RespIKt!

Dat ik een “probleem” uitvergroot. Het is een recente uitspraak die ik enige tijd geleden mocht horen. Het sluit perfect aan bij wat ik in het verleden al hoorde “Je bent te gevoelig”, “Trek het je zo niet aan”, “Als je erover zwijgt, gaat het wel vanzelf weg”…

Als HSP’er voel ik me soms echt in een andere wereld, een wereld waar er wel ruimte is om te zeggen wat er is. Waar de angst om te eindigen in een disscussie niet heerst, waar er niet wordt neergekeken op je als je anders blijkt te zijn.
Blijkbaar is het voor de meeste mensen dus echt wel zo eenvoudig om iets onvolledigs af te sluiten ookal is er minstens 1 iemand die met de denkbeeldige restjes blijft zitten.
Voor mij is een probleem maar afgerond als iedereen zich in de oplossing kan vinden, als er duidelijkheid is over hoe het verder gaat en als de wederzijdse verwachtingen uitgesproken zijn.

Dat achtergebleven frustraties vanzelf verdwijnen is een fabeltje die de meerderheid lijkt te geloven. Het besef ontbreekt echter dat deze frustraties terugkeren, misschien op een volledig ander vlak maar sowieso komt “the shit” bovendrijven, vroeg of laat. Het vervelendste is dan dat je zelf niet meer duidelijk ziet waar het precies is ontstaan, een beetje het verhaal van de kip en het ei dus.
Wanneer dat gebeurt zit er maar 1 iets op “GRAVEN” zo diep mogelijk en al wat je onderweg tegenkomt direct aanpakken. Je tijd nemen om diep te gaan in jezelf, je verleden in te duiken om je toekomst veilig te stellen. En indien nodig hulp inroepen hiervoor zonder ook dat angstvallig proberen te verbergen.
Een gebroken been kan je ook niet sterker laten lijken dan het is, waarom zou je je dan moeten schamen als de pijn zich onzichtbaar maakt. Een oplossing zoeken en tegelijk weglopen belemmert om te graven waar het nodig is, dus even stilstaan bij jezelf en je gevoel is nodig. Ookal is het best wel confronterend en soms ronduit pijnlijk.

De afgelopen maanden deed ik niks anders dan dat en onderweg probeerde ik al zoveel mogelijk orde te scheppen. Oorzaak en gevolg liepen door elkaar en dus was het een uitdaging om dit in een soort stilte te doen zodat er niet te veel problemen bijkwamen.
Als een dief in mijn eigen hoofd op zoek naar de oplossing voor de donkerte die toen overheerste, de rommel die er was opkuisen en ondertussen zorgen dat er geen of zo weinig mogelijk rommel bijkwam.
Dit kon enkel en alleen maar als ik echt en volledig voor mezelf koos, mijn waarden herstellen die ik had verwaarloosd. Op vandaag heb ik het gevoel dat het ergste voorbij is, de laatste restjes rommel worden aangepakt. En af en toe moet ik daarvoor wel eens aankloppen bij mensen die ik liever uit de kant ga. Maar als ik verder wil, moet ik op z’n minst proberen om ook de ambetante kleine zaken aan te pakken.

Soms stoot ik wel nog eens op mijn eigen ongeduld, twijfel ik of ik de juiste beslissing heb genomen en ik het juiste doe. Ondanks de pijn van toen en de gevolgen die op vandaag nog in kleine zaken merkbaar is, weet ik echer meestal dat het de juiste keuze was. Mijn gevoel volgen, mijn eigen pad leggen…het voelt aan als sterker worden.
Fysiek doorga ik hetzelfde, ik werk hard, ik beweeg veel maar telkens op mijn tempo en mijn gevoel. Mentaal lijkt het dan wel moeilijker, opgeven doe ik niet.
Al is het 2de waar ik naar mijn mening nog te vaak opstoot niks nieuws, het is een frustratie die des te meer oplaait. De ongevoeligheid die primeert boven het respect voor ieder zijn persoonlijkheid, het onbegrip als je jezelf bent, de “laat ons het maar wegzwijgen” mentaliteit, … het feit dat ik ondertussen al van enkele mensen hoor dat ze met net hetzelfde worstelen brengt gelukkig wel wat rust. Maar het feit dat enkele reacties eerder negatief aanvoelen bevestigd dat het niet door iedereen geapprecieerd word als je beslist om te veranderen naar iets wat je jezelf noemt.

Ik mag dan wel mezelf veranderd hebben naar hoe het voor mij goed voelt, mijn nabije omgeveving verandert niet mee. Ik zou het niet durven in mijn hoofd halen om iemand tegen te houden op de weg naar hunzelf, vraag ook niet dat ze voor mij veranderen.
In mijn transformatie probeer ik telkens het nodige respect te hebben voor iedereen rond me alsook voor mezelf.
Al lijk ik net daardoor als “te soft”, “te zwak”, “te gevoelig” en vooral “te veel veranderd” te worden bestempeld. Dat ik enkel begrip en respect terug verlang is blijkbaar niet zo evident als ik aanvankelijk dacht.

Het zet me aan het nadenken, hoe kan ik hiermee verder. Wat kan ik doen om mezelf zo goed mogelijk te voelen en tegelijk de mensen rondom mij ook zo goed mogelijk te laten voelen. Het is idealistisch om te denken dat het kan, ik ben me daar heel bewust van. Ik kan al een volledig bos omleggen met het proberen aan te tonen dat het allemaal heel eenvoudig is en toch…
IK ben ervan overtuigd dat ook dit “obstakel” me uiteindelijk niet zal tegenhouden in hoe ik kan omgaan met wat soms aanvoelt als een andere, koude, harde wereld.
In de eerste plaats door anders, warmer, softer te zijn dan ik voordien was. Door ondanks de tegenkantingen mezelf te zijn en toch het respect voor een ander te behouden.

Dave-Willis-respect-quote

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s