The end…nieuwe start

Dankbaar voor wat is geweest, klein beetje angstig voor wat komt. Als je me vraagt kort te omschrijven hoe ik me nu voel, komt dit het meest in de buurt. Een verandering brengt namelijk heel wat emoties mee en die ontrafelen is vaak een onbegonnen taak. Maar praten, uithuilen en in mijn geval schrijven zijn de instrumenten om mee aan de slag te gaan.

In een jaar tijd kan er veel veranderen. Zo wist ik vorig jaar wel dat ik dingen moest aanpakken, in vraag durven stellen en misschien zelfs kleine aanpassingen doorvoeren. Ondanks dat sommige zaken verassend vlot gingen, moet ik toegeven dat klein niet altijd een synoniem is voor eenvoudig. En zo duurde het maanden vooraleer ik begon om het nodige te doen op werkvlak. Steeds met een hoop dat de verandering klein zou zijn. Maar hoe meer antwoorden er kwamen, hoe meer duidelijkheid ik mezelf moest geven. Als ik echt vooruit wil, echt mijn ambities wil najagen dan is de nodige verandering niet meer klein te noemen.

Het hoofdstuk op dat ene werk moest worden afgesloten, het bedrijf was net zoals ik veranderd in de loop der jaren. Mijn pad die ik echt wou inslaan leidde niet meer naar dezelfde bestemming die ik bij het begin voor ogen had. Na een aangekondigd afscheid dacht ik me dan ook te hebben voorbereid op mijn laatste dag. Niks bleek minder waar toen het doosje zakdoeken een onmisbare reddingsboei waren voor de vloedstroom van emoties. Maar verdrietig kan ik het niet noemen, eerder een rare mix van opluchting, dankbaarheid en een angstig verlangen. Opluchting dat het naar mijn gevoel, ondanks de moeilijkheden, mooi kon worden afgesloten. Dankbaar voor wat is geweest en dat de mooie herinneringen de bovenhand nemen maar vooral voor de mooie, ontroerende, soms onverwachte woorden van collega’s. Maar door de rotsvaste overtuiging dat de beslissing goed was, komt het verlangen naar de nieuwe start door sijpelen. Een kleine angst hoort er nu eenmaal bij, weet ik.

Buiten staat de winter dan wel voor de deur het voelt alsof mijn gevoel richting lente gaat. De gewoontes van rond de figuurlijke winterse haard werden te warm, de verstikkende hete vlammen overstemde het gevoel van de gezelligheid die een winterperiode zou moeten geven. De frisse lucht voerde me naar buiten om me te laten zien waarvoor ik de rolluiken neer had gelaten. Opgeven wat je kent, is op werkvlak dan wel klein voor de meeste mensen het is allesbehalve eenvoudig en dat maakt het voor mijn gevoel net iets groter. Het in toom houden van de “wat als?” gedachten vraagt even wat energie. Maar zoals de laatste weken bleek, kan ik terug vallen op de dingen die ik de voorbije maanden op mijn pad tegen kwam. Steeds meer en meer neemt de gedachte dat een nieuwe start de enige manier was om vooruit te gaan het over. De komende weken zijn zowel rust en inspanning gepland. En met geplande gaten in mijn agenda voor oplaadmomenten en met opgeheven hoofd maak ik van het ene mooie einde een ander mooi begin.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s