijkelijke denkwereld er nog nooit een echte verklaring voor gevonden, ik had er gaandeweg mee leren leven tot op een punt dat ik het voordeel van de bewielde verplaatsingsmiddelen inzag.
Tot nu dus, ik voel de laatste tijd dat het meestal beter met me begint te gaan. De moeilijke dagen worden dragelijker en de makkelijke dagen worden weer fun. Maar tijdens een verplichte deelname aan het verkeer gebeurt het nog regelmatig dat ik me even aan de kant parkeer om mezelf tot rust te brengen vooral ik de rit verder zet.
De lichten die van alle kanten komen en een waas van verblindheid nalaten, de voorbijzoevende chauffeurs al dan niet met bonkende bassen die tot diep in mijn hoofd weerklinken en zo nu en dan een opschrikmoment door een claxon die van overal en nergens tegelijk komt. Het is het toonbeeld van de drukte en de weerspiegeling van de snelheid waar ik mezelf nog niet volledig kan in terug plaatsen, zelfs niet voor het halfuurtje van thuis naar werk.

Tot dit jaar bracht sneeuwval alles in een nog erger stadium voor mij. Het niet kunnen loskomen van die snelheid waar ik in leefde en tegelijk rekening houden met het veilig verplaatsen? Ik zag het als een dodelijke combinatie.
Maar wanneer ik nu naar mijn auto stap voel ik een ongekende rust. In een vorm van automatische piloot stap ik trager en geniet ik van de witte daken, van de sneeuwtapijten als voortuintjes, van de vuilwitte lucht waar nog steeds kleine, zachte witte vlokken uit neerdwarelen.
Heel even richt ik mijn gezicht en mijn handpalmen naar boven om te voelen hoe ze mijn huid geraken en een koude tinteling nalaten die spontaan een lach op mijn gezicht tovert.

Onderweg merk ik dat alles trager gaat, het viel me vroeger nooit zo op. Het moeilijkste is niet teveel weg te dromen bij de mooie witte taferelen die zich aan de zijkant van de weg afspelen, het is een balans die ik graag hou en ervoor zorgt dat ik geniet van dit ritje in de sneeuw. Zonder haast, zoals alle andere chauffeurs. Ok, sommige zullen misschien wel gefrustreerd zijn geweest maar de enige bedenking die ik me dan maak is dat de natuur alles en iedereen beetje verplicht te vertragen. Letterlijk moet het, figuurlijk zou iedereen het beter (af en toe) doen.

Wanneer ik ’s middags mijn kleine meisje van school haal, krijg ik een blik vol vragen als we de richting veranderen en naar het park toe wandelen. ” Je wou toch een sneeuwengel?” vraag ik lachend en tegelijk hopend dat ze nu geen nee zegt.
Met evenveel enthousiasme als gevallen sneeuw vliegt ze rond me nek die even later ijskoud aanvoelt door een eerste sneeuwbal die ze er al lachend ingooit.
En aangestoken door haar verwonderd genieten van spelen in de sneeuw laat ik me even later samen met haar vallen op een onaangetast wit tapijt.
Lachend en doornat wandelen we terug naar huis voor een warme tas soep terwijl in het parkje er niet 1 kleine maar ook 1 grote sneeuwengel achterblijven.

20190123_160203

2 gedachten over “De 2de eerste sneeuw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s