Achteruitkijkgedicht

Terwijl ik mijn collega en een van mijn raadgevers vertel over een gedicht dat ik schreef in de periode dat ik thuis was, hoor ik mezelf eraan toevoegen dat ik twijfel om hem te delen. Maar hey, tis gedichtendag… 🙂
Het is somber, donker en vertegenwoordigd zowel de pijn als het mooie aan loslaten. Loslaten van dingen die zinloos zijn, loslaten van situaties die te veel energie vragen en zelfs loslaten van mensen…

Hoeveel geheimen schuilt onder de aarde
Als kisten vol goud maar zonder waarde
Een smachtend verlangen tot in eeuwigheid
Een ambitieus man, z’n roem en geld kwijt

Hoeveel gedachten waaien er mee
Al fluitend de lucht in tot ver over zee
Het pijnlijke wachten, tot dodens gebracht
Het mooie aan loslaten, voor altijd in ’t hart

Als water ter aarde, die enige traan
tot ongesproken woorden tot as zijn vergaan.

 

Geschreven in een sombere bui ergens in november 2018 . Van waar de woorden kwamen weet ik niet maar waarom dat weet ik nu wel. Het is een achteruitkijkgedichtje, eentje die me doet beseffen dat ik al mooie stappen heb gezet ookal ligt er nog een lange weg voor me.

hqdefault

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s