De mentale looproute

Vaak wordt gezegd dat je jezelf tegen komt als je traint voor een marathon. IK was dus benieuwd want het gevoel mezelf tegen te komen heb ik zo ongeveer een jaar geleden in een iets andere context ervaren. Vanuit de revalidatie die bij de andere context hoort, ontstonden de fysieke trainingen met tussentijdse doelen, die op zich al kleine “hallo” momentjes met mezelf meebrachten.

Maar het klopt ergens wel, de trainingen zijn lang en het doel lijkt eenvoudiger dan het is. In de maanden training die vooraf gaan kan en zal er vanalles gebeuren die al dan niet rechtstreeks een invloed hebben op je fysieke en/of mentale gezondheid. In mijn geval een opkomende blessure, die dankzij mijn topcoach al snel werd aangepakt, een valpartij, die dankzij een flinke dosis geluk geen effect had op de benen maar des te meer op het hoofd (letterlijk maar ook figuurlijk) maar ook de dagelijkse zaken zoals gezin, werk en sociaal leven zorgen ervoor dat het evenwicht houden op zich al een soms uitputtende uitdaging is en voor mij aanvoelde alsof het kiezen was tussen mezelf en mijn omgeving. De grens tussen zelfzorg met respect voor een ander (aka positief egoïsme) en de klassieke vorm van egoïsme (aka negatief egoïsme) is op zulke momenten heel erg dun en het al dan niet onterecht schuldgevoel loert om de hoek wachtend op zijn kans om je schouder te bespringen en al fluisterend zich door je oor vast te nestelen in je gedachten. Een eerste botsing die zo nu en dan terug komt op de mentale looproute.

Het is dan wel een hobby en een toptijd zal ik niet halen maar het is een overwinning op mezelf. Mijn doorzettingsvermogen dacht ik kwijt te zijn na mijn chrash maar door omstandigheden kon ik niks anders dan mijn doel vroeger te leggen dan ik aanvankelijk dacht en tot mijn eigen verwondering bleek mijn doorzetting er toch al terug te zijn. De risico’s waren groot want fysiek en mentaal kon de mogelijkse terugval alles teniet doen. Maar net dit bracht me bij een tweede botsing met mezelf op de mentale looproute. Het alternatief om mijn doel maanden vooruit te schuiven was er, het besef dat dat een extra balletje was die ik omhoog moest houden ook. De combinatie enkele weken volhouden of enkele maanden, beiden brachten risico’s dus ging ik ten rade bij niemand minder dan mezelf vooraleer ik een beslissing nam. Zelfbesef, zelfbewust, luisteren naar het lichaam…het voorbije jaar was dit waar ik even hard op trainde als op mijn fysiek herstel dus dit obstakel kon ik overwinnen, mijn mentale looproute kon ik verder zetten met een grote dankbaarheid naar de topcoach die mijn mening respecteerde ondanks zijn andere, maar net zo zeer correcte, mening.

Een tweetal weken geleden sloeg het om, loopmoe maar niet op fysiek vlak. Het was een derde keer dat ik botse op mezelf, meer bepaald op het meest ergerlijke kantje. Eentje die er al mijn hele leven is, eentje waarvan ik al heel lang weet dat ik het heb. Maar nu moest ik er een strijd mee aangaan…mijn ongeduld. 2 weken zijn lang voor het hoofd als je voelt dat het lichaam klaar is, dit in combinatie met de raad om de laatste weken voor de marathon het wat rustiger aan te doen qua aantal kilometers. Het zorgt voor tegenstrijdige sensaties in hoofd en lichaam, mentale vermoeidheid maar fysiek fit. Geen fun meer in the run maar mezelf een ferme peptalk geven. Mijn gedachten sturen maar mijn emoties niet negeren. Ook mijn omgeving merkt het aan me en al helemaal op de momenten dat ik wankel tussen verantwoord doorzetten of met oogkleppen voluit vooruit gaan. Het brengt hen wat schrik want dat laatste is wat ik vroeger net te veel deed. Al is het meer en meer duidelijk dat ik net daarin ben veranderd, wie me goed kent weet dat de confrontatie met mijn eigen ongeduld behoorlijk tricky is. Het maakt me een ambetant persoon, moeilijk om te buigen, moeilijk te volgen, het ene moment stil en dan weer uitgelaten en het vreet energie. Dat laatste is dus de reden waarom de strijd aangaan belangrijk is maar ook waarom ik bedachtzaam moet zijn met hoe ik mezelf aanpak. Me loskoppelen van het ongeduld, van wat energie vraagt. Het lijkt te lukken, al kan ik op vandaag nog geen woorden vinden om te omschrijven hoe. Terwijl ik dit schrijf, merk ik dat niet enkel de confrontatie maar ook de communicatie met mezelf hier een belangrijke rol speelt en bedenk ik me hoe weirdo dit moet klinken voor jullie 😉

Wanneer de laatste dagen ingaan, de laatste looptraining erop zit, lijk ik wat rustiger te worden. Hopend dat de rust niet al slapend in mijn hoofd verdwijnt, zet ik in op rustig genieten en met gezonde afleiding de focus behouden. Maar dus ook op praten met mezelf, om zonder energievretende gevechten het ongeduld te lijf te gaan en met goeie moed richting finish te lopen.

Advertenties

Iqra, read, lees…

Lange autoritten, zolang ik ze zelf niet moet rijden is er geen probleem. Dus was ik direct te vinden om kennis te gaan maken met Ish. Maar het toeval maakt soms een kronkeltje en dus stap ik op deze zonnige zaterdagmiddag in mijn auto om de lange rit achter het stuur door te brengen en me met een klein hartje te wagen in de gasuitlatende jungle.

Waarom? Omdat de tickets al besteld waren, omdat ik ondertussen al een klein beetje buiten de comfortzone durf gaan, omdat ik de nood naar een deugd omzet en gewoon geniet van de rit maar vooral omdat ik Ish wil zien. De dingen die ik hoor en lees over hem, de wijze woorden die ik van hem al meermaals op social media zag. Al meermaals knikte ik bevestigend naar een of ander scherm na zijn diepzinnige woorden, tijd om dit ook eens te doen naar de man zelf die een voorbeeld is van kwetsbaar sterk zijn.

De niet zo super akoestische weerklank van de menigte dringt mijn hoofd binnen, tijd om wat trucjes toe te passen die me staande houden in de overvloed aan prikkels en mijn op vandaag nog steeds te weinig voorraad geduld even aan te boren tot we binnen geraken. Maar vanaf de eerste noot die weerklinkt valt alles stil, het voorgestelde bootje en wat zich afspeelt raakt me door de soms harde realistische woorden die zo mooi geplaatst zijn dat je niet anders kan dan te kijken naar wat verteld wordt. Het is een gevoel die van begin tot einde staande blijft.

Van dans tot muziek, van verhaal tot interactie. Geen enkele emotie is taboe, de thema’s die hij aanhaalt zijn pijnlijk realistisch, de humor die hij er tussen gooit maakt het dan wel wat zachter, het is geen vluchtweg voor wat komt. Zo betrap ik mezelf op een kort beangstigend gevoel wanneer in een pikdonkere zaal, de herkenbare muziek en het gezang van de islam weerklinkt. Onterecht uiteraard maar het toont aan hoe extreem en hoe ongecontroleerd een emotie kan opkomen.

De wederzijdse extremen worden verder benadrukt in wat volgt. En de emoties worden steeds intenser. Maar net zoals aan het begin, stelt deze prachtige storyteller ook zichzelf in vraag. En dat maakt dit alles zo mooi, hij houdt niet alleen een spiegel voor maar laat ook zien dat hij niet te beroerd is om ook zelf te kijken in diezelfde spiegel. Om te vertellen dat ook hij op zoek ging naar zijn waarde, naar zijn identiteit. Iets wat ieder van ons zou moeten doen.

Wanneer hij aan het begin van de opvoering de vraag stelt of je ooit een moment bewust bent geweest dat je als persoon bent veranderd kan ik bevestigend knikken. 8 januari 2019, deze blog is eruit ontstaan. Mijn zoektocht naar wie ik (nog) was na een hevige tijd. Mijn inspiratie…doorheen de maanden kreeg ik er zoveel meer bij, het maakte mijn gezichtsveld zoveel ruimer maar toch nog heel voorzichtig. Ik voelde me nog te veel anders, nu weet ik dat dit IK gewoon IK ben. Dat iedereen gewoon iedereen is, dat jij gewoon jij bent en dat dat eigenlijk veel eenvoudiger is dan wat we er van maken. Niet wat een ander verwacht wat we zijn en de ander niet te laten zijn wat wij verwachten. Oftewel “why don’t you be you and i’ll be me”

En ookal had ik dit reeds ontdekt, het doet me goed om te zien dat ook in een andere thematiek, een ander verhaal er een rode draad loopt van vertragen, luisteren naar elkaar, wederzijds respect. Wanneer hij de betekenis van Iqra verwoord, komt het zo mogelijks nog harder aan. Lezen, elkaar lezen…kan het nog? Het is een vraag op een wijsheid die me vast en zeker zal bijblijven.

Op de terugrit naar Brugge vat ik in mijn hoofd de avond al samen, bij thuiskomst kan ik niet wachten met schrijven. Dat IK heel emotioneel ben van nature is niet nieuw (het maakt me anders en daar ben ik nu trots op) en dus had ik me voorbereid op een zwaar beladen avond. Niks is minder waar, ondanks de zware thema’s heerst er geen zwaarmoedig gevoel. Nice to meet you, Ish! Ik ben IK.

Blauwe plek

Ken je dat gevoel? Nee, ik ga niet het liedje van Yasmine citeren. Al moet ik toegeven dat het direct oppopt in mijn hoofd. Ik heb iets met teksten, liedjesteksten vooral. Bij het horen van gelijk welk lied, koppel ik het direct aan een gevoel, een herinnering of zelfs een verhaal dat ik ergens hoorde. In een gesprek is het niet ongewoon dat verschillende liedjes door mijn hoofd razen.

Maar de tekst van “Ken je dat gevoel?” past allerminst bij mijn vraag. Het is een gevoel waarvan ik overtuigd ben dat iedereen wel eens heeft gehad. Je hoort, ruikt, proeft…iets en in een flits wordt je gekatapulteerd naar een stukje verleden. Terugkijken naar wat geweest is maar dan ongewild. Zonder enige voorafgaande waarschuwing neemt iets je vast, sleurt het je even mee en zet het je hoofd in de richting van wat je niet wil zien.

Eng, beangstigend, confronterend maar ik ga het niet uit de weg. Niet deze keer. Overdonderd door wat ik hoorde, door wat is gebeurd. Kwaad ook want iemand raken waarvan ik hou maakt me oprecht kwaad. In een waas doen we het nodige en kunnen we de situatie hopelijk nog in de kiem smoren. Wanneer de rust dichterbij komt, is het tijd om even stil te staan. En daar voel ik het…

Mijn blauwe plek! Omgeven door littekens, sommige recenter dan andere. Bijna 20 jaar zit ie er en na de eerste therapeutische zorgen van toen had ik die netjes afgedekt. Als er al iets gebeurde waardoor de denkbeeldige pleister zou loskomen, deed ik er gewoon een ander over. Tot dus ongeveer een jaar geleden. Het trauma van weleer was nog niet vergeten maar de druk die werd uitgeoefend op de pleisters werd ondraaglijk.

Traag, onzichtbaar maar pijnlijk zo werd mijn blauwe plek na jaren blootgelegd, de omliggende oude littekens werden open gemaakt en de schijnbaar helpende hand verdween nadat het zout in de terug blootliggende wondes en het zand in de ogen werd gestrooid. Verdoofd door de pijn, gebroken door het zien van, begon ik mijn tocht zoekend naar genezing.

Toen dacht ik dat het niet meer goed kwam, nu ben ik op een vreemde manier dankbaar voor wat geweest is. Het was een extreme vorm van flashbacks die gevoed werden door een andere situatie bestaande uit controle, overgave en angst.

Wanneer ik uit de rustfase ontwaak, merk ik dat ik geen pleister heb gelegd. De littekens zijn er nog steeds, de blauwe plek ook maar ik stop ze niet meer weg. Iedereen heeft zijn verhaal, de een al wat heftiger dan de ander. Iedereen wordt er soms onverwacht mee geconfronteerd. Toen ik vernam wat er was gebeurd, gaf ik niet zomaar troost. Ik vertelde vanuit mijn ervaring want ookal zijn het verschillende verhalen, de gelijkenissen zijn er ook. Deze aanhalen, bespreekbaar maken helpt om te verwerken en verder te gaan. Wat geweest is, kan niet ongedaan worden gemaakt maar kan helpen, troost en begrip brengen en de pijn zachter maken.

Ken je dat gevoel? Dat je sterker bent geworden na je heel zwak te hebben gevoeld. Ken je dat gevoel? Dat je rustig bent in een onrustige tijd. Ken je dat gevoel? Van begrip voor wat de ander nog niet begrijpt. En om dan toch even Yasmine te citeren…Ken je dat gevoel?
Zo’n moment dat het leven pijn doet 
En toch voelt het goed
Want je voelt dat je leeft!

Gouden schijn

Horendol kan ik ervan worden, vraagtekens en open eindes. Een kwestie van vechten, tot je moegestreden instort omdat je niet meer weet waarvoor je vecht, of vluchten tot je verloren loopt op de weg naar buiten.

Tot het besef komt dat geen van beiden rust brengt en er maar 1 ding op zit…loslaten. Maar dan gebeurd het onwaarschijnlijke, een gesprek gevuld met emoties gaande van schuldgevoel tot opluchting die een puzzelstukje met zich meebrengt waar je het bestaan niet van af wist. Wat je niet zoekt, kruist opeens onverwacht en ongevraagd je pad.

En dan sta ik even perplex. Een afgesloten hoofdstuk was het al, het boek was ik al aan het dichtklappen. Maar de dwarelende pagina komt vlak onder mijn neus liggen en toont me de antwoorden die ik al een tijd niet meer zocht. Verbouwereerd over hoe ver mensen kunnen gaan in spelletjes, een gevoel van te zijn gebruikt als een wankele pion op een strategisch spelbord, opgelucht dat ik mezelf al had gedistantieerd, blij dat het open einde enigzins goed kan worden afgesloten…

Een mix van emoties, een twijfel of een reactie nog nodig is. Onrechtvaardig gedrag, mijn stekels gaan ervan opstaan. Iedereen kent wel een verhaal die verweven is van spelletjes en rollende ego spierballen. Vaak blijft het hangen in een wazige sfeer van wantrouwen en onduidelijkheid en stoot je tegen een twijfel over je intuïtie waardoor loslaten de enige echte goeie keuze is. Maar heel soms is het slechts een kwestie van tijd vooraleer de waarheid aan licht komt.

Snel onder de indruk ben ik niet, toch niet van wat enkel voor de buitenwereld zichtbaar is. Hooguit goedgelovig als er ergens een glimp van emotie doorkomt want tot op heden geloof ik nog steeds dat er meer goeie bedoelingen zijn die jammer genoeg soms verkeerd overkomen dan dat er bewust slecht wordt gehandeld. Het bracht me dan wel al veel teleurstellingen, het maakt me gelukkig nog steeds niet bitter.

Of een reactie komt, zal nog blijken. Dat ik mezelf moet toegeven dat er een beperkt aantal mensen zijn met minder goeie bedoelingen is een feit. Dat het me minder raakt dan voordien is een gegeven. Alleen de vraag “Waarom?” blijft onbeantwoord. En da’s misschien maar beter ook…

When the party’s over

Het kan me zo opeens overvallen. Zo een gevoel van compleetheid. De laatste weken lijkt alles terug in zijn plooi te vallen. Einddoelen zijn in zicht, knopen zijn doorgehakt, balansen zijn in evenwicht.

Maar opeens vind ik mezelf in mijn zeteltje, in de veranda met iets te vochtige ogen. Hoe kan ik gaan van het nagenieten van een voor mij perfecte verjaardag, die eigenlijk zelfs 2 dagen duurde, naar een beangstigend gevoel dat het “te” goed gaat. I know, klinkt zo ondankbaar. Misschien denken sommige wel “zo is het altijd iets” en het mag worden gezegd want ergens hebben jullie een punt.

Het is dus niets ergs, integendeel. Alleen een overvloed aan diepgaande emoties. De kids terug naar school, de angst in de blik van de ene, die traagjes en onzeker de speelplaats betreedt op zoek naar een plaatsje om hem te verstoppen. En de vrolijke onschuld van de ander die over de speelplaats dwarelt als een geliefde vlinder.

Daarna het mama-papa dagje…genieten van een ontbijt, een wandeling en een fietstocht over een prachtige route die achteraf gezien in de vorm van een hart is. Ik vind dat laatste een zalige gedachte die me nog meer doet genieten van het tochtje

Ons liefdestochtje❤

De gezelligheid van de avond maakt het af. Ondanks de vermoeidheid die zo’n schooldag met zich meebrengt, kunnen de kids nog even mee genieten. Met een collectieve smile wordt de dag afgesloten om de volgende dag rustig te genieten van mijn verjaardag. Niks bijzonders meer maar de vele felicitaties doen deugd. Ik heb het nooit echt gehad voor mijn verjaardag en ookal hou ik wel van een feestje, vier ik het liever niet. Een feestje voor mezelf is nooit echt mijn ding geweest, het zet de schijnwerpers te veel op me en verblind me voor waar ik echt van geniet op feestjes. Mensen die hun amuseren, die genieten, die blij zijn…het harmonieuze zien bij mensen is een instant en intens gevoel die het voor mij af maakt.

Maar dan komt het nagenieten. Een raar iets, blij voor wat geweest is want het was goed. Zo goed dat het me bang maakt. Even wat rust nemen dus, niet bewust op zoek gaan naar een herhaling want de ervaring leerde me ondertussen dat je dit niet kan forceren. Een replica van een gevoel kan dan nog zo echt lijken, het is en blijft fake. Het najagen van een gevoel maakt je zo moe dat je niks meer voelt.

Genietend van de rust, van het schrijven voel ik mijn tranen opdrogen en merk ik dat het beangstigend gevoel die me daarnet nog besloop, zijn weg naar buiten heeft gezocht. Het heeft geen vat meer op me als ik de herinnering vastleg met mijn pen, als ik de foto’s en de hartjesroute bekijk en met een gelukzalige zucht zeg “dit pakken ze me niet meer af”

Positief terugkijken

Dat het een moeilijke week ging worden, kon ik al gedurende een tijdje voorspellen. Een week van gevoelens die er naar toe leiden om enkel het leuke mee te nemen in mijn herinnering.

De “verwachte” emoties rond het vertrek van iemand die me veel bijbracht leken aanvankelijk nog correct te zijn ingeschat. Ze werden anderzijds ook onderdrukt door onverwachte emoties, die ook over afscheid gaan maar dan in de meest definitieve vorm. Het nieuws begin deze week was pijnlijk en vooral omdat iemand waarvan ik hou er heel diep wordt door geraakt.

Het bracht afleiding van mijn eigen gevoel want het is nu eenmaal heftiger dan het afscheid die ik had ingecalculeerd, het afscheid van een collega. Maar toch, die laatste uren…ze sloegen in. Een ruimte met een stemming die dubbel aanvoelt. Dankbaar voor wat is geweest, triest dat het eindigt en spijt over dingen die soms verkeerd liepen.

En dan zit ik daar, even alleen om de emoties die me overspoelen eventjes gewoon te laten passeren. Om ook wat niet van mij is, even over me te laten komen en daarna los te laten. Een minuscuul moment van stilte, terug naar mezelf. Enkel ik en mijn lunch…met waterachtige ogen eet ik verder terwijl ik in mijn hoofd alles ontrafel en begin met schrijven.

Het brengt me terug naar wat ik wil behouden. Terugkijken kan maar enkel naar de positieve dingen. Wat minder goed aanvoelt laat ik los, er iets aan veranderen kan toch niet meer. Gelukkig gaat dit op vandaag een beetje makkelijker dan vroeger.

En deze past wel bij mijn gevoel: “Don’t look back in anger” https://youtu.be/US4z6GsxqdE

Boekrecensie: Leven met hoogsensiviteit

Net voor ik in verlof ging, kreeg ik de vraag van een naamgenote van me. Naast onze naam delen we nog enkele zaken, we schrijven allebei en HSP is een belangrijk iets in ons leven.
Het was dan ook geen al te moeilijke kwestie om in te gaan op de vraag of ik haar boek wou lezen. In eerste instantie moet ik benadrukken dat ik een heel trage lezer ben, die af en toe eens terugblader. Want het boek gaat vlotjes binnen, genietend zelfs en uiteraard heel herkenbaar.

Tijdens het lezen voel ik hoe ik knikkend instem met de schrijfster wanneer ze op een heel praktische manier een voor iedereen duidelijke benadering van hoogsensiviteit neerpent. Een boek die zeker dient voor wie nog nooit van hoogsensiviteit gehoord heeft maar eveneens ook voor wie reeds langer het begrip heeft omarmt.

Onomwonden wordt je geconfronteerd met alles waar je hoogsensiviteit een rol inspeelt en is het glashelder dat dit een mooie eigenschap is die je terecht kan omarmen. Dus voor wie HSP als een last ervaart….zeker lezen.

Dat ook dit eentje is waar ik in de toekomst naar terug zal grijpen is een feit, de reflectievragen die aan het einde van ieder hoofdstuk staan zijn ideaal om even stil te staan bij jezelf en hoe je omgaat met het gegeven HSP.

Een rationele kijk op iets wat soms wordt afgeschilderd als”te emotioneel”. Een boek die je doet stilstaan, aan de slag gaan en uiteindelijk ook vooruit doet gaan.

Het is misschien beetje vreemd maar IK wil schrijfster Wendy Van Mieghem bedanken voor de preview van dit boek. Het was me een eer dit boek te recenseren.

Boek:Leven met hoogsensiviteit – Praktische gids voor bewust leven en werken
Auteur: Wendy Van Mieghem (NL)
Illustrator: Roos Ten Broecke (BE)
Verkrijgbaar vanaf 7 sept. via Psychologieboeken.eu en Bol.com