#JOMO (the joy of missing out)

Mezelf in kaart gebracht en door enkele mensen laten in kaart brengen. Het lijkt een hele klus maar het valt voor IK nog mee. De resultaten zijn er en vallen eigenlijk goed mee. De sterkte kantjes, de mindere kantjes, de meeste zaken kloppen wel. Dat ik mezelf onderschat op sommige vlakken is geen verrassing, dat ik nogal de neiging heb om mezelf wat druk op te leggen al evenmin maar dat ik door mijn omgeving als creatief wordt ervaren doet me toch wel even groeien 🙂

Waarover heeft ze het nu weer? Het is misschien wel een vraag die sommigen zich stellen. Dat er dingen aan het veranderen zijn bij mij, kon je reeds afleiden uit een eerdere, kortere, blog. Een van die veranderingen vroeg een soort analyse van wie ik ben en hoe ik overkom. Of moet ik zeggen kwam want het is een feit dat de verandering zich niet enkel meer beperkt tot mijn huiselijke kringen.
En toch is het eigenaardig om te horen en te voelen hoe alles zich vormde, hoe alles wat ik louter als zenuwslopend ervaarde, sterk en bewonderenswaardig werd gevonden door een ander maar nooit door mezelf. Het doet me beseffen dat ik enkel maar het stresskantje zag, dat mijn “talenten” teniet werden gedaan door niemand minder dan ikzelf.

Het is een zoveelste, vermoedelijk niet laatste, kantje van mezelf waar ik mee geconfronteerd wordt. Gelukkig is het net datgene wat ik wil, waar ik uit leer en waar IK alleen maar kan van groeien. Het bevordert mijn eigenwaarde terwijl ik mezelf elke dag rustiger voel worden.
Dat ik rustiger ben geworden is een gevoel die ik ervaar en waarvan ik vermoed dat het nog niet zo goed overkomt. Maar het is dat gevoel van rust die me in balans brengt en die het geduld met zich meebrengt voor het verder bewandelen van het pad die voor me ligt.

Het is een rust die ontstaat uit wat ik noem” The joy of missing out!”
Dezer dagen is FOMO (Fear of missing out) een alom bekend fenomeem, het maakt me niet zo trots op mijn eerdere ik maar het was een tijd geleden wel de best passende definitie die je op mij kon plakken. Een feestje, ik was erbij. Een sportactiviteit, ik was erbij. Een uitdaging, ik was erbij. Een after work drink, ik was erbij.  Het maakte niet zoveel uit wat maar ik wou het ook of ik was er ook telkens bij. Maar mezelf….IK was er niet.

Dat ik niet als enige in de val van FOMO ben gestapt is voor mezelf dan wel geruststellend maar evenzeer verontrustend. Het is een raar iets wat voornamelijk voor jezelf onzichtbaar blijft, het is de vampier van de hedendaagse tijd die alle energie uit je wegzuigt tot je onherkenbaar bent voor jezelf. Maar vooral het is iets wat je omgeving ziet en hoe hard ze je ook proberen er bewust van te maken des te meer je doorgaat om hen het tegendeel te bewijzen. Steeds op zoek naar iets wat je beter zou doen voelen, naar hoe je dingen kan veranderen om tot de vaststelling te komen dat de verandering vanuit jezelf moet komen.

Al is er natuurlijk ook een keerzijde want elk voordeel heeft z’n nadeel…
Dat Ik het roer terug in handen moest nemen en dat ik bepaalde zaken/situaties/mensen overboord moest gooien om mezelf te redden was niet zo gemakkelijk maar was wel nodig. Niet omdat ze me verkeerd deden maar omdat ik de energie niet meer kon opbrengen om mezelf aan hen ‘uit te leggen’.
Want ja, kiezen is verliezen. Ookal kies je voor jezelf er zijn altijd mensen die het niet eens zijn met wat je doet of hoe je kiest. Als je plots beslist om afstand te nemen, of om op minder feestjes aanwezig te zijn of om de uitdagingen en doelen even “on hold” te zetten dan heeft dat zonder het te beseffen soms ook invloed op een ander. We doen allemaal “maar” wat we denken dat goed of nodig is op een bepaald moment zonder te kunnen weten wat en op wie het een impact kan hebben.

En dat is maar net zo goed ook. Mijn hoofd zei me dat het zo hoort om “altijd” rekening te houden met hoe een ander zich voelt, zo erg dat ik abrupt stopte en opeens met niemand dan mezelf nog rekening hield.
Het is een vreemde en dunne grens maar gelukkig doe IK het opnieuw, rekening houden met een ander. Maar nu sta ik ook iets meer en iets langer stil bij wat het met mij doet, bij hoe ik me er bij voel en hoe ik het zal verwoorden.  Het is een vorm van zelfrespect zonder oneerbiedig te zijn voor de ander. En het leert me om beter nee te zeggen, om me niet slecht te voelen als ik een moment er niet ben of een, wat door de meerderheid gezien, “belangrijk” moment mis.

Dat “the joy of mising out” echt wel leuk is, heb ik de laatste 2 dagen mogen ondervinden. Want het lichaam zei weer “STOP!”, deze keer weliswaar in de vorm van enkele lichte griepsymptomen, los van enige vorm van stressgerelateerde zaken. En ja hoor, zonder schaamte of schuldgevoel schrapte ik enkele zaken in mijn agenda zodat de nodige rust kon worden genomen. Mijn eerste doelen zijn dan wel al gesteld, het is niet meer ten koste van mezelf of van alles wat me nauw aan het hart ligt. En voor zover het kon, heb genoten van de ietwat mindere dagjes 🙂

JOMO

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s