Gewoonweg Awesome!

Met een dubbel gevoel trek ik op zondagvoormiddag de deur achter me toe om een frisse wandeling te maken tot aan het yogalokaal.
Nieuw is het niet, maanden geleden dat wel…Het was een wekelijkse routine, een krachtige vorm van yoga (waar ik nooit de naam van heb geweten).
En net zoals alles in die periode werd ook dit op een bepaald moment een bij voorbaat verloren race.

Nochthans is het een hele belangrijke regel in de yoga, luister naar je eigen lichaam en ADEM. Het werd er tot vervelens toe herhaald maar ik wou altijd dat tikkeltje meer van mezelf. Niet om te tonen aan een ander dat ik iets goed kon maar eerder omdat het voor mezelf nooit goed genoeg was, nooit goed genoeg aanvoelde.
Waar ik dat idee ooit van heb gehaald weet ik ondertussen en het brengt me naar een heel ver verleden die ik me maar vaag herinner maar het was de oorsprong van mijn extreme vorm van strengheid naar mezelf toe. Geen zoektocht naar bevestiging maar eerder een vorm van gebrek aan zelfappreciatie.

Als je doet wat je graag doet dan maakt het niet uit wat een ander ervan vindt! Het fungehalte, dat was mijn drijfveer en IK ben blij om af en toe die woorden al terug te vinden in die kronkels in mijn hoofd, die massa die zo zwart was toont zo nu en dan al een tintje grijs 😉 Maar onderweg naar de yoga mijmer ik nog na over deze gedachte.
Zelf verkondig ik tot op vandaag nog steeds dat ik niet competitief ben ingesteld, zelf zie ik er eigenlijk ook het nut niet van, dat competitief gedoe. Dat net die competitiedrang grotendeels voor de ultieme vervreemding had gezorgd, de vervreemding van mezelf, is moeilijk te vatten. Maar ik had het ook gevoeld, ik had me er ook ‘schuldig’ aan gemaakt. Alleen kon ik niet winnen want het was een competitite met mezelf, met de echte IK.
Het is een besluit die mijn gedachten de kans geeft om naar een volgend kronkeltje te stappen, het is een wedstrijd die voorbij is. En het feit dat IK zware klappen heb gevangen en mezelf terug moet herontdekken houdt het glimlachje op mijn gezicht niet tegen.
Een glimlach van opluchting, niet van overwinning, het zorgt dat enkele beslissingen stilletjes aan vorm krijgen in mijn hoofd en zet me terug op het pad richting ‘vooruit’.

De actieve vorm van yoga heb ik dus (eventjes) ingeruild voor de yin versie. En da’s wel even schrikken, het is een vorm die voor ontspanning zorgt en een gevoel van loslaten creëert.
Dat yoga soms als zweverig werd bestempeld, kon me de kast opjagen. Na het lopen was ik vroeger namelijk meer ontspannen dan na de yoga en waar ik yoga volg is de focus ook niet gericht op medidatie en aarding maar op beweging en ADEM.
Maar zonder een verhaal, zonder enig zweverig woord voel ik tijdens deze sessie een rust over me glijden die me in een dromerige sfeer brengt. Een streepje zon die door het raam op mijn gezicht schijnt geeft me het gevoel te zweven op wolken, die eveneens een waas over me laten glijden. Een witte waas en ookal is het een voor mij extreme vorm van rust, ik kan enkel maar denken “Wat voelt dit goed!”

Het was me wel al bekend dat gevoel, tijdens een allereerste sessie van relaxatietherapie had het me zelfs een lichte vorm van paniek gebracht. Mijn hoofd was voor het eerst in mijn hele leven echt ‘leeg’ en even dacht ik dat ik van een diepte naar een hoogte was gegaan die me zou gevangen houden, die te goed voelde om me terug te brengen. Dat ik een zweverig type zou zijn geworden, het type waar ik absoluut geen probleem mee heb en waarvan ik altijd zei dat ik er beter een klein beetje zou van hebben.
Ik had het! Ik genoot ervan! Maar eerlijk als ik ben, geef ik toe dat ik het niet altijd zou willen/kunnen. Die stilte, het gevoel van complete afwezigheid van adrenaline, ik vrees dat ik in een vorm van saaiheid zou vervallen die me al even onrustig zou maken.
Al lijkt het me wel ideaal om de combinatie van beide te vinden, af en toe van diepte naar hoogte gaan met het dagelijkse leven als tussensfeer om de voetjes op de grond te houden en in geen van beiden levenswijzen te extreem te gaan. Het is een balans waar van ik niet wist dat ik hem kon zoeken, het was onbestaande voor mij.

Dat zowel de relaxatietherapie en de yin yoga me tools geven om dat sprankeltje rust te geven in de dagdagelijkse sfeer is iets wat ik nooit had kunnen denken. Het is de eenvoud zelf. De gemeenschappelijke noemer?…ADEM!

De correcte manier, de verandering van manier, het bewust zijn van, het brengt me in elk van de 3 sferen (diep, hoog en tussenin) hetzelfde effect. Rust of bij momenten rustig worden toch, zelfrelativatie, zelfregulatie en heel af en toe ‘stilte’.

Ook bij het lopen is het iets wat heel voorzichtig aan bod komt, iedere beweging voel ik. Het lijkt alsof ik spieren en pezen heb waar die voordien niet waren en lopen zoals voordien lukt me simpelweg niet meer. Dagelijks beweeg en adem ik bewuster en bij iedere nieuwe ontdekking voel ik mezelf energieker worden, voel ik hoe mijn weg naar herstel een nieuwe weg is, die ik eerder nooit had opgemerkt.
Meer en meer begint het me te dagen ik zal nooit meer de oude worden, IK wil het ook niet. De echte IK heeft ‘gewonnen’ en moet nu gewoon herstellen terwijl het nieuwe pad wordt bewandelt.

De nieuwe IK ADEMT of zoals we in het West-Vlaams zeggen IK Awesome 🙂

207999363

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s