Indigo

Dagen zoals gisteren, ze wegen eventjes door. Mijn hoofd draait op volle toeren en is vol van ideeën, inzichten en al dan niet rare linken tussen verschillende zaken.
Maar wanneer ik onderweg naar huis, na een lange dag, ontroerd wordt door de ondergaande zon die een prachtige glans over de rij auto’s voor me laat vallen weet ik dat het goed is. Na enkele minuten complete stilte in de auto voel ik dat rustige muziek er wel bij kan en een 2de vlaag van ontroering gaat door me bij het horen van Indigo Night. Een traan vind zijn weg naar buiten en rolt zachtjes over mijn wang, een mengelmoes van herinnering, nostalgie, spijt, angst, blijdschap, dankbaarheid en een eerste tevredenheid wordt getemperd door een enkele traan die alles samenvat.

Heel even brengt het me terug naar vorige zomer, Pukkelpop. Ik was toen een wrak, zat midden in een storm en voelde niets meer van mezelf. Gelukkig was ik er niet alleen, een heel belangrijk iemand zorgde voor me op een manier die ik nooit zal vergeten. En er was muziek, veel goeie muziek en 2 uitschieters die me diep raakten.
Enerzijds was er Imagine Dragons die me raakten met gesproken en gezongen woorden anderzijds was er Tamino. Zo integer, zo puur, zo melancholisch, klein en groots tegelijkertijd… een halfgod zo leek het wel.
Het was een allereerste kantelmoment, het moment dat ik besefte wat mijn grootste waarde is en dat ik dit had verloochend. Eerlijkheid!
Mijn dieptepunt was bereikt..

Dat ik maanden later hier aan terug denk lijkt toevallig maar is het niet. Het is het voorbeeld van welke rare kronkels mijn hoofd kan maken.
Mijn zoektocht bracht me gisteren in een prachtige streek waar ik nooit eerder was. On your way, zo heet de plaats waar ik de laatste afspraak van die dag heb. De naam kan niet meer aansluiten bij mijn gevoel en wanneer ik aankom voel ik een instant warm gevoel, er is begrip en heel veel wederzijdse erkenning door de dame die rechtover me zit. Ze luistert, ze krijgt af en toe kippenvel, ze doet heel kleine zaken die me leren hoe ik nog beter kan afblokken, ze doet me beseffen wat mijn energetische grens betekent en waar die ligt en vooral ze vertelt me over de omhangtypes HSP.

Ik had al gehoord over de introverte en de extraverte HSP’er maar kon daar niet zoveel verder mee. Ik heb altijd het gevoel dat ik ergens tussen de 2 hang en koppel dit aan hoe comfortabel ik me voel in het moment. Maar het gaat dus verder dan dat zo blijkt…
Het is eveneens een moeilijke materie, iedereen is zijn eigen unieke persoon of je nu HSP’er bent of niet maar om inzicht te krijgen in jezelf heb je natuurlijk wel zaken nodig die je moet kunnen benoemen.

Kort samengevat zijn er 4 types van reacties op de prikkels die je ervaart en uiteraard kan je niet eentje ervan uithalen maar herken je overal wel stukjes. Wanneer ik bij mezelf vaststel dat de spons en de analyst reacties zijn die mijn vroegere ik typeerden vallen heel wat puzzelstukjes samen maar er knaagt nog iets. Een andere reactie is bunker, weinig tot niet van toepassing voor mij maar een trieste stemming valt op me wanneer ik me iets teveel voorstel hoe een bunkerende persoon zich moet voelen. Eenzaam, verloren, geen verbinding met zichzelf en dus ook niet met anderen…
Ik heb het in een niet zo ver verleden geprobeerd maar het was donker, de eigenschap om deze reactie vol te houden heb ik niet. Gelukkig maar!

En dan komt er een naam op het bord die me in een fractie van een seconde aan de titel doet denken van het lied waar ik het over had. “Indigo”
Mijn focus breng ik gelukkig direct terug naar het nu en initieel lijkt het niet echt aan te sluiten maar dan worden er hele grote stukken uitgegraafd, zaken komen naar boven en ik besef dat dit type staat voor mijn kern, voor wie ik echt ben, voor wat ik wegmoffelde jaren aan een stuk. De bloem die groeit in haar eigen richting, die haar liet hangen om zich “normaal” te gedragen maar die daardoor tegen haar eigen natuur ingaat. De bloem die momenteel probeert haar koers te veranderen en nog geen idee heeft waar het haar zal brengen maar die verder gaat op haar eigen gevoel.

En dan stel ik de vraag waar geen antwoord op is, dan komt mijn van nature ongeduldig kantje naar boven. Hoe lang nog? Het antwoord blijft uit want ik zelf weet heel goed hoe het klinkt “Tijd”, zolang het goed voelt weet ik dat ik juist bezig ben maar zolang het niet helemaal klopt is het een kwestie van tijd.

Alles zindert na in mijn hoofd, alles wat ik de laatste maanden deed was goed en meer en meer klopt het, meer en meer is er een soort van balans in mezelf…sponzen heb ik al intiutief sterk verminderd. Analyseren maakte me zo moe dat ik nu weet dat ik bij mezelf moet blijven. Bunkeren maakte me heel eenzaam en Indigo is waar ik nu aan werk.
Wanneer de klanken van Indigo Night en de zachte, warme stem van Tamino de auto vult en via mijn (veel te goed) werkende oren direct mijn hart binnenschiet laat ik me even meevoeren naar vorige zomer. Op het einde van het lied kan ik opgelucht besluiten dat ik ten opzichte van een jaar geleden me veel beter voel. Dat mijn dieptepunt echt wel voorbij is en dat ik niet op zoek ben naar een nieuw hoogtepunt maar naar een soort van heuvelachtig patroon in mijn emoties in plaats van hoge bergen en diepe dalen.

Screenshot_20190427-115105_Samsung Internet
Bron: http://www.centrumopenmind.be/hsp-coaching-master-class

3 gedachten over “Indigo

  1. Ik denk dat ik een indigo op mijn eigen manier ben. Ik lees nu het boek ‘helende reis’. De hoofdpersoon gaat na waar haar vastgezette emoties over gaan. Zelf ben ik ook op weg gegaan. Jemig, ik begin te huilen van dit liedje. In ieder geval toen bedacht ik me dat ik nooit ergens bij gehoord heb. Ik werd gepest, ik had weinig vriendinnetjes, ik jatte van m’n zussen geld zodat ik snoepjes kon kopen zodat mijn vriendinnetjes bij me bleven. Op de middelbare viel ik door mijn verlegenheid buiten de boot. 7 jaar over de havo gedaan, op 1/100e gezakt…eerste vriendje, 14 jaar mee geweest, getrouwd en gescheiden omdat hij een andere relatie ernaast kreeg. Ik viel overal buiten….en nu vroeg iemand mij laatst of ik wel gelukkig ben in het dorp waar ik woon…ja, met slechts 2 vriendinnen erg gelukkig. Ik hoef nergens meer bij te horen…ik heb geen behoefte al mijn energie daarin te steken. Ik val toch buiten de boot. Jemig, dit komt zo uit mijn pen als ik naar het liedje luister. Met die ene traan. Herkenning! Mooie tekens.

    Liked by 1 persoon

    1. Ontroerd door je verhaal, die hier en daar herkenbaar is. Het liedje weerspiegelt voor mij de emotie van het alleen zijn, in zijn ergste maar ook in zijn mooiste vorm. Ik ben nog nooit zo dicht bij mezelf geweest als de voorbije maanden en dat voelt zo goed dat zelfs de moeilijke momenten makkelijker lijken. Bedankt om je verhaal te delen en om me er mee te raken. Knuf 😘

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s