Die kleine IK

En dan komen de grote vragen van de kleine mensjes!
Zelf heb ik er 2, een jongen en een meisje en zoals het cliche het wil zijn ze totaal verschillend. Terwijl de een heel voorzichtig is in alles wat hij doet en veel nood heeft aan rust en regelmaat is de ander een wildebras die kan genieten van een luilekker momentje en 5 minuten later een kopstand in de zetel maakt.

Al vanaf het begin waren mijn man en ik het eens over hoe we de kids willen laten kennis maken met de wereld. Al van in het begin was het ook duidelijk dat ze qua gevoeligheid niet moeten onder doen voor hun mama.
HSP? tja van eentje is het al bevestigd, van de ander zou niemand er van schrikken.
Maar hoe doe je dat? De wereld tonen aan een kind zoals hij is? De nuchtere, rationele blik van hun papa is de ideale aanvulling voor de dromerige, emotionele kant van mezelf. En ja, ik weet dat het hier waarschijnlijk veel mooier klinkt dan het in werkelijkheid is.
Onze hoofden zitten dan ook niet altijd tegelijk vol maar het woordje “Alarm” is goed gekend. Wie het zegt, wil heel even rust. Eenvoudig, duidelijk en makkelijk te onthouden en meestal werkt het, met de nadruk op meestal 😉

(Elkaars) stemmingen aanvoelen is dan soms wel ‘handig’, de neiging om het soms over te nemen is alles behalve makkelijk als je weet dat je je bewust moet blijven van wat nu jou emotie is en wat niet.
Een dagdagelijks leerproces wat mij betreft en hoewel ik natuurlijk wel het verschil ken tussen een kinderlijke emotie en een volwassen emotie kan ik niet anders dan toegeven dat het een zalig gevoel is om je als volwassenen even kinderlijk klein te maken, mee te denken op hun tempo, mee te zweven in hun dromen en al zingend te beschrijven hoe mooi het leven wel kan zijn.
My inner child, het is nooit echt weggegaan bij me. Het is het laatste wat wegging in de donkere maanden, had zich diep in me verstopt, angstig voor de razene snelheid waar het me steeds meer in zag verdwijnen. Af en toe stak het zijn hand nog naar me uit, greep het heel hard vast en probeerde me weg te trekken uit de donkere waas waarin ik werd mee gezogen. Tot ik, de grote stoere ik, angstig rond me keek. Zoekend naar de kleine IK, angstig dat ik het niet meer zou vinden, verloren omdat ik zonder mijn kleine IK die 2 kleine mensjes niet meer kan tonen hoe mooi het kan zijn, de wereld, het leven…

Het is het eerste wat terug was, na het instorten werd het aangewakkerd om tevoorschijn te komen. Alsof de ogen van mijn kids, stilletjes vroegen of het nog wou spelen met hen. Of het mama terug kon laten zingen en dansen samen met hen, al walsend door het huis. Of het terug die gekke bekken kon toveren op dat grote mensen gezicht en samen grappen maken tot we neervallen van het lachen. Maar ook of het mama kan laten vertellen over hoe die ‘grote’ mensenwereld er uitziet in een taal die ze begrijpen. Op kinderformaat dus, we deden het altijd al zo. De leuke dingen, de lelijke dingen, niet verbergen maar hen bewust laten worden dat het niet altijd die rooskleurige wereld is die ze in hun dromen zien. Dat ookal zingen we soms op musicalachtige wijze over ‘a few of my favorite things’ er ook minder favoriete kantjes zijn. Geen onderwerp gaan we uit de weg, wereldnieuws of niet…de grote lijnen en scherpe kantjes van het leven verstoppen we niet.

En dus komen ook nu vragen. Wanneer ik even mijn notitieboekje neem en een ideetje wil neerpennen voor ‘project ik’ voel ik 2 fonkelende oogjes langs de zijkant van mijn arm meegluren. Met een betrappende lach kijk ik ze recht aan. ” Wat doe je?” vraagt hij met een al even nieuwsgierig als ondeugend toontje.
Nog voor ik kan antwoorden, zie ik dat aan de andere zijde van de tafel enkele minivingertjes met glitternagellak het boekje naar haar toe draait en klinkt het luidop
“Pro-ject-IK”

Wat HSP is weten ze al lang, een tijdje geleden legden we hen ook al uit wat burn-out betekent. Wonderbaarlijk hoe snel je dat kan uitleggen als je een elastiekje gebruikt en tot 10 telt terwijl je het meer en meer onder spanning zet.
“Stoooooooop!!! Zo maak je de elastiek kapot” en dan zie je de begrijpende blik en hoor je hen denken van “Oooooow, dat is het dus…” ze leggen vlugger de link dan je zou denken. Ze leren op die manier van ons maar als ze even later terug opgaan in hun spel bedenk ik me dat het omgekeerd net ook zo is.
Ze begrijpen het en laten dan hun eigen elastiekje terug wat los, de spanning los, traagjes genieten van wat hun blij maakt zodat hun ‘elastiekje’ niet onder spanning komt. Daar kan ik nog wat van leren 🙂

Maar “Project IK” had ik hen dus nog niet uitgelegd. Tuurlijk is het eenvoudig, ik voel me beter als ik kan schrijven, het helpt me en dat op zich is al een leuk antwoord. Maar ze vragen door. “Er staat daar positief egoïsme, wat bedoel je daarmee? Egoïstisch zijn is toch niet ok?” Dat hij bijna een tiener is en het woord al kent was ik bijna vergeten.
Een blad, een balpen en een slecht getekende weegschaal heeft hen de antwoorden op die vraag. “Positief egoïsme zorgt er voor dat niemand van de weegschaal valt en IK dus ook niet alleen achterblijft” Aangevuld met wat uitleg over wegcijferen, voorbij lopen, neerbuigend doen en zelfzorg zie ik hoe de speelgoedcentjes spreekwoordelijk vallen.
En wanneer ik enkele uren later hoor hoe ze het verhaal over ‘balans, WIN-WIN en positief egoïsme’ aan mijn man vertellen, komt er een trotse kinderlijke glimlach op mijn volwassen smoeltje 🙂

20190130_165302

Een gedachte over “Die kleine IK

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s