Rem(op)tijd!

Kort na de middag, volle maag dus. Een vriendelijk zonnetje die onverwacht de grijze wolken wegduwd, warm dus.

Al even onverwacht, is de nieuwe wending op werkvlak die ik gisteren bezegelde met een bevestigende krabbel en beklonk met een lichtbubbelend glaasje. Die me iets langer dan gewoonlijk wakker hield ook, moe dus.

Het onderschatte emotionele effect die aan de andere kant van het leuke nieuws zorgde voor een definitieve bevestiging van het nakende afscheid van iets wat al veel te lang was uitgesteld omdat het me toch ook in een bedroefde stemming brengt. Emo-dagje dus.

Maar het zou me niet tegenhouden in mijn reeds geplande, fysiek zeer haalbare training voor vandaag. Lopen dus 🙂 Wanneer ik de startknop indruk van mijn sporthorloge merk ik meteen dat de hartslag hoger is dan normaal, dan maar eerst wat wandelen. Enkele minuutjes en een matig resultaat verder beslis ik het toch een kans te geven.

Op 1 derde van mijn geplande afstand zoek ik echter wat schaduw, mijn hartslag is niet onder controle, mijn ademhaling gaat verloren in het matig briesje die gelukkig voor een verkoelend effect zorgt. Na een korte pauze zet ik mijn lichaam opnieuw aan het werk, vastberaden mijn planning aan te houden.

Net voor ik 2 derde bereik, waan ik me even Rambo. Jammer genoeg weet ik dat het Rambo gevoel geen goed teken is. Het staat namelijk voor de band die hij rond zijn hoofd heeft. De strakke denkbeeldige band rond mijn hoofd drukt steeds harder. De tintelingen die het uitstuurt lopen langs mijn bovenlichaam tot mijn benen die bij iedere stap zwaarder gaan wegen. Dit is de grens die ik voordien negeerde, ik wil niet maar besef dat ondanks het feit dat ik verder kan, ik beter stop.

Mijn reserves laat ik onaangetast en met een lichte teleurstelling druk ik de stopknop van mijn sporthorloge in. De laatste meters gaan op een rustig wandeltempo tergend langzaam en ik voel mijn lichaam snakken naar mijn migraine medicatie. Wanneer ik even later languit wat rust neem, voel ik hoe de tintelingen mijn lichaam verlaten, heel even lijkt mijn gezicht en mijn handen te worden verlamd om daarna over te gaan in een pijnloos hoofd die geniet van de rust die ik mezelf even gun.

Toch wel blij dat ik niet doorliep. Dat ik ook op fysiek vlak voor mezelf koos en mezelf niet figuurlijk maar ook niet letterlijk voorbij liep.

2 gedachten over “Rem(op)tijd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s