Klimopkop

Het is best wel grappig, denk ik soms wanneer ik mezelf betrap op het teveel nadenken.
Fictieve gesprekken, analyses van wat ik allemaal ervaar, meningen die zich vormen. Voeg daarbij de overvloed aan indrukken toe en je hebt een korte omschrijving van wat er in mijn hoofd zit.
Het is ongeveer een jaar geleden dat iemand me luidop de vraag stelde “Wat zit er toch allemaal in da kopke van je?” Een vraag die ik beter nooit had proberen te beantwoorden als ik terug kijk op wat het allemaal teweeg bracht…alhoewel misschien was het wel goed om daar eens grote kuis te houden, in da kopke van mij 🙂

Wanneer ik op een dag zoals vandaag vaststel dat er niet zoveel te doen is, stemt het me goedgezind. En dat is lang geleden, een leegte in mijn agenda was voor mij gelijk aan paniek. A ja, ik zou me kunnen vervelen, niks te vertellen hebben, onnuttig zijn geweest…Het zijn hersenspinsels van toen die me nu doen beseffen dat ik telkens wegvluchtte om toch maar niet te hoeven nadenken over wat IK wil, hoe IK het wil.
Maar na enkele drukke dagen, ben ik blij dat dit moment is aangekomen. Rust, stilte en vooral tijd om in mijn hoofd terug de dingen uit te klaren, de indrukken te verwerken.

Dat bewegen in de buitenlucht de ideale manier is voor mij om dat te doen, was mij al langer bekend. Een loopje, iets meer dan een uurtje zou voldoende moeten zijn om de voorbije dagen te ordenen. De details over mijn dinges des levens zal ik jullie besparen. Ik ben namelijk van mening dat iedereen zijn eigen problemen heeft en dat een goeie babbel in real time voldoende is om de details aan te pakken. Pijnlijke momenten, slecht nieuws, grote en kleine obstakels…ze horen er allemaal bij voor iedereen. Al merk ik vaak dat mensen er liever van weglopen, het zijn negatieve zaken dat klopt en ze zijn niet leuk dat klopt ook.

Maar of ze er zijn door jezelf of door iets wat je niet in de hand hebt, ze zijn er en er moet mee worden omgegaan of je het nu wilt of niet. Ik begrijp als geen ander dat de keuze om van onprettige zaken weg te lopen veel gemakkelijker is maar ondertussen weet ik ook als geen ander dat het je rugzak des levens alleen maar zwaarder maakt.
Je kan ze de rug toekeren, er van weglopen, doen alsof ze er niet zijn, ze vermijden maar als je ze niet aanpakt blijven ze groeien. Zonder dat je het doorhebt worden ze groter en nemen ze meer en meer energie van je. Tot je uiteindelijk vaststelt dat je in een wurgreep wordt gehouden, dat je verlamt wordt door iets, je weet niet wat het is want het is al zo lang geleden dat je niet eens meer weet waar het precies begon.

Tijdens het schrijven denk ik spontaan aan klimop als vergelijking. Aanvankelijk is het niet zo erg, zo een beetje klimop die tevoorschijn komt op de gevel van je woning. Je aanvaardt dat het er is en denkt “ik hou het wel bij, ik zorg wel dat het in toom wordt gehouden”. Maar door omstandigheden, drukke agenda’s e.d. vergeet je dat het er is.
Tot je plots volledig omgeven bent door de kleine groene blaadjes die zich een weg hebben gebaand rondom je huis. Ze zitten overal en je weet niet meer waar te beginnen om het weg te krijgen. Het kan je behoorlijk van je stuk brengen, het is een wildgroei van zaken die je te lang hebt genegeerd en je dacht dat het wel vanzelf zou stoppen of misschien zelfs zou verdwijnen door de seizoenen heen. Maar uiteindelijk zit er maar 1 ding op, agenda leegmaken en aan de slag gaan…

Groene vingers heb ik niet en zal ik ook nooit krijgen maar de negatieve zaken heb ik de voorbije dagen direct aan gepakt, in gesprek met anderen maar ook met mezelf. Het brengt de sfeer niet in gevaar en zorgt voor duidelijkheid. Het gebeurt ook traag en er wordt voldoende stil gestaan bij wat de ander voelt maar ook bij wat IK voel. Het wordt gevolgd door rust en stilte zodat er bij het aanbreken van een nieuwe dag met een rustiger hoofd kan worden gestart en als het nodig is kan er over gepraat worden.
Dat het in de theorie allemaal perfect klinkt maar dat het in de praktijk niet zo feilloos gaat is een zekerheid die ik al kan bevestigen. Dat het wel al een pak beter voelt dan voorheen is een gevoel die ik ook kan bevestigen als een zekerheid.

Mijn loopje heeft de eerste aanzet gegeven, het ordenen van mijn gedachten.
Het schrijven brengt de rust en stilte in mijn gedachten die net zo belangrijk is. Het enige wat jammer is, is dat ik soms al eens durf te struikelen over mijn eigen gedachten. In mijn hoofd ben ik heel veel bezig met zaken waarover ik wil schrijven, mijn notitieboekje staat al vol met ideetjes om te delen. Maar soms is er gewoon een gebrek aan tijd heb ik de voorbije week moeten vaststellen. Dus af en toe een momentje niksen, een leeg dagje in mijn agenda en voor ik het weet doe ik wat ik graag doe. Doe ik wat IK wil doen om die klimopkop van me netjes te houden. Doe ik wat ik weet dat ik als HSP’er moet doen…rust en tijd nemen en schrijven!

thJ8TFSOBS

4 gedachten over “Klimopkop

  1. Zo herkenbaar. Ik denk nu lang na over de droom die ik vannacht had. Zoals je misschien gelezen hebt op mijn blog zijn mijn dromen over personen vaak zo echt. Deze was ook nét echt. Ik staar wat voor mij uit en denk ‘hoe anders kijk ik tegen diegene aan straks, morgen’. Lastig. Mijn ego zegt zoveel, dan maar liever naar mijn gevoel luisteren. Maar dit gaat mijn hoofd nog niet uit.

    Like

    1. Lastig idd, die levensechte dromen. Enkele maanden geleden leefde ik hier letterlijk door in een nachtmerrie. Telkens kwam het terug, uiteindelijk bleek er een oud trauma te spelen. Aangewakkerd door een huidige situatie, de personen die er in betrokken zijn kan ik op vandaag niet meer bekijken zoals voordien ookal hebben ze met het oorspronkelijk trauma niks te maken. Ook daarvoor is orde en rust zo belangrijk.

      Liked by 1 persoon

      1. Alles in het juiste perspectief willen zien, behoeft rust en ruimte. Maar het is verdomde lastig omdat ik weet van enkele spirituele vrienden dat diegene in het echt een tweelingziel cq soulmate is. Diegene moet daar zelf nog achter komen dus ik trek me terug in het dagelijks leven als dat kan, maar in de droom komt alles samen. Geef het maar een plek! 😏

        Liked by 1 persoon

      2. Beetje idem hier, ik bekijk het zo. Het heeft mij reeds geholpen en de geleerde lessen laten me groeien. Die andere personen zullen er misschien anders mee om gaan maar ze zoeken (onbewust) naar hoe ze gelukkiger kunnen worden. Het is moeilijk om het een plaatsje te geven maar ze lijken gelukkig en weten van niets meer. De uitdaging zit er in het aanvoelen, ik voel het anders aan dan hoe ze het willen laten overkomen en dat is gevaarlijk voor het kopke. Met pijn in het hart weet ik, er kan er maar 1 ding helpen…afstand.

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s