(Ont)koppeling

Met gesloten ogen en een opperste concentratie geef ik me volledig over aan wat komt. Mee met iemand die me door en door kent, die ik vertrouw naar iemand die ik niet ken, iemand die ons iets zal bijleren in een workshop over chakra’s. Het spirituele aspect maakt me aanvankelijk wat schuchter, wat geremd maar algauw besef ik dat er niks verkeerd kan gaan en ik laat me leiden door mijn eigen gedachten, die blijkbaar op zoek gaan naar de connectie met mijn emoties.

Ik luister, ik voel, ik leef mee en ik leer. Een draaiende golf van emoties doet me letterlijk wankelen en trillen maar mijn voeten duwen stevig in de grond. De warme gloed achter mijn ogen duwt een zondvloed naar buiten, tranen van ontroering maar geen verdriet. Een gevoel van vurigheid borrelt op en het voelt alsof ik troetelbeergewijs een lichtend vuur vanuit mijn hart laat stralen. De onbekende stem achter me begeleid me, stelt me gerust maar stelt ook vragen. Mijn keel versmoord ieder woord en hakkend en plakkend probeer ik uit de drukken wat ik voel. Maar tijd en woorden schieten tekort…

Uitgeput, doodmoe maar met een intense gelukzaligheid sluit ik de avond af. Het duurt even voor ik besef wat er zich afspeelde. Na mezelf te verliezen, mezelf terug te hebben gevonden voelt het alsof ik aan mezelf een schouderklopje gaf. Na het fysieke en mentale herstel, kwam ik nu pas op het punt waarin ik mijn emotionele ik omhelsde. De cognitieve manier van denken die ik ontwikkelde wil ik laten samensmelten met mijn intense voelskracht die ik van nature altijd al had. Het klinkt zweverig maar mijn nieuwsgierigheid naar mijn spiritualiteit groeit.

De memorabele kantelmomenten dit jaar waren blijkbaar nog niet volledig. Na een woelige nacht doe ik iets waar ik al enkele weken over twijfelde. Niet meer registreren van wat mijn lichaam dag en nacht doet, hoeveel stappen ik zet, hoe veel en hoe snel ik sport. No more, het pure genieten hoeft voor mij niet meer te worden gedigitaliseerd. De jacht naar kudos, de competitie met mezelf…ik beleefde het en liet het bewust toe. Maar sinds mijn marathon merk ik een verandering die ik nog niet kon benoemen, sinds vandaag heeft sporten op gevoel en gezond verstand mijn voorkeur. Sinds vandaag zijn mijn beide polsen naakt en onbedekt.

Het lijkt iets banaal maar het symboleert mijn tevredenheid over mezelf. De ondergang van een drang naar erkenning of zoiets. En tegelijkertijd worden op andere vlakken dingen aangewakkerd, benieuwd wat het met zich meebrengt maar zonder verwachtingen lijk ik een nieuw pad te gaan bewandelen. Waar het me brengt weet ik niet maar mijn ervaring leerde me al dat een weg zonder aanwijzingen je naar de mooiste bestemmingen kan brengen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s