When the party’s over

Het kan me zo opeens overvallen. Zo een gevoel van compleetheid. De laatste weken lijkt alles terug in zijn plooi te vallen. Einddoelen zijn in zicht, knopen zijn doorgehakt, balansen zijn in evenwicht.

Maar opeens vind ik mezelf in mijn zeteltje, in de veranda met iets te vochtige ogen. Hoe kan ik gaan van het nagenieten van een voor mij perfecte verjaardag, die eigenlijk zelfs 2 dagen duurde, naar een beangstigend gevoel dat het “te” goed gaat. I know, klinkt zo ondankbaar. Misschien denken sommige wel “zo is het altijd iets” en het mag worden gezegd want ergens hebben jullie een punt.

Het is dus niets ergs, integendeel. Alleen een overvloed aan diepgaande emoties. De kids terug naar school, de angst in de blik van de ene, die traagjes en onzeker de speelplaats betreedt op zoek naar een plaatsje om hem te verstoppen. En de vrolijke onschuld van de ander die over de speelplaats dwarelt als een geliefde vlinder.

Daarna het mama-papa dagje…genieten van een ontbijt, een wandeling en een fietstocht over een prachtige route die achteraf gezien in de vorm van een hart is. Ik vind dat laatste een zalige gedachte die me nog meer doet genieten van het tochtje

Ons liefdestochtje❤

De gezelligheid van de avond maakt het af. Ondanks de vermoeidheid die zo’n schooldag met zich meebrengt, kunnen de kids nog even mee genieten. Met een collectieve smile wordt de dag afgesloten om de volgende dag rustig te genieten van mijn verjaardag. Niks bijzonders meer maar de vele felicitaties doen deugd. Ik heb het nooit echt gehad voor mijn verjaardag en ookal hou ik wel van een feestje, vier ik het liever niet. Een feestje voor mezelf is nooit echt mijn ding geweest, het zet de schijnwerpers te veel op me en verblind me voor waar ik echt van geniet op feestjes. Mensen die hun amuseren, die genieten, die blij zijn…het harmonieuze zien bij mensen is een instant en intens gevoel die het voor mij af maakt.

Maar dan komt het nagenieten. Een raar iets, blij voor wat geweest is want het was goed. Zo goed dat het me bang maakt. Even wat rust nemen dus, niet bewust op zoek gaan naar een herhaling want de ervaring leerde me ondertussen dat je dit niet kan forceren. Een replica van een gevoel kan dan nog zo echt lijken, het is en blijft fake. Het najagen van een gevoel maakt je zo moe dat je niks meer voelt.

Genietend van de rust, van het schrijven voel ik mijn tranen opdrogen en merk ik dat het beangstigend gevoel die me daarnet nog besloop, zijn weg naar buiten heeft gezocht. Het heeft geen vat meer op me als ik de herinnering vastleg met mijn pen, als ik de foto’s en de hartjesroute bekijk en met een gelukzalige zucht zeg “dit pakken ze me niet meer af”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s