IK als idealistische positieve egoïst (n.a.v. wereld autismedag)

Dat Project IK ontstaan is uit mijn ervaring als HSP’er die op het randje van burn-out wankelde is voor diegene die me al een tijdje lezen niks nieuws.
Echter is er naast deze blog ook op social media een pagina aangemaakt waar ik uiteraard mijn schrijfsels op tentoonstel maar ook tussenin een leuke qoute zet.
Zo ook vandaag, naar aanleiding van wereld autisme dag. Waarom? In de eerste plaats omdat ik het wil 🙂

Maar ook voor nog enkele andere redenen. Project IK sluit zich namelijk binnenkort aan bij TeGek! Een project die reeds enkele jaren bij velen een belletje doet rinkelen en waar ik me volledig kan vinden in waarvoor ze staan: “Maak psychologische problemen bespreekbaar!”
Wat HSP, burn-out en autisme betreft kan ik me enkel en alleen maar verwoorden vanuit mijn eigen ervaring maar het idee dat men vrijuit kan spreken over alle psychologische problemen is een stukje die in mijn denkwereld heel normaal is. Geen taboes, geen schaamte, geen oordelen…

Nu komt er bij sommige misschien wel een denkbeeldig vraagteken boven het hoofd gesprongen bij het lezen van de 2de zin hierboven. Het antwoord is heel eenvoudig, het is de voornaamste reden waarom wereld autisme dag me zo raakt, in de vorm van een wonderbaarlijk klein gastje. Alhoewel, 10 jaar is niet meer zo klein vraag ik me nu heel even af, verwondert over de hoe snel de tijd gaat en hoezeer het cliche klopt.

Na een zoektocht in waarom onze jongen zo in zichzelf was kregen we eind 2017 de “officiele” diagnose, de bevestiging van wat er reeds zat aan te komen…Autisme.
Een labeltje,een stickertje, is dat nodig? Het is een vraag die we niet alleen kregen maar ook onszelf afvroegen. Achteraf gezien kan ik echter volmondig van “Ja!” zeggen.  Want je geraakt simpelweg niet vooruit zonder dat labeltje of je dat nu leuk vind of niet. Als je de juiste hulp wilt moet je de juiste benaming kunnen geven om te weten waar je aan toe bent.

Enkele dagen geleden kreeg ik de vraag of het niet allemaal beetje hetzelfde is. HSP en autisme, tja als het aankomt op prikkels anders binnenkrijgen of het anders ervaren van emoties dan zou je dat kunnen denken. Oppervlakig gezien kan je er niet omheen dat HSP op heel wat vlakken overlap heeft met DSM diagnoses.
De verschillen zijn er echter wel als je de zaken meer uitdiept, zo is HSP eerst en vooral iets wat niet gediagnostiseerd wordt omdat het een eigenschap is en geen stoornis. In vergelijking met autisme zit er eveneens een groot verschil als het gaat over het aanvoelen van de anderen en het benoemen van die emoties. En zo zijn er wel nog verschillen die naar boven komen als je je verdiept in die materie.
Wat ik wel weet is dat het verdomd moeilijk is om het weg te stoppen, of het nu een DSM betreft of een eigenschap, je verstoppen onder een denkbeeldige steen is een vorm van zelfdestructie. En van zodra we wisten wat er aan de hand was met onze jongen hebben we beslist om hier heel open over te zijn, tegen iedereen…altijd!

Het mooiste aan die beslissing van toen kwam enkele maanden geleden. Ik was gechrast, helemaal op door mezelf als HSP’er jaren te verbergen en door alle andere zaken die me teveel waren geworden. Teleurgesteld omdat wanneer ik mijn “echte” ik liet zien dit veelal niet werd begrepen. En dan zegt er een klein ventje helemaal uit het niets “Maar mama, het is toch niet erg dat je anders bent? Dat ben ik ook, dat zijn we samen en daardoor heb je me al veel geholpen”
Het was een mix van ontroering en opluchting die door me heen ging. Als het over ik ging, verstopte ik zoveel mogelijk mijn eigenschap maar als het over mijn jongen ging deed ik dat totaal niet. Dat hij daardoor voor zichzelf reeds had beslist zich niet te schamen over zijn anders zijn brengt een een onbeschrijfelijke fierheid mee, zeker als je weet dat het uiten van zijn emoties niet altijd zo vlotjes loopt.

Project IK was reeds gestart op dat moment maar ik twijfelde nog om er een stukje meer mee naar buiten te komen. Het was een keerpunt, een duwtje in de rug om het toch te doen. Of hoe je als ouder ook iets van je kinderen kan leren…
Al wil ik de waarheid niet verbloemen, het is sindsdien niet allemaal rozengeur en maneschijn. De dagen dat ik aanvoel dat er iets is in combinatie met iemand die het niet makkelijk kan uiten zijn soms zenuwslopend voor iedereen in huis maar ze wegen niet op tegen het feit dat sinds ook ik van onder mijn steen ben gekropen het over het algemeen beter gaat.

Het komt er opnieuw op neer dat het gewoon makkelijker is als je jezelf kan zijn en een ander zichzelf laat zijn. Dat in combinatie met een duidelijke en open communicatie kan wonderen doen. Voeg daaraan het besef dat de ene dag de andere niet is, samen met een snuifje rust en een flinke scheut zelfzorg en het basisrecept voor positief egoïsme is een feit. Het uitdelen van dit idee, dit recept is echter veel moeilijker…IK ben er alvast thuis mee gestart en kan bevestigen dat het daar werkt. Maar mijn zoektocht groeit verder, ook buitenshuis wil ik die schaamte kunnen loslaten. Net zoals ik ieder taboe rond psychologische problemen wil doorbroken zien. Idealistisch? Misschien wel, dan ben IK maar een idealistische positieve egoïst 😉

20190306_164930

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s