Voorkomen is beter dan genezen!?

Iedereen kent het wel, ooit moest je er heen voor school en later voor het werk. Voor een groot deel mensen is het nog steeds iets wat nu eenmaal bij de jaarlijkse to do’s hoort en voor anderen (zoals ik) is de wetgeving zoveel verandert dat we er zelden tot nooit meer naar toe moeten. Zonder over de wetgeving uit te wijden komt het er op neer dat er zelf kan worden gevraagd om langs te gaan.

Sinds ik terug aan het werk ben is het dan ook een vraag die al enkele keren in mijn hoofd oppopte. Wat ik aanvankelijk vreemd vond want vroeger stond ik nooit te springen om een plastic potje op bevel te vullen, geluidjes in mijn oren te laten blazen, tekeningetjes te bekijken en nog andere zaken die vooral gericht zijn op het fysieke presteren en dus meestal ook maar fysieke problemen aan het licht brengen.

Het is in mijn geval dan ook iets wat gewoon nog niet ten volle aan bod kwam. Na de chrash was het eerst en vooral een kwestie om zowel de fysieke en medisch overduidelijk aantoonbare diagnose aan te pakken. Om vervolgens toch nog te horen dat ik naast wat aantoonbaar is toch ook nog met een andere diagnose aan de slag moest.

Het ‘aanvaarden’ van de burn-out symptomen, het is iets waar ik op dit moment geen moeite meer mee heb en waarvan ik schrik dat het toegeven alleen al zorgde voor grote stappen richting vooruit.

Maar vanwaar kwam het? Waarom heb ik het niet zien aankomen? Met die vragen was ik de laatste weken bezig en tot mijn eigen verwondering kom ik tot de vaststelling dat ik al bezig was van voor mijn chrash. Dat ik op ieder vlak in mijn leven aan het ontsporen was, was me deze zomer nog niet duidelijk maar instictief pakte ik toch al enkele prive-issues aan. Mentaal was ik al veel langer gechrast zo blijkt maar fysiek had ik iets meer reserve.

Het bleek echter net te laat want ook die fysieke grens werd heel langzaam overschreden. Alsof ik net voor de finisch in elkaar zakte maar met alle kracht mezelf vooruitsleepte naar wat ik dacht de finisch te zijn. Het bleek het ‘randje’ van iets heel anders te zijn…

Maar ook dit werd ondertussen aan gepakt. En net zoals alles wat reeds werd aangepakt is er ook de nodige aandacht voor de preventie.

Nu weken later is er echter nog een iets, nog een onderdeeltje waar ik ook teveel van mezelf heb gegeven de voorbije jaren…my JOB!

Wat ik zelf kan doen is duidelijk, dat ik mijn grenzen moet durven aangeven en dus ook mezelf moet durven zijn en dat ik dat, ondanks de bijhorende stroefheid, moet blijven doen. Maar dus ook dat ik best eventjes langs ga bij het medisch onderzoek, al was het maar voor een beetje helderheid rond mijn prangende vraag “Wat kan er preventief worden gedaan?”

Wanneer ik tegenover de arts zit hoor ik mezelf tot mijn eigen verwondering zeggen dat ik niet akkoord ga met de stelling dat burn-out een werkgerelateerde aandoening is.

Ok, ik zat op het randje en weet dus misschien niet ten volle wat het is maar dat het randje er door een combinatie van verschillende factoren kwam en dus niet louter en alleen door het werk is iets waar ik geen seconde aan twijfel. Na mijn verhaal te doen en toe te lichten hoe ik mijn herstel tot nu toe aanpakte, is mijn verwondering nog groter als ik hoor dat ik wel een punt heb als ik zeg dat het eerder aan de ‘race’ des levens ligt. Maar op mijn kernvraag blijft het stil…

Hoe maak je dit bespreekbaar? Want nu ik voor mijn gevoel heb gevonden welke richting ik uit moet is het ook nodig om te kijken hoe dit in het dagdagelijkse kan worden gepast.

En uiteraard is dit een stukje zelfzorg maar toch…als ik rond me kijk zie ik dat het een taboe is die dringend moet doorbroken worden. Bijna zou ik zeggen dat ik er van wakker lig maar daarvoor let ik teveel op mijn slaap de laatste maanden 😉

Al kan ik niet ontkennen dat ik het een spijtige zaak vind dat er blijkbaar weinig bestaat rond preventie van burn-out. Voor het stukje zelfzorg ben ik enerzijds dan wel zelf verantwoordelijk maar anderzijds is het eveneens zo dat er nog te weinig geweten is wat er dan op werkgebied kan worden gedaan terwijl de perceptie dat het een werkgerelateerde aandoening is volop leeft en in vele gevallen is dit stukje ook het eerste wat men aanpakt.

Al wil ik niet te negatief doen hierover, mijn zoektocht is en blijft iets wat ik als positief wil blijven ervaren. Ik kan uiteindelijk besluiten dat hoe klein het stapje is die het medisch onderzoek me gaf, het toch ook een stapje vooruit is. Het maakt me benieuwd wat het uiteindelijk met zich zal meebrengen, hoe ik dit puzzelstukje kan doen passen in mijn herstel. En hoe ik binnenkort mijn focus kan/zal/wil verleggen van herstel naar voorkomen van….to be continued!

voorbeeld-quote-burn-out-is-niet-een

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s