De marathon: race tussen 173 en 173a

Anderhalf uur voor de start: de zenuwen bleven goed onder controle, tot nu. Als bubbels voel ik ze heen en weer gaan in mijn lichaam, van ingebeelde pijntjes tot een draaiende maag. Het enige zinnetje dat me helpt is “niet in mijn hoofd”. Ik zie die bubbels voor me en roep ze een halt toe wanneer ze mijn keel proberen te vullen. Ik duw ze naar beneden toe zodat ademen lukt en mijn hoofd fris en vrij blijft. Mijn lichaam is klaar, mijn hoofd ook…de visualisatie is mijn geheim wapen, het schrijven mijn uitlaatklep. Tijd om me klaar te maken voor de start.

Een kleine 24 uur na de finish: Ik haalde het, schreef in mijn hoofd ieder moment op maar na de finish was ik te moe om het effectief nog te doen. The day after zijn mijn voeten zichtbaar kapot gelopen, ik ben nog steeds fysiek heel moe, mijn lichaam voelt alsof ik het steeds weer tegen een muur heb aangegooid maar de pijntjes vervagen in het niks bij hoe sterk en wakker mijn gedachten zijn. De muur brak, ik niet…

De start: ik lijk kalm en concentreer me volledig op mijn bubbel, denk nog niet verder dan de startboog waar ik onder moet en wacht met mijn beste geduld. De brandende zon drukt maar ik schuif mee met de groep enthousiaste deelnemers tot mijn benen een automatische looppas vormen. De eerste kilometers gaan te goed, te snel, te warm en ik roep mezelf een eerste halt toe. Mijn tred vermindert maar mijn hartslag niet, mijn focus vermindert maar mijn angst niet.

De eerste helft: rond kilometer 8 merk ik ze op, ze heeft nummer 173a en zit me achterna. Ze aast op IK en haar negeren vraagt een energie die ik haar liever niet geef. Het gevecht is gestart, het wordt zwaar en tegen kilometer 18 zit ze me op de hielen, fluistert ze in mijn oor. En dan gebeurt iets vreemds, niet in mijn hoofd maar in de keiharde realiteit hoor ik een passant zeggen “da wilt een marathon lopen en da’s niet getraind”. Ik lach, want wie het ook was , zijn uitspraak uit onwetendheid verlegde mijn gedachten, mijn focus. Ik denk aan mijn man, mijn kindjes die aan de finish zullen staan. Aan mijn vriendinnen waar ik zoveel steun aan heb, mijn mama die de voor en nazorg in goeie banen bracht en zoveel meer maar vooral ik denk aan IK en prijs me gelukkig dat ik de kans heb om dit te doen. Mijn waarom speelt door mijn hoofd als een mooi herkenbaar lied, mijn eerste muur is over.

Aan 23km komt een fietser naast me rijden. De groene vlag, dat ik als allerlaatste zou eindigen had ik voorspelt en dat ik het niet erg zou vinden ook. 173a haalt me in en ik laat haar…

De 2de helft: de fietser vraagt of het lukt en zonder veel woorden helpt hij me door er gewoon te zijn. Er komen tegenliggende lopers die me stuk voor stuk een oppepper geven, onbekende supporters roepen me moed toe, de bevoorradingsposten geven me niet alleen drank maar ook een snelle peptalk. Samen met de fietser helpen ze me vooruit en eenmaal ik het bord van de 30km tegenkom, merk ik een kracht die van binnen komt. 173a hebben we niet gekruist maar IK weet dat ze er niet meer is. Ze was de laatste maanden een schim uit mijn verleden en nu is ze nergens meer te bespeuren.

Finish: maanden visualiseerde ik me dit moment. Nog 2 te gaan, ik haal het nu zeker. De gietende regen voelt zalig, ik geniet. De adrenaline giert door mijn lijf en onverstoord pomp ik alles wat ik in me heb tot mooi gevormde passen. Net voor de laatste 500m staat iemand me op te wachten van de organisatie. Hij spreekt me moed in, stelt me gerust dat mijn man en kids er staan, dat hij iedere loper over de finish wil helpen en hij loopt een stukje mee. De eindmeet komt dichter, de organisatie laat me gaan en ze geven me de finish waar ik van droomde terwijl mijn kindjes naast me komen gelopen. Tranen van geluk, van trots, van dankbaarheid mengen zich met de regendruppels op mijn wangen. Mijn kids, mijn man, mijn mama…ze vliegen rond mijn nek. Mijn vrienden en mijn metekindje volgen. Ze weten hoe ik me voel, waarom dit zo belangrijk is, ze weten dat dit me niet alleen fysiek maar vooral mentaal heeft veranderd. Het voelt als een bubbel vol liefde met, voor en door hen. IK deed het, voor mezelf, door mezelf maar ook dankzij hun.

The days after: Er valt een moeheid over me die ik niet ken, pure fysieke vermoeidheid. De stijve billen, de blaren op mijn voeten en de 2 vermiste teennagels bevestigen het bij iedere stap maar mijn hoofd is wakker zoals nooit tevoren, fris en helder en vooral bewust van het feit dat mijn lichaam rust vraagt. De euforie is snel gestabiliseerd, de ontstane kracht nog meer bevestigend. Nederig maar trots, meevoelend maar zelfbewust. De definitie van positief egoïsme is gevormd.

Wat voor mij begon als werken aan mijn fysiek herstel werd zoveel meer, het zet de de toon van de vernieuwde IK waar de laatste maanden zo hard werd aan gewerkt, het is de kers op de taart die eindelijk in balans lijkt te staan. Meer bewuster, meer rustiger, terug echter, niet ik en toch weer wel. 173a is me na de marathon niet meer achterna gekomen, haar sporen zijn dan wel terug te vinden in mijn verleden, in mijn heden is ze verdwenen en zonder te ver vooruit te kijken hoop ik ze in de toekomst niet meer te zien.

2 gedachten over “De marathon: race tussen 173 en 173a

  1. Gefeliciteerd met je marathonprestatie! Het maakt niet uit hoe snel je rent, het maakt niet uit op welke ranking je staat, you did it!! Je werkte hier maanden naar toe en mag met fierheid terugblikken op je wat je gepresteerd hebt! Geniet nog rustig verder van dit zalige postmarathongevoel en neem de tijd om je lichaam te laten herstellen. Deze fantastische herinnering pakken ze je nooit meer af. Ik ben ook HSP’er en loop geregeld om mijn hoofd leeg te kunnen maken en tot rust te komen. Het zijn mijn me-momentjes en die heb ik broodnodig. En zo’n marathon voorbereiden en dan uitlopen kan zo’n deugd doen, zowel op fysiek als mentaal vlak. Ik hoop er ooit nog eentje te kunnen lopen, let’s cross the fingers!

    Liked by 1 persoon

    1. Het vraagt veel van mijn lichaam en fysiek herstellen zal meer tijd vragen dan van de meeste marathonlopers. Vooral de vermoeidheid tgv de overvloed aan prikkels, emoties e.d maar het is een fysieke moeheid, veel dragelijker dan mentale moeheid. Vooral omdat de mentale boost zo sterk en stabiel is, is het zelfbesef zo groot. Veel succes mocht je er ooit ook eentje doen maar vergeet vooral niet om te genieten van je me-momentjes.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s