Stilte aub!

Dat het lentesnot een verkoudheid zou teweeg brengen zal niemand verwonderen maar dat het me in complete stilte zou hullen voor een 2 à 3-tal dagen is lachwekkend en frustrerend tegelijk.
Maar…ik hou vast aan de positieve dingen :-). De herinnering aan de voorbije 2 topweekendjes, de leuke plannen die in het verschiet liggen, de zon die schijnt, de me-time momentjes, de aangename kennismaking met enkele nieuwe mensen, het dansen op een mooi liedje tijdens de afwas, het lekker ontbijtje…

Zo kan ik wel nog een tijdje doorgaan. Ik wist het wel al maar zo 2 dagen in stilte doet het me nog iets meer beseffen. Elke dag is er wel iets positiefs te vinden, iets om dankbaar voor te zijn.  Ik zou het bijna als positief omschrijven, enkele dagen zonder stem maar daarvoor heeft er iets anders teveel aan mijn energie gevreten.

Na een uur of 3 merkte ik reeds dat ondanks de positieve vibe, de ongewilde stilte me de neiging bracht om meer in mijn hoofd te kruipen. Alsof ik me letterlijk wil omringen door mijn eigen gedachten in de hoop zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven.
De indrukken, de stemmingen, het geluid, alles komt nog zoveel harder binnen. Wanneer het me op andere dagen te veel wordt kan ik altijd wel een beetje ventileren bij iemand die me door en door kent en in nood zing ik anders wel mee met een lied die past bij mijn mood maar nu blijf het stil…
IK moet even wennen aan dit gevoel, het lijkt wel de fysieke weerspiegeling van hoe ik me enkele maanden geleden voelde. Woorden, reacties, verwonderingen en frustraties ze razen door mijn hoofd aan een snelheid die geen geluidsgolf kan volgen. En wanneer er toch enkele woorden zijn die zich een weg vanuit mijn hersenen kunnen vinden in de hoop omgezet te worden in een zin die duidelijk kan maken wat ik bedoel, blijven ze steken. Halfweg mijn keel die deze keer wordt dichtgeknepen door een scheurend gevoel veroorzaakt door een teveel aan hoestpogingen. De letterlijke stilte en de extreme geluidsoverlast in mijn hoofd vertraagt me nog meer en ik vind mezelf jojoënd tussen participatie en isolatie.

Ik heb het nodig, zoveel is duidelijk, het menselijk contact, een leuke babbel enzo maar wanneer ik te moe ben neem ik de tijd om voor mezelf te zorgen en zonder ik me eventjes af. “Niemand kan me dat toch kwalijk nemen?” hoor ik mezelf denken
Tussen die balansmomentjes in, valt het me op dat ik nog meer analyseer. Over mezelf, mijn gedachten en emoties maar ook over die van de anderen.
Het is opvallend hoe snel het bij de meeste mensen gaat. Iedere situatie wordt aan een dodelijk tempo gecatalogiseerd in een vakje en bedekt met een beoordeling waar enkel “Goed” of “Slecht” op staat. Stilstaan bij de situatie, het bijhorende gevoel eventjes toelaten, de tijd nemen om het te verwerken…ik kan verkeerd zijn maar het lijkt alsof het nauwelijks wordt gedaan.

Wanneer ik een situatie als slecht ervaar, laat het me niet zo snel los en al zeker niet als het onverwacht is. Minstens 1 dag ben ik van de kaart en overloop ik mijn gevoel, sta ik stil bij wat het met mij en met anderen doet. In zulke situaties kan ik het niet wegsteken, doe ik het toch dan is dat in een vlaag van ‘schone schijn’. Zo’n vlaag waar ik dus eigenlijke een bloedhekel aan heb en me niet meer wil aan schuldig maken, al was het maar omdat dit betere acteerwerk me moe maakt. Het vreemde is dat er bij mij weinig gradaties zijn…een slecht gevoel is een slecht gevoel of het nu gaat over een kleine woordenwisseling of over een verhitte disscussie. Beiden kunnen me behoorlijk overdonderden en slepen dus nog een tijdje na. Als ik er effetief van wakker lig dan kan ik pas oordelen dat het voor mij emotioneel te heftig was, ongeacht wat het ook was.

Dat ongeveer hetzelfde opgaat bij een situatie die als goed ervaar is best wel vreemd. Een gemeende ‘Hoe gaat het met je?’, een oprechte ‘Dank je wel’, een leuke babbel…ook dat blijft me net iets langer bij. En ook daar ben ik me heel erg bewust van wat het met mij en met anderen doet. Het spreekt voor zich dat zulke dingen een glimach met zich mee brengen en wanneer ik voel hoe ik er van ga stralen weet ik dat het goed was, ongeacht wat het ook was. De straalmomenten zoals ik ze noem, herken ik omdat ze minstens 1 dag een sterk gevoel geven. Komt er een mindere situatie op mijn pad dan is het net iets makkelijker om daarmee om te gaan. Alsof er reeds een schild rond me staat die het negatieve net iets minder hard maakt.

Maar de stilte doet me beseffen dat het eigenlijk niet zo werkt, niet in de razendsnelle wereld waar we nu in leven. Wanneer ik nog volop analyseer wat er 2 minuten geleden is gebeurd of wanneer ik me probeer voor te bereiden op iets wat zeker nog komt, merk ik dat de mensen rondom mij al zijn doorgegaan. Het is reeds geplaatst in hun vakje, die al zorgvuldig is afgesloten. En wat tussen de regels in gebeurde werd niet opgemerkt, niet opgepikt…

Het is een ‘stille’ frustratie en aangezien eerlijkheid een belangrijke waarde is voor mij moet ik toegeven dat er een vleugje jaloezie in verweven zit. Soms denk ik echt dat het makkelijker zou zijn, minder voelen, minder opmerken. Het zou me minder energie kosten denk ik dan, al weet ik ondertussen uit ervaring dat het voor mij net andersom is. Een leven zonder heb ik geprobeerd, me verscholen achter de schaamte voor het feit dat ik HSP’er ben.
Ik kan alleen maar hopen dat wie het wel kan er ook effectief van geniet, van het snelle leven, want de gedachte dat ik het intens genieten van de kleine dingen, het net iets langer stilstaan bij emoties en gedachten, het tonen wie IK echt ben, terug zou moeten wegstoppen is veel erger dan de frustratie dat ik het niet kan.

Terwijl mijn stem een angstig klinkend maar terug verstaanbaar geluid produceert bedenk ik me dat ook dit een fysieke weerspiegeling is. Project IK, het ontstaan ervan, het groeien van…het is soms nog wat angstig en stil maar al meer uitgesproken dan wat het aanvankelijk was. Het verwonderd me nog steeds hoe het me helpt, hoe het zijn eigen weg gaat naar wat dan ook. En IK? IK geniet! 🙂

24cc3e1245a4b21866270ef8b9289170

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s