Dansen in het bos

Dat het de laatste dagen beter met me gaat…Ik voel nog hoe die woorden enkele dagen geleden zich een weg zochten uit die bizarre hersenkronkels van me om zich al glijdend een weg te zoeken naar mijn vingers die met een enthousiast getokkel de zin vormden terwijl het hart het gevoel toen extra sterkte gaf.
Dat een kleine, onbenullige gebeurtenis dit helemaal kan doen wankelen en me al zwalpend van links naar rechts terug een grens laat zien is echter niet schrikken.
Na enkele maanden ken ik het ritme al, weet ik al dat er een nog een lange weg voor me ligt en dat het eentje is met ups and downs.

Het is onvoorspelbaar, het kan iets groots zijn maar evengoed klein. Het kan een aangrijpende gebeurtenis zijn maar evengoed iets dat niet kan worden verwoord. Een zin die een ondertoon heeft waardoor ik twijfel aan wat er nu echt bedoelt wordt, een kritische blik of een gespannen sfeertje die in de lucht hangt. Die ‘kleine’ onaantoonbare dingetjes, het was er de laatste dagen allemaal en op zuke momenten kan ik maar 1 ding denken ‘ it’s sucks to be HSP!’
Tuurlijk meen ik dat niet echt, als doorwinterde HSP’er heb ik al veel te veel ervaren dat het heel mooie dingen met zich kan meebrengen.
Maar soms is het dus een nadeel, dat buikgevoel, die intuitie. Wetende dat er iets is maar niet weten wat en er geen duidelijkheid over vinden. Het duurt even voor ik het loslaat, voor ik terug verder kan..dat het bij mij wat trager gaat is normaal, dat weet ik ondertussen al maar dat zulke ‘kleine’ dingetjes zo hard kunnen binnen komen is toch telkens weer een beetje schrikken, een beetje terug in de angst.

’t Is alsof je in een donker bos loopt en het net een tintje donkerder wordt, rationeel denk je dat er niets aan de hand is, dat er een wolk boven de bomen komt hangen. Maar als je heel stil bent, hoor je in de verte licht geritsel. Je voelt dat er iets sluipend op je afkomt, je buikt trekt samen en je ademhaling is het enige wat je hoort en die klinkt veel te luid.
Je maakt je heel klein, heel stil en je stopt je ademhaling in de hoop dat het de zware druk in je maag zal verlichten wanneer je er geen lucht bovenop propt. Maar de lucht stapelt zich op in je hoofd en helder denken gaat niet meer, je gedachten vervormen zich door de mix van angst en wantrouwen.
Verstopt in een hoekje blijf je verkrampt wachten tot de donkere waas voorbijkomt, de vuurgele ogen voel je branden wanneer ze jou richting uitkijken en je doet wat het beste is, wat je het beste lijkt. Je doet je anders voor, alsof je er niet bent en kruipt nog dieper weg in de hoop onzichtbaar te worden.
Je telt de seconden af tot het voorbij is, tot je weer uit je cocon kan komen en de omgeving weer helder is. Tot de invloed van alle ‘externe’ factoren weer genormaliseerd zijn en je je terug onder de noemer ‘normaal functionerend’ kan zetten.

Dat gevoel heb ik wel meer gehad en in de loop der jaren had ik een manier gevonden om hier mee om te gaan…Het was geen goeie manier, het was het “pleasen” van anderen door mezelf anders voor te doen. Het verstoppen van mijn gevoelig kantje en de stoerdere versie van mezelf laten opdraven om zo het gevecht aan te gaan. Tot ik dus enkele maanden geleden moegestreden en zwaar gekwetst heel lang ik ‘mijn’ hoekje kroop. Maar af en toe komt er dus al wat zonlicht door en durf ik de stralen te laten weerspiegelen om zo te laten zien wie ik echt ben, hoe ik echt ben. De kwetsbare IK met een intuitie die er meestal bonk op zit.

Op het korte stukje pad die ik reeds aflegde durfde ik zelfs al eens dat echte kantje te delen met anderen, mensen die ik ken maar ook mensen die ik minder goed ken en zelfs mensen die ik helemaal niet ken. Dat de reacties uiteenlopend zijn is normaal maar 1 ding doen ze allemaal…ze geven me de indruk dat ze oprecht zijn, oprecht en met respect. Soms is een reactie gemaakt van gesproken woorden, geschreven woorden of zelfs zonder woorden maar telkens voel ik aan wat er echt is aan de reactie en voor het eerst ervaar ik mijn buikgevoel niet als ambetant maar als euh…handig 🙂

Toen dat voor het eerst gebeurde dacht ik echt dat ik erdoor was, dat ik ‘genezen’ was en terug de draad kon oppikken van waar ik was gestopt. Het bleek een kort stukje draad te zijn want al gauw werd ik achteruit gegooid door de verlammende hand die me terug duwde en heel even de druk aanhield.
Al snel had ik door hoe het gaat en nu dans ik mee op het ritme. Ik laat me niet leiden en volg ook heel zeker niet maar wanneer het er is weet ik dat het eventjes tijd is om wat rust te nemen, op adem te komen en te wennen aan het nieuwe stukje dat voor me ligt.

En op de ‘betere’ slechte dagen (zoals vandaag dus) sterkt de gedachte me dat het binnenkort net omgekeerd zal zijn. Dat ik de nieuwe pasjes onder de knie zal hebben en dat ik terug eventjes al dansend het pad kan volgen.
“Maar wat zit er nu dan in je weg?” het is een kritische vraag die ik mezelf moet stellen. Om te weten waar ik mijn focus straks zal leggen, als het tijd wordt om na deze rustperiode verder te gaan.
En ik stel vast dat het deze keer weer iets is wat van diep komt. Het is de twijfel om mijn kwetsbaarheid te tonen maar dan samen met de schaamte die al jaren de stille sluiper in het bos was, die zich al jaren aan het versterken was. Het besloop me zonder dat ik het wist, wachtend op het ideale moment om genadeloos toe te slaan en het gevecht aan te gaan met diezelfde kwetsbaarheid.

Hoe ik me hier tegen moet wapenen weet ik nog niet, dat zal ik gaandeweg wel ontdekken. Dat deze gedachte zich vormt op dit moment stemt me goed want de woorden ‘het gaat eventjes niet zo ok’ vinden de weg uit mijn hersenkronkels veel moeilijker dan hun positieve tegenhanger. Onbesproken komen ze naar buiten in de vorm van stilte, afwezigheid, dromerigheid, verwardheid en zo nu en dan als een stille traan. Maar treuren doe ik niet want ik ken het ritme al, ik ken deze dans…en met mijn kwetsbaarheid als wapen dans ik mee onderweg naar een gewone betere dag.
Tot de twijfel en de schaamte zich heel klein maken. Tot ik terug echt IK zal zijn.

optimismquote

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s