Een zwakke sterkte

Terwijl ik door het keukenraam onze tuin instaar, schiet er een leuke gedachte door dat bizar hoofd van me.
Het is guur en grijs weer en toch voelt het zonnig aan. Het is zo’n straaltje zon die onopgemerkt blijft voor de mensen rondom me, het is een gevoel van rust in mijn hoofd en in mijn hart. De balans van mijn gevoel is in evenwicht. Dat de beslissing om mezelf te zijn en te tonen hiervoor heeft gezorgd is voor mij de bevestiging dat het goed was.
Mijn twijfel en angst was niet nodig. Want ookal ben ik me bewust dat sommige mensen nu anders tegen mij aankijken, ik kan zeggen dat het voor mij net hetzelfde is.
Ik kijk anders aan tegen mijn spiegelbeeld, die dankbaar is dat het de juiste reflectie ziet. Ik kijk anders aan tegen de wereld, die nog steeds ruimte heeft voor wat warmte en wat traag genieten ondanks de snelheid waarmee hij blijft doordraaien.
Ik kijk anders aan tegen de mensen die  anders aan kijken tegen mij, dat dit niet noodzakelijk iets negatiefs hoeft te zijn is een leuke meevaller. Mijn angst voor de negatieve reacties bleek minder terecht dan ik dacht.

Maar toch…hoezeer ik meer en meer geniet van de mooie kantjes die dit alles met zich meebrengt, ben ik me heel goed bewust dat het ook anders kan.
En als er weer een veel te korte nacht voorbij is, lijkt het plots eventjes weer anders.
Iets kleins, onopvallends voor een ander kan zoveel groter zijn in mijn hoofd.
Vergelijk het met een mug, die ronddwarrelt op zoek naar een plekje voor een prikje. Niemand anders voelt de prik, niemand anders voelt de jeuk, het bultje die zich vormt…
Enkel diegene die er last van heeft kan zeggen hoeveel en iedereen rondom die persoon zal zeggen dat het niet zo erg is. En meestal is het ook effectief maar iets kleins, een klein prikje die binnenkort weer weggaat maar zelf met het beste relativeringsvermogen zal diegene met de muggenbeet niet kunnen ontkennen dat het eventjes ambetant aanvoelt.

Hoelang dat ambetant gevoel blijft hangen is voor mij ook steeds een raadsel. Al weet ik ondertussen wel wat ik kan doen om die pijn wat te verzachten, het blijft nog steeds een hele opgave. Want dat HSP nog te vaak wordt gezien als aanstellerij is jammer genoeg de harde waarheid. En iemand overtuigen van het tegendeel is zo vermoeiend dat het pure energieverspilling is.
Dat ik dagelijks mensen ontmoet die soms zonder een woord te zeggen me duidelijk maken wat ze ervan vinden is iets waar ik me zo stilletjes aan bij neerleg maar mensen uit mijn dichte omgeving liggen iets gevoeliger.
Als ik denk hoe gek ik soms kan worden van mezelf dan kan ik me zeker ook inbeelden hoe moeilijk het moet zijn om met die “oude nieuwe IK” om te gaan.

Het zorgt ervoor dat ik me nog te vaak onbegrepen voel, dat ik nog te vaak HSP als een zwakte ervaar. Dus blijf ik proberen om het uit te leggen, IK ben inderdaad anders geworden maar verlang niet dat mijn omgeving anders wordt. IK vraag alleen begrip als ik me even wil afsluiten, even stilval, even mijn zintuigen wat rust wil gunnen, even de sferen en prikkels probeer te beperken…En heel misschien is het wel omgekeerd denk ik dan, misschien ben ik niet zwak als HSP’er maar zijn diegene die het niet (willen) begrijpen nog te zwak, te onwetend.

Be-yourself-quote
Why don’t you be you And I’ll be me

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s