Boekrecensie: Leven met hoogsensiviteit

Net voor ik in verlof ging, kreeg ik de vraag van een naamgenote van me. Naast onze naam delen we nog enkele zaken, we schrijven allebei en HSP is een belangrijk iets in ons leven.
Het was dan ook geen al te moeilijke kwestie om in te gaan op de vraag of ik haar boek wou lezen. In eerste instantie moet ik benadrukken dat ik een heel trage lezer ben, die af en toe eens terugblader. Want het boek gaat vlotjes binnen, genietend zelfs en uiteraard heel herkenbaar.

Tijdens het lezen voel ik hoe ik knikkend instem met de schrijfster wanneer ze op een heel praktische manier een voor iedereen duidelijke benadering van hoogsensiviteit neerpent. Een boek die zeker dient voor wie nog nooit van hoogsensiviteit gehoord heeft maar eveneens ook voor wie reeds langer het begrip heeft omarmt.

Onomwonden wordt je geconfronteerd met alles waar je hoogsensiviteit een rol inspeelt en is het glashelder dat dit een mooie eigenschap is die je terecht kan omarmen. Dus voor wie HSP als een last ervaart….zeker lezen.

Dat ook dit eentje is waar ik in de toekomst naar terug zal grijpen is een feit, de reflectievragen die aan het einde van ieder hoofdstuk staan zijn ideaal om even stil te staan bij jezelf en hoe je omgaat met het gegeven HSP.

Een rationele kijk op iets wat soms wordt afgeschilderd als”te emotioneel”. Een boek die je doet stilstaan, aan de slag gaan en uiteindelijk ook vooruit doet gaan.

Het is misschien beetje vreemd maar IK wil schrijfster Wendy Van Mieghem bedanken voor de preview van dit boek. Het was me een eer dit boek te recenseren.

Boek:Leven met hoogsensiviteit – Praktische gids voor bewust leven en werken
Auteur: Wendy Van Mieghem (NL)
Illustrator: Roos Ten Broecke (BE)
Verkrijgbaar vanaf 7 sept. via Psychologieboeken.eu en Bol.com

Alive and rocking

Moe, uitgeteld maar o zo voldaan. Het is een vermoeidheid zoals ie moet zijn. Hunkeren naar slaap zonder tegen gehouden te worden door dat brein van mij. Nadenken…nah niet vandaag.

Het is iets vreemds, voor mij althans. Plots ben ik in staat om het rustdagje die ik vandaag had ingepland ten volle te besteden aan NIKS doen. Ok, een uurtje sporten, al was ook dat rustiger dan gewoonlijk. En vooral ik geniet er van zonder enig vorm van schuldgevoel of zonder na te denken wat een ander ervan vindt.

Het dagje was dan ook bewust ingelast, een festivalweekend is wat me er toe bracht. En ook dat was eentje waar ik zonder na te denken van heb genoten.

Iedere vezel in mijn lijf heb ik intens ondergedompeld. Iedere emotie die ik (aan)voelde, iedere klank, ieder lichtje, iedere geur (en die zijn niet allemaal slecht), iedere toon…ik genoot gewoon zonder meer.

Dat het gezelschap een heel belangrijke rol speelde is een feit. Iemand die me door en door kent, die mijn gedachtengang begrijpt, waar ik mezelf bij ben en waar ik weet dat ook zij haar enige echte zelf is. Het is een vriendschap die onbetaalbaar is, onmeetbaar en vooral onvoorwaardelijk is. Een van de steunpilaren die ik begin dit jaar koesterde, die me hielp om mezelf terug op te bouwen zodat ik er ook terug kan staan.

Dat dit weekend speciaal zou zijn wist ik eigenlijk al lang, vorig jaar stond ik op dezelfde weide en was ik intens ongelukkig in mijn leven. Het was gevoelsmatig een periode die ik niet snel kan vergeten, tranen in mijn ogen omdat ik vast zat door mezelf, mijn masker had een schaduw over me gegooid en dat weekend bracht me tot inzicht dat ik het van me moest gooien, ongeacht de wonden die het zou slaan bij mezelf maar jammer genoeg ook bij anderen.

Mijn eerste steunpilaar heb ik daar eindelijk omarmt, de muziek nam me heel voorzichtig mee in een roes van hoop. Mijn belangrijkste waarde heb ik toen herontdekt…eerlijkheid.

In alle donkere, beangstigende gedachten van vorig jaar merkte ik een stukje puur genot van wat zich rond me bevond. Dat ik me een jaar later zo herboren zou voelen, kon ik me niet voorstellen. Het gaf me toen voldoende energie om fysiek nog even verder te gaan, ookal was ik mentaal op. Kort daarna begon ik effectief aan mijn mentaal herstel, nog voor de fysieke chrash.

Dit jaar voel ik dezelfde energie, ik ben opgeladen erdoor. En het feit dat ik dichter bij mezelf sta dan een jaar geleden, betekent een boost van jewelste. Ik voel dat het goed is, de muziek, de sfeer en de vriendschap. Vorig jaar bracht het me terug tot leven, dit jaar doet het me beseffen dat IK leef ❤

(Geen) reactie

Een moeilijke situatie, een sterk rechtvaardigheidsgevoel en een moeilijk in te tomen drang om alles op te lossen zonder iemand te kwetsen. Meer dan eens was het voor mij het ideale recept voor piekernachten en sombere dagen achter een met brede glimlach bedekt masker.

Vertrekkende vanuit een theorie dat iedereen het beste voor heeft met elk ander medemens bracht dit regelmatig zware teleurstellingen mee. In een ander maar ook veelal in mezelf. Een freak, niet sterk genoeg, naïef, te vlug opgegeven…en daar waren dan de “wat als?” scenario’s. Met voornamelijk mezelf in de rol van gefaalde niksnut.

Maar ondanks alles wist ik 1 ding, een reactie kwam meestal wel. In een of andere vorm, op een of andere moment, aan een of andere persoon. Ik vond altijd wel een manier om het uit mijn systeem te krijgen. Al zorgde mijn ongeduld in combinatie met een of andere emotie soms voor een impulsieve reactie. En ja, soms ontstaan daar mooie dingen uit maar soms ook niet. En dan wordt mijn drang om alles op te lossen groter, het groeide stilletjes en sloeg met zachtheid zijn schijnbaar helende tentakels om me heen. Nietsvermoedend deed ik door, steeds op zoek naar een oplossing voor alle problemen die ik rond me zag. Ongeacht of ze nu van mij waren of niet.

Als ik er nu op terug kijk, deed ik ook aan zelfzorg toen. De zelfzorg voor de buitenkant van ik, die er uiteraard ook moet zijn. Maar vanbinnen was het een chaos, onherkenbaar verwaarloosd. En vandaag, na maanden kan ik zeggen dat het eindelijk opgeruimd is. Wat van mij was, is opgelost. Wat niet van mij was is losgelaten. Wat niet op te lossen viel ook…

Al leer ik nog elke dag bij, groei ik nog elke dag en is er af en toe nog eens een klein schoonheidsfoutje die ervoor kan zorgen dat er een dal ontstaat in mijn curve. Er zijn echter ook van die mini overwinningen, leuke onverwachte verrassingen en nieuwe ontdekkingen die een boost geven en een piek veroorzaken op mijn curve. Om niet te snel van een piek naar een dal te gaan zijn er voldoende genietmomentjes. Het voelt terug evenwichtig, het vraagt soms nog energie want sommige energieslurpende zaken kan je niet (direct) uit de weg (blijven) gaan. Energiegevers heb ik gelukkig gevonden, voldoende om de balans te houden.

Al is er nog 1 iets waar ik dus momenteel aan werk. Iets wat soms moeilijk is maar waar ik nu van weet dat het soms de enige en/of beste oplossing is. Toen ik onderstaande qoute zag, kwam ie extra binnen. Niet altíjd eenvoudig toe te passen, wel krachtig in zijn eenvoud.

Bubbel

Letterlijk gekwetst!

Ondanks de pijn die ik overal voel, blijf ik zo rustig mogelijk. De angst onder controle houden lukt me al net zo goed en of het nu het verdwaasde effect van de klap is of toepassen van de trucjes die ik leerde, de overvloed aan prikkels worden zo goed mogelijk gekanaliseerd.

Bij de smak hoorde ik mezelf een kreet uitslaan, om direct over te gaan naar een bodycheck. In een sneller tempo dan anders weliswaar want ik voel pijn in mijn gezicht en aan mijn schouder. De man die stopt en me overeind helpt, ik bedank hem vriendelijk zonder al te veel paniek in mijn stem. Iets minder rustig maar wel gekalmeerd door de enkele tranen die ik niet verdring, die ik niet laat opstapelen ergens achteraan in mijn keel ookal bezorgt het me enkele rare blikken van de passanten.

Mijn ademhaling, tijdens het wachten op mijn vervoer naar het ziekenhuis. Het brengt me een zekere vorm van rust. Mijn gedachten gaan niet verder dan nu en dat is precies hoe het moet op zulke momenten.

In het ziekenhuis is er niet veel volk maar iedereen praat door elkaar. Achter de dame aan de balie staan enkele mensen te lachen en praten. De persoon in de wachtruimte rechtover me kijkt met een blik van medelijden mijn richting uit. “Knip” de gedachte dat men iets raars denk van mijn gezicht die er gehavend uitziet en ontsiert wordt door enkele afgebrokkelde tanden visualiseer ik als een touw die ik zorgvuldig doorknip.

Ondanks dit alles voel ik dat het energie begint te vragen. Dit samen met de klap en het feit dat ik honger krijg doen me snakken naar een rustmomentje. Net wanneer ik de “bubbeltruc” wil toepassen wordt ik bij de dokter gebracht.

Het licht is er gedempter, hij praat op een rustige toon, hij vraagt voor hij aanraakt en legt gedetailleerd uit wat hij zal doen. Het stelt me gerust, de gevisualiseerde bubbel die niks in en uit laat is voorlopig nog niet nodig.

De bubbel is eentje die heel goed werkt voor mij. Al is ie drastisch, de mensen die me kennen weet dat ik dan stil wordt, een beetje in mezelf. In mijn hoofd laat ik dan enkel nog het woord “bubbel” toe. Het spreekt voor zich dat dit niet te lang kan worden volgehouden, alsof ik heel even met mijn hoofd onder water ga en als een zeemeermin even op adem kan komen.

Eenmaal in de auto kan ik terug opladen, mijn gezin is bij me. Ze geven me energie door hun aanwezigheid en hun zorgen. Net genoeg om de prikkels die ik wat later bij de tandarts zal ervaren te kunnen ondergaan.

Dat ik mijn plannen voor het uitje vanavond heb afgezegd vind ik jammer want ondanks alles zou het me misschien wel lukken maar het was een hevig dagje na een al even hevige valpartij tijdens mijn loopje. Alles kwam gelukkig snel goed, ik deed me niet stoerder voor dan ik was, benoemde het feit dat ik ook wel wat bang was maar ging nog niet te ver vooruit met de gedachten en liet de doemscenarios zich niet vasthaken in mijn hoofd.

Maar mijn lichaam werd er moe van, al zullen de pijnstillers hier ook wel hun aandeel in hebben, mijn hoofd is nog ietwat verdoofd. En ik weet wat ik nu moet doen. Het stemmetje die me zegt dat ik toch best naar de meisjesavond ga, dat ik niemand mag teleur stellen, is heel stil. Maar IK zeg maar 1 iets…rust!

Op goeie weg

Als je voelt dat het niet meer gaat zoals voordien, als je niet meer wilt dat het gaat zoals voordien.
Wat doe je dan? En hoe? In dit artikel staan alvast enkele goeie inzichten, tips, manieren waarvan ik bij het lezen dacht “Yep! Klopt, deed ik inderdaad ook na mijn chrash en ok aan sommige ben ik nog aan het werken maar ik voel dat het de goeie kant op gaat. IK voel dat het goed is 🙏❤”…thx @herhealth.nl

14 manieren om je leven weer op de rit te krijgen nadat je bent gebroken

Onbekend terrein

Vroeg in de ochtend sluip ik weg. De boerderijdieren staan nog op stal, het gekraai van de haan is nog niet te horen. Door de luikjes komt er een streepje daglicht binnen geglipt, de zon is duidelijk nog niet wakker genoeg om de nacht volledig weg te duwen.

De gebruikelijke twijfel of ik wel wakker genoeg ben, is iets krachtiger door de gezelligheid van de avond ervoor die gevuld was met gezelschapsspelletjes, hapjes en een lekker glaasje wijn.

Maar toch knobbel ik mijn loopschoenen toe, neem ik een extra flesje water mee en ga ik op verkenning in een voor mij onbekende omgeving. We kozen dit jaar voor een boerderijvakantie, iets wat het moderne appartement niet echt doet vermoeden maar de omgeving des te meer.

Het ene landweggetje na het andere rolt onder mijn voeten, de steile hellingen jagen mijn hartslag de lucht in. In een automatische reflex vertraag ik en geniet ik. De ochtendzon komt vanachter het heuvellandschap piepen en laat een glanzende, warme gloed over het graan glijden. Mijn hoofd is leeg, mijn gedachten zijn volledig in dit moment en ik geniet van de onderdompeling in dit mooi tafereel. Even niet denken aan wat is geweest of aan wat nog komt, even niet denken aan de beslissing die ik enkele dagen geleden nam. Eentje die me binnenkort ook op een onbekend terrein zal brengen.

Wanneer ik even later aanschuif bij het ontbijt voel ik de energie door me stromen. Het wordt een echte “geniet” vakantie. Geen grootste plannen, wel veel natuur en beweging maar vooral veel gezelligheid en rust.

Het onbekende schrikt me soms af maar het is soms net dat onbekende die voor de mooiste verassingen zorgt, die me terug in balans brengen en die me de energie geven waar ik van ga stralen. IK verken!

Rem(op)tijd!

Kort na de middag, volle maag dus. Een vriendelijk zonnetje die onverwacht de grijze wolken wegduwd, warm dus.

Al even onverwacht, is de nieuwe wending op werkvlak die ik gisteren bezegelde met een bevestigende krabbel en beklonk met een lichtbubbelend glaasje. Die me iets langer dan gewoonlijk wakker hield ook, moe dus.

Het onderschatte emotionele effect die aan de andere kant van het leuke nieuws zorgde voor een definitieve bevestiging van het nakende afscheid van iets wat al veel te lang was uitgesteld omdat het me toch ook in een bedroefde stemming brengt. Emo-dagje dus.

Maar het zou me niet tegenhouden in mijn reeds geplande, fysiek zeer haalbare training voor vandaag. Lopen dus 🙂 Wanneer ik de startknop indruk van mijn sporthorloge merk ik meteen dat de hartslag hoger is dan normaal, dan maar eerst wat wandelen. Enkele minuutjes en een matig resultaat verder beslis ik het toch een kans te geven.

Op 1 derde van mijn geplande afstand zoek ik echter wat schaduw, mijn hartslag is niet onder controle, mijn ademhaling gaat verloren in het matig briesje die gelukkig voor een verkoelend effect zorgt. Na een korte pauze zet ik mijn lichaam opnieuw aan het werk, vastberaden mijn planning aan te houden.

Net voor ik 2 derde bereik, waan ik me even Rambo. Jammer genoeg weet ik dat het Rambo gevoel geen goed teken is. Het staat namelijk voor de band die hij rond zijn hoofd heeft. De strakke denkbeeldige band rond mijn hoofd drukt steeds harder. De tintelingen die het uitstuurt lopen langs mijn bovenlichaam tot mijn benen die bij iedere stap zwaarder gaan wegen. Dit is de grens die ik voordien negeerde, ik wil niet maar besef dat ondanks het feit dat ik verder kan, ik beter stop.

Mijn reserves laat ik onaangetast en met een lichte teleurstelling druk ik de stopknop van mijn sporthorloge in. De laatste meters gaan op een rustig wandeltempo tergend langzaam en ik voel mijn lichaam snakken naar mijn migraine medicatie. Wanneer ik even later languit wat rust neem, voel ik hoe de tintelingen mijn lichaam verlaten, heel even lijkt mijn gezicht en mijn handen te worden verlamd om daarna over te gaan in een pijnloos hoofd die geniet van de rust die ik mezelf even gun.

Toch wel blij dat ik niet doorliep. Dat ik ook op fysiek vlak voor mezelf koos en mezelf niet figuurlijk maar ook niet letterlijk voorbij liep.