Blauwe plek

Ken je dat gevoel? Nee, ik ga niet het liedje van Yasmine citeren. Al moet ik toegeven dat het direct oppopt in mijn hoofd. Ik heb iets met teksten, liedjesteksten vooral. Bij het horen van gelijk welk lied, koppel ik het direct aan een gevoel, een herinnering of zelfs een verhaal dat ik ergens hoorde. In een gesprek is het niet ongewoon dat verschillende liedjes door mijn hoofd razen.

Maar de tekst van “Ken je dat gevoel?” past allerminst bij mijn vraag. Het is een gevoel waarvan ik overtuigd ben dat iedereen wel eens heeft gehad. Je hoort, ruikt, proeft…iets en in een flits wordt je gekatapulteerd naar een stukje verleden. Terugkijken naar wat geweest is maar dan ongewild. Zonder enige voorafgaande waarschuwing neemt iets je vast, sleurt het je even mee en zet het je hoofd in de richting van wat je niet wil zien.

Eng, beangstigend, confronterend maar ik ga het niet uit de weg. Niet deze keer. Overdonderd door wat ik hoorde, door wat is gebeurd. Kwaad ook want iemand raken waarvan ik hou maakt me oprecht kwaad. In een waas doen we het nodige en kunnen we de situatie hopelijk nog in de kiem smoren. Wanneer de rust dichterbij komt, is het tijd om even stil te staan. En daar voel ik het…

Mijn blauwe plek! Omgeven door littekens, sommige recenter dan andere. Bijna 20 jaar zit ie er en na de eerste therapeutische zorgen van toen had ik die netjes afgedekt. Als er al iets gebeurde waardoor de denkbeeldige pleister zou loskomen, deed ik er gewoon een ander over. Tot dus ongeveer een jaar geleden. Het trauma van weleer was nog niet vergeten maar de druk die werd uitgeoefend op de pleisters werd ondraaglijk.

Traag, onzichtbaar maar pijnlijk zo werd mijn blauwe plek na jaren blootgelegd, de omliggende oude littekens werden open gemaakt en de schijnbaar helpende hand verdween nadat het zout in de terug blootliggende wondes en het zand in de ogen werd gestrooid. Verdoofd door de pijn, gebroken door het zien van, begon ik mijn tocht zoekend naar genezing.

Toen dacht ik dat het niet meer goed kwam, nu ben ik op een vreemde manier dankbaar voor wat geweest is. Het was een extreme vorm van flashbacks die gevoed werden door een andere situatie bestaande uit controle, overgave en angst.

Wanneer ik uit de rustfase ontwaak, merk ik dat ik geen pleister heb gelegd. De littekens zijn er nog steeds, de blauwe plek ook maar ik stop ze niet meer weg. Iedereen heeft zijn verhaal, de een al wat heftiger dan de ander. Iedereen wordt er soms onverwacht mee geconfronteerd. Toen ik vernam wat er was gebeurd, gaf ik niet zomaar troost. Ik vertelde vanuit mijn ervaring want ookal zijn het verschillende verhalen, de gelijkenissen zijn er ook. Deze aanhalen, bespreekbaar maken helpt om te verwerken en verder te gaan. Wat geweest is, kan niet ongedaan worden gemaakt maar kan helpen, troost en begrip brengen en de pijn zachter maken.

Ken je dat gevoel? Dat je sterker bent geworden na je heel zwak te hebben gevoeld. Ken je dat gevoel? Dat je rustig bent in een onrustige tijd. Ken je dat gevoel? Van begrip voor wat de ander nog niet begrijpt. En om dan toch even Yasmine te citeren…Ken je dat gevoel?
Zo’n moment dat het leven pijn doet 
En toch voelt het goed
Want je voelt dat je leeft!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s