Sponseffect

Het leuke aan HSP is dat je op een onverwacht moment een fantastisch gesprek kan hebben. Ze kunnen lang zijn, ze kunnen kort zijn en de gesprekspartners variëren net zozeer van groot naar klein.
Mijn kinderen, mijn man, mijn familie, mijn vrienden, mijn collega’s of zelfs een totale vreemde, iedereen passeert de revue. Het kan gaan over hen, over mij, over anderen of over zaken waar iedereen mee bezig is. Maar 1 ding hebben ze gemeen, oprechtheid!

Net daarom vind ik ze leuk, die gesprekken, die mensen. Als HSP’er merk je meestal namelijk al snel of iemand oprecht met je praat of maar een showtje opvoert voor je mogelijks mooie ogen. Soms blijkt echter dat ik te veel voel, dat ik me misschien te ‘menselijk’ opstel als ik in gesprek ga met iemand die duidelijk niet oprecht is.
Per uitzondering gebeurt het natuurlijk ook wel eens dat ik iemand verkeerd inschat en ook daar voel ik een enorme knagende vlaag van teleurstelling als achteraf blijkt dat iemand niet is zoals hij of zij zich voordoet. Dagen, weken kan de pijn dan blijven hangen alsof alles in mijn lijf ondersteboven wordt gehaald, op zoek naar mijn intuïtie die me in de steek liet.

Ik hoor het mezelf nog denken, eerder deze week “Niet iedereen is zo gevoelig. Niet iedereen begrijpt die gevoeligheid en niet iedereen kan ermee om.” Maar net daar wringt het soms bij me. Ik zou zo graag willen dat iedereen de wonderbaarlijke kant kan zien van een oprechte traan of lach, dat iedereen de intense schoonheid kan voelen van de diepgang van een gesprek, de oprechte emoties die mensen kunnen uitstralen op zo’n moment. Het besef dat dit niet kan is pijnlijk, ik ging het jaren uit de kant maar nu verplicht ik mezelf ook daar mee om te gaan. Al weet ik op vandaag nog niet altijd hoe…

“Trek je dan niet net mensen met problemen en slechte bedoelingen aan?” Het is een vraag die ik deze week kreeg en die iets in gang zette bij me. De vraag kwam in een oprecht gesprek, ergens middenin en kreeg als antwoord enkel “Jammer wel en jammer genoeg al veel te veel”
Voor sommige zal het iets zijn wat ze al wel eens hebben gelezen over HSP, voor anderen zal het zeker geen verwonderlijk effect meebrengen maar heel vaak zijn HSP’ers sponzen. Na een ontmoeting kunnen we zomaar, ongevraagd, onbedoeld de ander zo aanvoelen alsof de gedachten, de emoties van onszelf zijn. Een gesprek is soms niet nodig, een blik al evenmin…Het kan gaan over iemand te zien genieten tot het zien/voelen van zowel fysieke of mentale pijn en leed bij iemand. De mix van empathie en een sterke visualitatie zorgt ervoor dat het wordt ervaren als iets wat niet van een ander is maar eerder van ikzelf.

Mijn uitleg kan zweverig overkomen ookal ben ik niet zo spiritueel ingesteld (al heb ik daar wel een open mind over). Maar een stemming overnemen kan al vanaf het moment dat iemand in de buurt is en soms merk ik het eerder op dan de aanwezigheid van de persoon zelf. “Gelijk wie?” hoor ik je denken.
Nee, jammer genoeg heb ik daar niet veel in te kiezen. Met de ene persoon heb je een soort van connectie met de andere niet en meestal zijn het oprechte mensen maar soms ook niet. Veelal is het echter zo dat het mensen zijn die “iets” meedragen, die dat (on)bewust kwijt willen. En op vandaag nog steeds, help ik met veel plezier door te luisteren. Dat dit in het verleden soms betekende dat ik hun emoties overnam, me eigen maakte en er verder mee rond liep had ik vaak niet door.

Tot enkele maanden geleden dus, mijn sponseffect ging niet meer. Mijn rugzak des levens zat overvol en ik dacht dat het allemaal mijn dingetjes waren.
Nu ik weer wat verder sta in mijn zoektocht naar positief egoïsme voel ik me echter steeds lichter en lichter worden. Het voordeel aan rust, aan zelfzorg is dat ik de tijd neem om alles goed uit te klaren op alle vlakken en wanneer ik iets tegenkom van emotie het goed onder de loep neem. Van waar komt het? Waarom voel ik dit? Is het wel van mij? Heb ik een gegronde reden om me zo te voelen?

Dat ik door deze vragen te stellen al enkele zaken beter kon verwerken en zelfs enkele zaken kon afhandelen maakt me trots. Dat ik de emoties die niet bij mij horen al overboord kon gooien maakt me rustiger. Het is een simpel iets maar het is de start van zelfzorg, af en toe stil staan bij jezelf. Je rugzak des levens leegmaken en kijken wat “weg” kan. Het is loslaten van het overbodige, loslaten wat niet van mij was/is, het is iets wat IK dus wel meer zal doen nu 🙂

1fcd2afb636d88b49749851475f3674a

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s