Alive and rocking

Moe, uitgeteld maar o zo voldaan. Het is een vermoeidheid zoals ie moet zijn. Hunkeren naar slaap zonder tegen gehouden te worden door dat brein van mij. Nadenken…nah niet vandaag.

Het is iets vreemds, voor mij althans. Plots ben ik in staat om het rustdagje die ik vandaag had ingepland ten volle te besteden aan NIKS doen. Ok, een uurtje sporten, al was ook dat rustiger dan gewoonlijk. En vooral ik geniet er van zonder enig vorm van schuldgevoel of zonder na te denken wat een ander ervan vindt.

Het dagje was dan ook bewust ingelast, een festivalweekend is wat me er toe bracht. En ook dat was eentje waar ik zonder na te denken van heb genoten.

Iedere vezel in mijn lijf heb ik intens ondergedompeld. Iedere emotie die ik (aan)voelde, iedere klank, ieder lichtje, iedere geur (en die zijn niet allemaal slecht), iedere toon…ik genoot gewoon zonder meer.

Dat het gezelschap een heel belangrijke rol speelde is een feit. Iemand die me door en door kent, die mijn gedachtengang begrijpt, waar ik mezelf bij ben en waar ik weet dat ook zij haar enige echte zelf is. Het is een vriendschap die onbetaalbaar is, onmeetbaar en vooral onvoorwaardelijk is. Een van de steunpilaren die ik begin dit jaar koesterde, die me hielp om mezelf terug op te bouwen zodat ik er ook terug kan staan.

Dat dit weekend speciaal zou zijn wist ik eigenlijk al lang, vorig jaar stond ik op dezelfde weide en was ik intens ongelukkig in mijn leven. Het was gevoelsmatig een periode die ik niet snel kan vergeten, tranen in mijn ogen omdat ik vast zat door mezelf, mijn masker had een schaduw over me gegooid en dat weekend bracht me tot inzicht dat ik het van me moest gooien, ongeacht de wonden die het zou slaan bij mezelf maar jammer genoeg ook bij anderen.

Mijn eerste steunpilaar heb ik daar eindelijk omarmt, de muziek nam me heel voorzichtig mee in een roes van hoop. Mijn belangrijkste waarde heb ik toen herontdekt…eerlijkheid.

In alle donkere, beangstigende gedachten van vorig jaar merkte ik een stukje puur genot van wat zich rond me bevond. Dat ik me een jaar later zo herboren zou voelen, kon ik me niet voorstellen. Het gaf me toen voldoende energie om fysiek nog even verder te gaan, ookal was ik mentaal op. Kort daarna begon ik effectief aan mijn mentaal herstel, nog voor de fysieke chrash.

Dit jaar voel ik dezelfde energie, ik ben opgeladen erdoor. En het feit dat ik dichter bij mezelf sta dan een jaar geleden, betekent een boost van jewelste. Ik voel dat het goed is, de muziek, de sfeer en de vriendschap. Vorig jaar bracht het me terug tot leven, dit jaar doet het me beseffen dat IK leef ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s