Als je voelt dat het niet meer gaat zoals voordien, als je niet meer wilt dat het gaat zoals voordien.
Wat doe je dan? En hoe? In dit artikel staan alvast enkele goeie inzichten, tips, manieren waarvan ik bij het lezen dacht “Yep! Klopt, deed ik inderdaad ook na mijn chrash en ok aan sommige ben ik nog aan het werken maar ik voel dat het de goeie kant op gaat. IK voel dat het goed is 🙏❤”…thx @herhealth.nl

14 manieren om je leven weer op de rit te krijgen nadat je bent gebroken

Vroeg in de ochtend sluip ik weg. De boerderijdieren staan nog op stal, het gekraai van de haan is nog niet te horen. Door de luikjes komt er een streepje daglicht binnen geglipt, de zon is duidelijk nog niet wakker genoeg om de nacht volledig weg te duwen.

De gebruikelijke twijfel of ik wel wakker genoeg ben, is iets krachtiger door de gezelligheid van de avond ervoor die gevuld was met gezelschapsspelletjes, hapjes en een lekker glaasje wijn.

Maar toch knobbel ik mijn loopschoenen toe, neem ik een extra flesje water mee en ga ik op verkenning in een voor mij onbekende omgeving. We kozen dit jaar voor een boerderijvakantie, iets wat het moderne appartement niet echt doet vermoeden maar de omgeving des te meer.

Het ene landweggetje na het andere rolt onder mijn voeten, de steile hellingen jagen mijn hartslag de lucht in. In een automatische reflex vertraag ik en geniet ik. De ochtendzon komt vanachter het heuvellandschap piepen en laat een glanzende, warme gloed over het graan glijden. Mijn hoofd is leeg, mijn gedachten zijn volledig in dit moment en ik geniet van de onderdompeling in dit mooi tafereel. Even niet denken aan wat is geweest of aan wat nog komt, even niet denken aan de beslissing die ik enkele dagen geleden nam. Eentje die me binnenkort ook op een onbekend terrein zal brengen.

Wanneer ik even later aanschuif bij het ontbijt voel ik de energie door me stromen. Het wordt een echte “geniet” vakantie. Geen grootste plannen, wel veel natuur en beweging maar vooral veel gezelligheid en rust.

Het onbekende schrikt me soms af maar het is soms net dat onbekende die voor de mooiste verassingen zorgt, die me terug in balans brengen en die me de energie geven waar ik van ga stralen. IK verken!

Kort na de middag, volle maag dus. Een vriendelijk zonnetje die onverwacht de grijze wolken wegduwd, warm dus.

Al even onverwacht, is de nieuwe wending op werkvlak die ik gisteren bezegelde met een bevestigende krabbel en beklonk met een lichtbubbelend glaasje. Die me iets langer dan gewoonlijk wakker hield ook, moe dus.

Het onderschatte emotionele effect die aan de andere kant van het leuke nieuws zorgde voor een definitieve bevestiging van het nakende afscheid van iets wat al veel te lang was uitgesteld omdat het me toch ook in een bedroefde stemming brengt. Emo-dagje dus.

Maar het zou me niet tegenhouden in mijn reeds geplande, fysiek zeer haalbare training voor vandaag. Lopen dus 🙂 Wanneer ik de startknop indruk van mijn sporthorloge merk ik meteen dat de hartslag hoger is dan normaal, dan maar eerst wat wandelen. Enkele minuutjes en een matig resultaat verder beslis ik het toch een kans te geven.

Op 1 derde van mijn geplande afstand zoek ik echter wat schaduw, mijn hartslag is niet onder controle, mijn ademhaling gaat verloren in het matig briesje die gelukkig voor een verkoelend effect zorgt. Na een korte pauze zet ik mijn lichaam opnieuw aan het werk, vastberaden mijn planning aan te houden.

Net voor ik 2 derde bereik, waan ik me even Rambo. Jammer genoeg weet ik dat het Rambo gevoel geen goed teken is. Het staat namelijk voor de band die hij rond zijn hoofd heeft. De strakke denkbeeldige band rond mijn hoofd drukt steeds harder. De tintelingen die het uitstuurt lopen langs mijn bovenlichaam tot mijn benen die bij iedere stap zwaarder gaan wegen. Dit is de grens die ik voordien negeerde, ik wil niet maar besef dat ondanks het feit dat ik verder kan, ik beter stop.

Mijn reserves laat ik onaangetast en met een lichte teleurstelling druk ik de stopknop van mijn sporthorloge in. De laatste meters gaan op een rustig wandeltempo tergend langzaam en ik voel mijn lichaam snakken naar mijn migraine medicatie. Wanneer ik even later languit wat rust neem, voel ik hoe de tintelingen mijn lichaam verlaten, heel even lijkt mijn gezicht en mijn handen te worden verlamd om daarna over te gaan in een pijnloos hoofd die geniet van de rust die ik mezelf even gun.

Toch wel blij dat ik niet doorliep. Dat ik ook op fysiek vlak voor mezelf koos en mezelf niet figuurlijk maar ook niet letterlijk voorbij liep.

Soms zie je de zaken zo helder dat je doet wat moet, ongeacht de consequenties. Zo was en ben ik nog steeds zeker van mijn kunnen alleen…soms ligt de beslissing in iemand anders zijn handen.

Iemand die misschien minder geïnformeerd is over wie je bent, minder lang bekend is met hoe je als persoon bent, minder in staat is om te zien welke capaciteiten je hebt. Als je dan de deur voor je neus krijgt is dat pijnlijk. Teleurstellend en heel even laat ik toe dat mijn emoties een weg naar buiten zoeken.

De klap was hard, ik zie het als achterblijven met een bloedneus. Wanneer het bloeden gestelpd is, dan ga ik verder. Want een deur sluit maar één ander zal ongetwijfeld ergens anders openen. Nog niet zo lang geleden gebeurde dit al op een ander, veel belangrijker vlak in mijn leven dus ook nu “i’ll be fine”

Het doet me denken aan een bekende qoute, of ie nu wel of niet van Einstein komt laat ik in het midden…

Het brengt me direct tot enkele andere gedachten die voor mij voortvloeien hieruit. Als de teleurstelling zo toeslaat ga ik schrijven, krabbels op papier die al dan niet op een bepaald moment hun weg naar hier zullen vinden. Maar nu voel ik de nood enkele op te sommen en te delen:

• Het water kan je bij de boom gieten om groei van de boom te creëren maar de vis zal uitdrogen.
• De boom kan je in het water zetten en zo een groei creëren en de vis zal genieten van een nieuwe omgeving.
• Of de vis is een van de vele vissen in de zee en beseft dat hij op zoek kan gaan naar een omgeving waar zijn capaciteiten ten volle kunnen worden benut.

Ondanks de klap, ondanks de emoties die ik even over me laat gaan besef ik dat het slechte nieuws die ik vernam niks zeggen over mijn capaciteiten. Mijn overtuiging die ik had over een job die ik wou, heb ik nog steeds. Alleen moet ik mezelf even de tijd geven om het bloeden te stelpen en met trots en overtuiging door te gaan naar een nieuwe kans.

Op gebied van leven en liefde ben ik al waar ik wou, op carrière gebied hink ik nog achterop, hield ik mezelf nog wat in. Nu ik weet wat ik in mijn mars heb, zal ik ook hier eindelijk vooruit gaan. Dat niet iedereen mijn manier van denken kon volgen is jammer maar ik blijf mezelf, ik heb te diep in mezelf gegraven om mijn persoonlijke groei teniet te doen.

Tijd om te exploreren, tijd om te doen wat moet ookal kan ik op vandaag de teleurstelling heel even niet weg steken. Ik bloei steeds meer open en mijn tranen van vandaag zal ik als water gebruiken om mijn groei te verzekeren.

“Wat betekent work/life balance voor jou?” Het is een vraag die ik een collega hoor vragen aan een sollicitant, die me heel even afleidt. Gelukkig kan ik redelijk snel mijn focus terug brengen naar de rest van het gesprek, al voel ik direct dat de gedachte enkel voor even werd stil gelegd in dat hoofd van me.

Wanneer ik even later mijn werkdag ten einde zie lopen, begint er een stil gefluister te weerklinken. Van alle indrukken, alle gedachten die ik vandaag opdeed spreekt deze net iets luider. Van alle redenen die ik ervoor kan bedenken is de grootste vermoedelijk omdat ik niet echt akkoord ben met de woorden “work/life balance”. Meer bepaald met de volgorde…
Wanneer en wie weet ik niet meer maar er was iemand die me erover deed nadenken.
Een beknopt antwoord zou ik niet kunnen geven mocht mij die vraag worden gesteld, het zou voor mij lijken alsof ik een lege doos zou verkopen.

Dan maar de uitgebreide versie:

Het zou andersom moeten zijn, life/work balance dus. Want is het niet zo dat je het belangrijkste eerst moet zetten? Is het niet zo dat als het gedeelte die we “leven”noemen niet in orde is het sowieso een effect heeft op het “werk”? Sommigen zullen me ongetwijfeld tegenspreken als ik zeg dat het zo is en dat mag want ik kan me inbeelden dat niet iedereen de diepe gedachtengang kan volgen van een ander of de nood (nog) niet voelt om hier even bij stil te staan.
Of het zou ook kunnen dat het leven voor hen altijd rozengeur en manneschijn lijkt te zijn omdat ze het nu eenmaal in hun hebben om niet gewichtig te doen over dergelijke zaken. Al zal men vroeg of laat beseffen dat hun roze bril niets meer doet dan de realiteit te verkleuren en hun blind maakt voor de soms donkere kantjes van het leven.
Misschien zorgt het werk voor sommigen wel voor afleiding van de mogelijkse problemen, daar kan ik als geen ander inkomen. Al vrees ik dat het de mentale en sociale gezondheid niet ten goede kan komen als dat zo is.

Feit is dat het weglopen van problemen aanvankelijk lichter aanvoelt maar er voor zorgt dat het gewicht ongezien bijgevult wordt en onopgemerkt de balans verstoord. Dat de balans van de ene persoon meer aankan dan de andere zal ik niet tegensspreken.
Maar in mijn ideale wereld is iedereen zich voldoende zelfbewust om de zwaarte te bepalen van het leven en het werk. Zo ben ik mezelf op dit moment bewust van deze idealistische gedachte die alleen maar dient om ook de harde realiteit versus mijn droomwereld in balans te houden 😉

Mijn work/life balans was voorheen ok, dacht ik. Mijn “work” kon me de middelen geven om de schijn van het gebalanceerde leven in stand houden en het gaf me voor lange tijd zelf de mogelijkheid om als vlucht te dienen.
Maar ik moet bevestigen dat de balans toch eenvoudiger, vlotter in stand te houden is sinds het “life” gedeelte eerst in de schaal werd gelegd. Het werk geeft me nog steeds de middelen om het leven in stand te houden maar de behoefte om er in weg te vluchten is een gewicht die er gelukig van af gevallen is. De blinkende buitenkant maakte plaats voor mijn kwetsbare binnenkant en de belangrijkste zijde van deze balans is terug in evenwicht, de schijn is niet meer nodig en als het even wat minder gaat, durf ik toegeven aan mezelf dat het tijd word om de focus bij te stellen. Wanneer het levensgedeelte in balans is, voelt het werkgedeelte efficiënter en beter aan. En het feit dat er op een natuurlijke manier ambities ontstaan die glashelder zijn voor mij, die me niet het gevoel geven dat er iets van me wordt verwacht wat ik niet wil, bevestigen dat mijn life/work balance in een voor mij aanvaardbaar evenwicht zit.

Maar terug naar de vraag wat betekent life/work balance dan? Tja, dat zal voor iedereen wel anders zijn. Als er al bij stil wordt gestaan tenminste…
Voor mij is het zorgen dat alles in balans kan blijven. De familiemomentjes, de diepgaande vriendschappen, het schrijven, mijn vrijwilligerswerk, de natuur en sporten aan de ene kant van de balans maar ook een werk die me de nodige voldoending heeft met collega’s die meewerken aan de algemene sfeer aan de andere kant van de balans. Met zelfbewustzijn in het midden die ik tijdig kan inschakelen als een van de twee factoren iets te zwaar gaat doorwegen.

Ik kan alleen maar concluderen dat wie voldoening uit het leven haalt meer voldoening uit hun werk kan halen en het neveneffect als voordeel heeft dat het werk nog beter kan worden uitgevoerd. Het belang van welbevinden is groot en is een gedeelde verantwoordelijkheid van zowel de werknemer, als werkgever. Maar mij zal je dus niet meer horen spreken over een work/life balance…IK ben eventjes averechts, tis life/work balance.

Een echt ochtendmens zal ik nooit worden, de warme gezelligheid die een avond met zich kan meebrengen vult mijn hart daarvoor te veel met dankbaarheid. Maar waar ik vroeger een hekel had aan de ochtenden, waar ik direct in sprintpositie vertrok om razendsnel naar de avond te flitsen, is er wel een stemmingsverschuiving ontstaan.

De rust, de stilte, de ingetogenheid van de ochtend. Het iets vroeger ontwaken dan alles en iedereen om me heen. Het voedt mijn hoofd en mijn lichaam met kalmte en mijn hart met verwondering van hoe mooi alles is net voor het ontwaakt.

Een extra boost kan er op sommige dagen bij wanneer ik mijn loopschoenen aantrek. Net zoals enkele dagen geleden, de wekker extra vroeg gezet. Met een klein beetje moeite mijn nog niet zo wakkere lijf uit bed gehaald en klaar gemaakt voor een rustig lang looptoertje langs het water.

Zo rond 5u30, net voor de zon opkomt valt het ochtenddauw als een prachtige witte sluier over het water. Het doet me zweven en ookal beloofden de makers van mijn loopschoenen dat ik op wolken zou lopen, de ochtenddauw maakt het waar.

Aan de andere kant van mij liggen open velden die een al even mooi golvende sluier over hen heen hebben. De schittering van de ontwakende zon maakt het feeërieke tafereel nog magischer. Ze speelt met haar stralen doorheen de golven en reflecteert haar schittering op het water. Heel even sta ik stil, heel even wil ik dit moment in mijn hart vangen en betrap ik me op een kinderlijke verwondering voor het moois die ik zo vroeg in de ochtend aanschouw.

Ik zet mijn loopje verder met een stralende lach, de schittering van de zon heeft die daar getoverd. Met een hoofd vol rust en stilte, die de ochtenddauw me gaf. Mijn hart vol verwondering en dankbaarheid voor dit moois. En mijn emoties worden versterkt door de trots op mezelf, dat ik me niet heb laten overhalen door mijn vermoeid hoofd om nog even te blijven liggen. Dat ik mijn hart volgde naar buiten toe, naar de schoonheid van de natuur, naar de ochtenddauw.

Slapen is zo belangrijk geworden dat de gewoonte er al goed inzit. Vrijdagavond 21u en ik kruip onder de wol, iets vroeger dan gewoonlijk want morgen loopt de wekker wat vroeger af. Terwijl ik mijn denkbeeldige bubbel over het bed laat vallen bedenk ik me dat er nog teveel licht door onze verduisterende gordijnen komt.

De oplossing, zo’n slaapmaskertje! Ik heb het ooit ergens gratis gekregen en in mijn nachtkastje gelegd om vermoedelijk nooit te gebruiken…Tot nu dus! Wanneer de donkerte voor mijn ogen glijdt, zie ik een lachwekkend tafereel op het kleine zwarte stukje stof die mijn ogen bedekt.

Mijn hele lijf schokt op en neer van het gelach die dit visueel maar niet reëel moment met zich meebrengt. Mijn man vraagt zich luidop af of alles wel ok is met me en onverstaanbaar door het lachen probeer ik uit te leggen wat zonet door mijn hoofd ging.

“Midden in de nacht, midden in mijn slaap. Ik schiet wakker maar zoals gewoonlijk is mijn hoofd nog slaperig en onbewust van de realiteit. Vol paniek want ik zie niks meer. Help!! Er is iets mis met mijn ogen! Tot ik na enkele seconden besef dat ik dat slaapmaskertje heb uitgeprobeerd”

Da’s dus wat ik al voor me zag toen ik het opzette. In geschreven woorden komt het minder over maar vrijdagavond zo rond een uur of negen lagen we daar met ons 2 te schaterlachen om iets wat niet was gebeurd. Het maskertje ging na enkele minuten weer af maar het moment wordt gekoesterd en toegevoegd aan de vele grappige momenten die er al zijn geweest.

Veel heb je niet nodig om te leven. Zuurstof, een rustig hoofd, een goeie gezondheid, heel veel liefde, slaap en humor. Want humor heals!

De “vibe” die ik enkele maanden geleden verloor begint zo stilletjes aan terug te komen. Het is dan wel iets goed, het is tegelijkertijd iets wat me waakzaam maakt, mijn grenzen bewaken werkt in 2 richtingen. Ik mag er niemand laten over gaan maar besef dat het evenzeer mijn verantwoordelijkheid is om er zelf niet over te gaan.
En dat is the key “beseffen”.

Beseffen dat een moment heel vluchtig is en ik dus kan kiezen om het vluchtig te laten voorbijgaan als het niet goed voelt. Maar ook beseffen dat IK even mag stilstaan bij wat IK denk, wat IK voel, wat IK wil en dat op een moment dat ik rustig ben. Beseffen dat ik ook niet te lang in de gedachte of het gevoel mag blijven hangen.
Want ookal vind ik het maatschappelijke tempo te snel, op sommige momenten moet ik gewoon mee, de bijhorende emoties kan ik even vluchtig maken.
Mijn diepverwerkende gedachtengang stel ik dan voor als een zeef, wat goed was hou ik over, de rest verzamel ik om tijdens een loopje, een wandeling of een ander buitenluchtmoment heel even naar boven te halen en zo te laten meevoeren met de wind.

Beseffen dat ik “ontspannende ontsnapmomentjes” moet blijven plannen die me de tijd geven om mijn eigen tempo te bepalen. Die mijn volledige intensiteit krijgen en die mijn hoofd met herinneringen vult die als tegenwicht zullen dienen bij een volgende periode van meedraaien in die malemolen. En beseffen dat deze momentjes alleen maar uit dingen bestaan die IK zelf ook wil. Iemand anders er een plezier mee doen is mooi mee genomen voor de people pleaser in ik maar het “pleasen” is niet alleen voor de ander maar evenzeer en in de eerste plaats voor mij.

Beseffen dat ik even wat bedenktijd mag nemen/vragen vooraleer ik “ja” of “nee” zeg. Ookal doet het me vrezen dat mensen ongeduldig zullen worden, me van uitstelgedrag zullen verwijten of dat mijn antwoord te laat zou komen.
Beseffen dat niemand perfect is en ik me dus ook niet perfect moet proberen voor te doen. Ookal voel ik me heel af en toe heel klein, heel dom, heel onbenullig, heel ongewenst… besef ik meer en meer dat dit heel normaal is en dat het uitspreken van mijn gevoel voldoende is om het “uit mijn systeem” te krijgen.

Gelukkig besef ik bijna constant dat mezelf zijn geen al te groot probleem meer is, althans niet meer voor mij. Ik heb een speels kantje, er mag al eens gelachten worden en na eerlijkheid is fun in het leven nog steeds een heel belangrijke waarde voor me.
Soms heb ik het gevoel dat ik hierdoor misschien niet altijd serieus wordt genomen of als ik een minder moment heb en het niet zo goed kan verbergen voel ik me soms nog schuldig. Maar heel snel maak ik me al de bedenking dat als ik mezelf ben ik geen probleem heb.

In vele gevallen is de eindconclusie hetzelfde: als in een ambetante situatie ik mezelf heb kunnen zijn maar aanvoel dat er toch nog iets speelt dan is dat niet mijn probleem. Als iemand niet omkan met het feit dat ik me durf kwetsbaar op te stellen en dit zonder woorden laat merken dan is het niet mijn probleem.
Ik besef dat dit de rand is van positief egoïsme is, dat ik niet in de val van gelatenheid of arrogantie mag trappen maar van nature uit ben ik gezegend met iets wat ervoor zorgt dat dit niet kan gebeuren. Het zou me terug opzadelen met een schuldgevoel, mijn gevoel zou zich weer ongemakkelijk opstellen en mijn lichaam zou me de signalen geven die ik enkele maanden geleden in kaart kon brengen.

IK ben gezegend met HSP, een prachtige eigenschap die me dan wel meer kwetsbaarder maakt maar ook oprechter, intenser, creatiever, georganiseerder en me in staat stelt mezelf en mijn talenten meer en meer te ontplooien, te doen groeien, doen beseffen…En het enige wat ik moet doen is het omarmen 🙂

Iedereen heeft op een bepaald moment wel eens gehoopt dat er zoiets als een glazen bol zou bestaan. Met zwevende handen zou een beslissing nemen dan net iets makkelijker worden.

Maar de vragen zouden niet ophouden. De zogenaamde “Wat als?” vragen. Samen met het het draaien van de handen over de mysterieuze glanzende bal komen er tientallen vragen bij, als paddenstoelen uit de grond. En voor je het weet ben je uiteindelijk alleen maar bezig met het draaien en tobben, op zoek in een bodemloos vat met antwoorden die je geen garanties geven.

Het is een inzicht die ik een tijdje geleden reeds in theorie kon opmaken maar de echte test speelt zich natuurlijk af in de praktijk. De oneindige vragenstroom passeert door mijn hoofd als ik opeens door iets “geactiveerd” wordt. Onwetend maar nieuwsgierig, nieuwsgierig maar ook bang. Geboeid door de prikkel die ik voel maar als Houdini geboeid door mijn gedachten.

Tijd om de theorie dus in de praktijk om te zetten. Hopende dat mijn comfortzone verlaten deze keer niet betekent dat ik mezelf te snel probeer te bewegen. IK spring…maar wel met een parachute deze keer 😉

Boeiend wat een zoektocht naar positief egoïsme kan brengen. Het bracht me in een relatief korte tijd terug naar mezelf en naar mijn eigenwaarde.
Maar ook naar een ander niveau in mijn relaties, in het ruime begrip van het woord dan. Mijn ‘rol’ als echtgenote, als mama, als dochter, zus, vriendin, collega…alles is op een bepaald vlak veranderd en gelukkig meestal in de positieve zin.
Het gevoel dat het een ‘rol’ is, is verdwenen als sneeuw voor de zon, de ‘rollen’ die me niet lagen zijn zover weggevaren van me dat ik niet eens de moeite neem om nog achterom te kijken. Waarom zou ik ook?

Dat het op werkvlak een ietwat onverwachte wending zou nemen had ik echter niet kunnen voorspellen. Natuurlijk heb ik, net als iedereen, bepaalde zekerheden nodig en wil ik me op profesioneel vlak verder kunnen ontwikkelen. Maar voorlopig gaat het goed, met de gebruikelijke ups and downs. Met de ene dag een leuke en de andere dag een minder leuke wending en heel soms zelfs eentje die me angstig maakt voor wat de toekomst brengt. Maar de laatste maanden ben ik zo intensief bezig geweest met mezelf te wapenen tegen mogelijke wankelmomenten dat ik op vandaag net sterk genoeg in mijn schoenen lijk te staan om enkele gedachten naar de toekomst toe figuurlijk af te knippen.

Dat ik op werkvlak een 2de “job” zou nodig hebben had ik echter niet verwacht. Dat mijn sterktes daarvoor net goed van pas komen zorgt voor een energiegever van jewelste. Nieuwsgierigheid, creativiteit, organiseren…en dat allemaal op een gebied die me niet alleen boeit maar die me gewoon ook definieert.
Vrijwilligerswerk bij HSP Vlaanderen in het redactieteam van hun magazine “De Cocon”.
IK kan er in komen dat sommige mensen het niet begrijpen maar het is een passie die ik met enige voorzichtigheid kan en wil aanpakken. In tegenstelling tot vorige passies stort ik me er niet volledig op in tijd en ruimte maar wel met heel mijn hart.

De thema’s waar ik mee start zijn dan niet eenvoudig, ze wakkeren iets in me aan. Het daagt me uit en het brengt me rust tegelijkertijd. De eerste stappen in de research zijn gezet en hoe klein ze op vandaag ook zijn, ze doen me opleven, naar meer verlangen en groeien zonder het gevoel te hebben dat ik er energie aan verlies. Ze voeden mijn Indigo stijl 😉

HSP’er of niet, op het randje van burn-out of herstellend van…een belangrijke tip is op onderzoek uit te gaan. In jezelf en heel even in je verleden, de confrontratie aangaan met bepaalde zaken die je al dan niet te lang aan de kant hebt geschoven. Uitzoeken waar je energiezuigers en je energiegevers zitten. Weloverwogen beslissingen nemen, ookal zitten er soms moeilijke bij. Alles wat je tot het keerpunt (die aanvankelijk als een dieptepunt aanvoelt) heeft gebracht in vraag durven stellen en heel maar dan ook heel goed voor jezelf zorgen zonder het respect voor iedereen, incl. jezelf, te verliezen.
Het klinkt zo eenvoudig in enkele woorden, dat het echter in de praktijk alles behalve eenvoudig is hoeft waarschijnlijk geen betoog.

Mijn Project IK loopt niet ten einde, het groeit, het volgt de koers van mijn hart en het voedt me met energie en brengt me op inspirerende plaatsen met al even inspirerende mensen. Het brengt mijn sterktes naar boven en laat me weer toe mijn hart open te stellen voor de mensen die me graag zien en de liefde terug in een 2 richtingsverkeer laat stromen. Vandaar dat ik af en toe al spreek over “ProjIKt”.
Het was een van mijn steunpilaren die het voor het eerst uitsprak en voor mij weerspiegelt het de groei die ik de voorbije maanden al maakte. De vaste vorm die dit project in mijn leven heeft ingenomen, de o zo nodige ommekeer die erdoor werd gemaakt.

Dat ik deel uit maak van een redactie is iets waar ik best wel trots op ben. Begin dit jaar had ik nog geen idee van deze mogelijkheid, van deze passie. Ik schreef me er een weg naartoe, de research naar mezelf bracht me al tot hier.
Nog steeds geen idee waar en wat het me nog zal brengen maar so far, so good. IK geniet!