Blauwe plek

Ken je dat gevoel? Nee, ik ga niet het liedje van Yasmine citeren. Al moet ik toegeven dat het direct oppopt in mijn hoofd. Ik heb iets met teksten, liedjesteksten vooral. Bij het horen van gelijk welk lied, koppel ik het direct aan een gevoel, een herinnering of zelfs een verhaal dat ik ergens hoorde. In een gesprek is het niet ongewoon dat verschillende liedjes door mijn hoofd razen.

Maar de tekst van “Ken je dat gevoel?” past allerminst bij mijn vraag. Het is een gevoel waarvan ik overtuigd ben dat iedereen wel eens heeft gehad. Je hoort, ruikt, proeft…iets en in een flits wordt je gekatapulteerd naar een stukje verleden. Terugkijken naar wat geweest is maar dan ongewild. Zonder enige voorafgaande waarschuwing neemt iets je vast, sleurt het je even mee en zet het je hoofd in de richting van wat je niet wil zien.

Eng, beangstigend, confronterend maar ik ga het niet uit de weg. Niet deze keer. Overdonderd door wat ik hoorde, door wat is gebeurd. Kwaad ook want iemand raken waarvan ik hou maakt me oprecht kwaad. In een waas doen we het nodige en kunnen we de situatie hopelijk nog in de kiem smoren. Wanneer de rust dichterbij komt, is het tijd om even stil te staan. En daar voel ik het…

Mijn blauwe plek! Omgeven door littekens, sommige recenter dan andere. Bijna 20 jaar zit ie er en na de eerste therapeutische zorgen van toen had ik die netjes afgedekt. Als er al iets gebeurde waardoor de denkbeeldige pleister zou loskomen, deed ik er gewoon een ander over. Tot dus ongeveer een jaar geleden. Het trauma van weleer was nog niet vergeten maar de druk die werd uitgeoefend op de pleisters werd ondraaglijk.

Traag, onzichtbaar maar pijnlijk zo werd mijn blauwe plek na jaren blootgelegd, de omliggende oude littekens werden open gemaakt en de schijnbaar helpende hand verdween nadat het zout in de terug blootliggende wondes en het zand in de ogen werd gestrooid. Verdoofd door de pijn, gebroken door het zien van, begon ik mijn tocht zoekend naar genezing.

Toen dacht ik dat het niet meer goed kwam, nu ben ik op een vreemde manier dankbaar voor wat geweest is. Het was een extreme vorm van flashbacks die gevoed werden door een andere situatie bestaande uit controle, overgave en angst.

Wanneer ik uit de rustfase ontwaak, merk ik dat ik geen pleister heb gelegd. De littekens zijn er nog steeds, de blauwe plek ook maar ik stop ze niet meer weg. Iedereen heeft zijn verhaal, de een al wat heftiger dan de ander. Iedereen wordt er soms onverwacht mee geconfronteerd. Toen ik vernam wat er was gebeurd, gaf ik niet zomaar troost. Ik vertelde vanuit mijn ervaring want ookal zijn het verschillende verhalen, de gelijkenissen zijn er ook. Deze aanhalen, bespreekbaar maken helpt om te verwerken en verder te gaan. Wat geweest is, kan niet ongedaan worden gemaakt maar kan helpen, troost en begrip brengen en de pijn zachter maken.

Ken je dat gevoel? Dat je sterker bent geworden na je heel zwak te hebben gevoeld. Ken je dat gevoel? Dat je rustig bent in een onrustige tijd. Ken je dat gevoel? Van begrip voor wat de ander nog niet begrijpt. En om dan toch even Yasmine te citeren…Ken je dat gevoel?
Zo’n moment dat het leven pijn doet 
En toch voelt het goed
Want je voelt dat je leeft!

Advertenties

Gouden schijn

Horendol kan ik ervan worden, vraagtekens en open eindes. Een kwestie van vechten, tot je moegestreden instort omdat je niet meer weet waarvoor je vecht, of vluchten tot je verloren loopt op de weg naar buiten.

Tot het besef komt dat geen van beiden rust brengt en er maar 1 ding op zit…loslaten. Maar dan gebeurd het onwaarschijnlijke, een gesprek gevuld met emoties gaande van schuldgevoel tot opluchting die een puzzelstukje met zich meebrengt waar je het bestaan niet van af wist. Wat je niet zoekt, kruist opeens onverwacht en ongevraagd je pad.

En dan sta ik even perplex. Een afgesloten hoofdstuk was het al, het boek was ik al aan het dichtklappen. Maar de dwarelende pagina komt vlak onder mijn neus liggen en toont me de antwoorden die ik al een tijd niet meer zocht. Verbouwereerd over hoe ver mensen kunnen gaan in spelletjes, een gevoel van te zijn gebruikt als een wankele pion op een strategisch spelbord, opgelucht dat ik mezelf al had gedistantieerd, blij dat het open einde enigzins goed kan worden afgesloten…

Een mix van emoties, een twijfel of een reactie nog nodig is. Onrechtvaardig gedrag, mijn stekels gaan ervan opstaan. Iedereen kent wel een verhaal die verweven is van spelletjes en rollende ego spierballen. Vaak blijft het hangen in een wazige sfeer van wantrouwen en onduidelijkheid en stoot je tegen een twijfel over je intuïtie waardoor loslaten de enige echte goeie keuze is. Maar heel soms is het slechts een kwestie van tijd vooraleer de waarheid aan licht komt.

Snel onder de indruk ben ik niet, toch niet van wat enkel voor de buitenwereld zichtbaar is. Hooguit goedgelovig als er ergens een glimp van emotie doorkomt want tot op heden geloof ik nog steeds dat er meer goeie bedoelingen zijn die jammer genoeg soms verkeerd overkomen dan dat er bewust slecht wordt gehandeld. Het bracht me dan wel al veel teleurstellingen, het maakt me gelukkig nog steeds niet bitter.

Of een reactie komt, zal nog blijken. Dat ik mezelf moet toegeven dat er een beperkt aantal mensen zijn met minder goeie bedoelingen is een feit. Dat het me minder raakt dan voordien is een gegeven. Alleen de vraag “Waarom?” blijft onbeantwoord. En da’s misschien maar beter ook…

When the party’s over

Het kan me zo opeens overvallen. Zo een gevoel van compleetheid. De laatste weken lijkt alles terug in zijn plooi te vallen. Einddoelen zijn in zicht, knopen zijn doorgehakt, balansen zijn in evenwicht.

Maar opeens vind ik mezelf in mijn zeteltje, in de veranda met iets te vochtige ogen. Hoe kan ik gaan van het nagenieten van een voor mij perfecte verjaardag, die eigenlijk zelfs 2 dagen duurde, naar een beangstigend gevoel dat het “te” goed gaat. I know, klinkt zo ondankbaar. Misschien denken sommige wel “zo is het altijd iets” en het mag worden gezegd want ergens hebben jullie een punt.

Het is dus niets ergs, integendeel. Alleen een overvloed aan diepgaande emoties. De kids terug naar school, de angst in de blik van de ene, die traagjes en onzeker de speelplaats betreedt op zoek naar een plaatsje om hem te verstoppen. En de vrolijke onschuld van de ander die over de speelplaats dwarelt als een geliefde vlinder.

Daarna het mama-papa dagje…genieten van een ontbijt, een wandeling en een fietstocht over een prachtige route die achteraf gezien in de vorm van een hart is. Ik vind dat laatste een zalige gedachte die me nog meer doet genieten van het tochtje

Ons liefdestochtje❤

De gezelligheid van de avond maakt het af. Ondanks de vermoeidheid die zo’n schooldag met zich meebrengt, kunnen de kids nog even mee genieten. Met een collectieve smile wordt de dag afgesloten om de volgende dag rustig te genieten van mijn verjaardag. Niks bijzonders meer maar de vele felicitaties doen deugd. Ik heb het nooit echt gehad voor mijn verjaardag en ookal hou ik wel van een feestje, vier ik het liever niet. Een feestje voor mezelf is nooit echt mijn ding geweest, het zet de schijnwerpers te veel op me en verblind me voor waar ik echt van geniet op feestjes. Mensen die hun amuseren, die genieten, die blij zijn…het harmonieuze zien bij mensen is een instant en intens gevoel die het voor mij af maakt.

Maar dan komt het nagenieten. Een raar iets, blij voor wat geweest is want het was goed. Zo goed dat het me bang maakt. Even wat rust nemen dus, niet bewust op zoek gaan naar een herhaling want de ervaring leerde me ondertussen dat je dit niet kan forceren. Een replica van een gevoel kan dan nog zo echt lijken, het is en blijft fake. Het najagen van een gevoel maakt je zo moe dat je niks meer voelt.

Genietend van de rust, van het schrijven voel ik mijn tranen opdrogen en merk ik dat het beangstigend gevoel die me daarnet nog besloop, zijn weg naar buiten heeft gezocht. Het heeft geen vat meer op me als ik de herinnering vastleg met mijn pen, als ik de foto’s en de hartjesroute bekijk en met een gelukzalige zucht zeg “dit pakken ze me niet meer af”

Positief terugkijken

Dat het een moeilijke week ging worden, kon ik al gedurende een tijdje voorspellen. Een week van gevoelens die er naar toe leiden om enkel het leuke mee te nemen in mijn herinnering.

De “verwachte” emoties rond het vertrek van iemand die me veel bijbracht leken aanvankelijk nog correct te zijn ingeschat. Ze werden anderzijds ook onderdrukt door onverwachte emoties, die ook over afscheid gaan maar dan in de meest definitieve vorm. Het nieuws begin deze week was pijnlijk en vooral omdat iemand waarvan ik hou er heel diep wordt door geraakt.

Het bracht afleiding van mijn eigen gevoel want het is nu eenmaal heftiger dan het afscheid die ik had ingecalculeerd, het afscheid van een collega. Maar toch, die laatste uren…ze sloegen in. Een ruimte met een stemming die dubbel aanvoelt. Dankbaar voor wat is geweest, triest dat het eindigt en spijt over dingen die soms verkeerd liepen.

En dan zit ik daar, even alleen om de emoties die me overspoelen eventjes gewoon te laten passeren. Om ook wat niet van mij is, even over me te laten komen en daarna los te laten. Een minuscuul moment van stilte, terug naar mezelf. Enkel ik en mijn lunch…met waterachtige ogen eet ik verder terwijl ik in mijn hoofd alles ontrafel en begin met schrijven.

Het brengt me terug naar wat ik wil behouden. Terugkijken kan maar enkel naar de positieve dingen. Wat minder goed aanvoelt laat ik los, er iets aan veranderen kan toch niet meer. Gelukkig gaat dit op vandaag een beetje makkelijker dan vroeger.

En deze past wel bij mijn gevoel: “Don’t look back in anger” https://youtu.be/US4z6GsxqdE

Boekrecensie: Leven met hoogsensiviteit

Net voor ik in verlof ging, kreeg ik de vraag van een naamgenote van me. Naast onze naam delen we nog enkele zaken, we schrijven allebei en HSP is een belangrijk iets in ons leven.
Het was dan ook geen al te moeilijke kwestie om in te gaan op de vraag of ik haar boek wou lezen. In eerste instantie moet ik benadrukken dat ik een heel trage lezer ben, die af en toe eens terugblader. Want het boek gaat vlotjes binnen, genietend zelfs en uiteraard heel herkenbaar.

Tijdens het lezen voel ik hoe ik knikkend instem met de schrijfster wanneer ze op een heel praktische manier een voor iedereen duidelijke benadering van hoogsensiviteit neerpent. Een boek die zeker dient voor wie nog nooit van hoogsensiviteit gehoord heeft maar eveneens ook voor wie reeds langer het begrip heeft omarmt.

Onomwonden wordt je geconfronteerd met alles waar je hoogsensiviteit een rol inspeelt en is het glashelder dat dit een mooie eigenschap is die je terecht kan omarmen. Dus voor wie HSP als een last ervaart….zeker lezen.

Dat ook dit eentje is waar ik in de toekomst naar terug zal grijpen is een feit, de reflectievragen die aan het einde van ieder hoofdstuk staan zijn ideaal om even stil te staan bij jezelf en hoe je omgaat met het gegeven HSP.

Een rationele kijk op iets wat soms wordt afgeschilderd als”te emotioneel”. Een boek die je doet stilstaan, aan de slag gaan en uiteindelijk ook vooruit doet gaan.

Het is misschien beetje vreemd maar IK wil schrijfster Wendy Van Mieghem bedanken voor de preview van dit boek. Het was me een eer dit boek te recenseren.

Boek:Leven met hoogsensiviteit – Praktische gids voor bewust leven en werken
Auteur: Wendy Van Mieghem (NL)
Illustrator: Roos Ten Broecke (BE)
Verkrijgbaar vanaf 7 sept. via Psychologieboeken.eu en Bol.com

Alive and rocking

Moe, uitgeteld maar o zo voldaan. Het is een vermoeidheid zoals ie moet zijn. Hunkeren naar slaap zonder tegen gehouden te worden door dat brein van mij. Nadenken…nah niet vandaag.

Het is iets vreemds, voor mij althans. Plots ben ik in staat om het rustdagje die ik vandaag had ingepland ten volle te besteden aan NIKS doen. Ok, een uurtje sporten, al was ook dat rustiger dan gewoonlijk. En vooral ik geniet er van zonder enig vorm van schuldgevoel of zonder na te denken wat een ander ervan vindt.

Het dagje was dan ook bewust ingelast, een festivalweekend is wat me er toe bracht. En ook dat was eentje waar ik zonder na te denken van heb genoten.

Iedere vezel in mijn lijf heb ik intens ondergedompeld. Iedere emotie die ik (aan)voelde, iedere klank, ieder lichtje, iedere geur (en die zijn niet allemaal slecht), iedere toon…ik genoot gewoon zonder meer.

Dat het gezelschap een heel belangrijke rol speelde is een feit. Iemand die me door en door kent, die mijn gedachtengang begrijpt, waar ik mezelf bij ben en waar ik weet dat ook zij haar enige echte zelf is. Het is een vriendschap die onbetaalbaar is, onmeetbaar en vooral onvoorwaardelijk is. Een van de steunpilaren die ik begin dit jaar koesterde, die me hielp om mezelf terug op te bouwen zodat ik er ook terug kan staan.

Dat dit weekend speciaal zou zijn wist ik eigenlijk al lang, vorig jaar stond ik op dezelfde weide en was ik intens ongelukkig in mijn leven. Het was gevoelsmatig een periode die ik niet snel kan vergeten, tranen in mijn ogen omdat ik vast zat door mezelf, mijn masker had een schaduw over me gegooid en dat weekend bracht me tot inzicht dat ik het van me moest gooien, ongeacht de wonden die het zou slaan bij mezelf maar jammer genoeg ook bij anderen.

Mijn eerste steunpilaar heb ik daar eindelijk omarmt, de muziek nam me heel voorzichtig mee in een roes van hoop. Mijn belangrijkste waarde heb ik toen herontdekt…eerlijkheid.

In alle donkere, beangstigende gedachten van vorig jaar merkte ik een stukje puur genot van wat zich rond me bevond. Dat ik me een jaar later zo herboren zou voelen, kon ik me niet voorstellen. Het gaf me toen voldoende energie om fysiek nog even verder te gaan, ookal was ik mentaal op. Kort daarna begon ik effectief aan mijn mentaal herstel, nog voor de fysieke chrash.

Dit jaar voel ik dezelfde energie, ik ben opgeladen erdoor. En het feit dat ik dichter bij mezelf sta dan een jaar geleden, betekent een boost van jewelste. Ik voel dat het goed is, de muziek, de sfeer en de vriendschap. Vorig jaar bracht het me terug tot leven, dit jaar doet het me beseffen dat IK leef ❤

(Geen) reactie

Een moeilijke situatie, een sterk rechtvaardigheidsgevoel en een moeilijk in te tomen drang om alles op te lossen zonder iemand te kwetsen. Meer dan eens was het voor mij het ideale recept voor piekernachten en sombere dagen achter een met brede glimlach bedekt masker.

Vertrekkende vanuit een theorie dat iedereen het beste voor heeft met elk ander medemens bracht dit regelmatig zware teleurstellingen mee. In een ander maar ook veelal in mezelf. Een freak, niet sterk genoeg, naïef, te vlug opgegeven…en daar waren dan de “wat als?” scenario’s. Met voornamelijk mezelf in de rol van gefaalde niksnut.

Maar ondanks alles wist ik 1 ding, een reactie kwam meestal wel. In een of andere vorm, op een of andere moment, aan een of andere persoon. Ik vond altijd wel een manier om het uit mijn systeem te krijgen. Al zorgde mijn ongeduld in combinatie met een of andere emotie soms voor een impulsieve reactie. En ja, soms ontstaan daar mooie dingen uit maar soms ook niet. En dan wordt mijn drang om alles op te lossen groter, het groeide stilletjes en sloeg met zachtheid zijn schijnbaar helende tentakels om me heen. Nietsvermoedend deed ik door, steeds op zoek naar een oplossing voor alle problemen die ik rond me zag. Ongeacht of ze nu van mij waren of niet.

Als ik er nu op terug kijk, deed ik ook aan zelfzorg toen. De zelfzorg voor de buitenkant van ik, die er uiteraard ook moet zijn. Maar vanbinnen was het een chaos, onherkenbaar verwaarloosd. En vandaag, na maanden kan ik zeggen dat het eindelijk opgeruimd is. Wat van mij was, is opgelost. Wat niet van mij was is losgelaten. Wat niet op te lossen viel ook…

Al leer ik nog elke dag bij, groei ik nog elke dag en is er af en toe nog eens een klein schoonheidsfoutje die ervoor kan zorgen dat er een dal ontstaat in mijn curve. Er zijn echter ook van die mini overwinningen, leuke onverwachte verrassingen en nieuwe ontdekkingen die een boost geven en een piek veroorzaken op mijn curve. Om niet te snel van een piek naar een dal te gaan zijn er voldoende genietmomentjes. Het voelt terug evenwichtig, het vraagt soms nog energie want sommige energieslurpende zaken kan je niet (direct) uit de weg (blijven) gaan. Energiegevers heb ik gelukkig gevonden, voldoende om de balans te houden.

Al is er nog 1 iets waar ik dus momenteel aan werk. Iets wat soms moeilijk is maar waar ik nu van weet dat het soms de enige en/of beste oplossing is. Toen ik onderstaande qoute zag, kwam ie extra binnen. Niet altíjd eenvoudig toe te passen, wel krachtig in zijn eenvoud.