Projectik: einde/start

Het is exact 1 jaar geleden dat ik werd geïnspireerd om te schrijven. De dag erna begon ik meteen, zonder plan, zonder doel. Onwetend dat ik een jaar later terug zou dromen over wat de toekomst brengt. Op zoek naar mezelf, naar zelfzorg, naar wat ik omschrijf als positief egoïsme.

Heb ik het gevonden? Ja! Maar het is geen eindpunt. Project IK betekende een wederopbouw van mijn eigenheid en is vandaag klaar om te starten. Aan zaken die al dan niet vaag gepland zijn maar ook klaar om onbekende paden te verkennen. Met een cognitieve denkwijze en een intuïtieve handeling ben IK nieuwsgierig naar morgen, dankbaar voor gisteren en geniet ik van vandaag.

De oude ik is echter niet weg. Ze is en blijft een deel van me, een deel die me vorig jaar naar dit toe bracht. IK wou haar eerst niet, kon haar fouten niet vergeven en haar gebreken niet vergeten. Maar nu sluit ik haar in mijn armen, ik vergeef en ik vergeet want de stem van de vroegere ik reist met me mee als waakzaamheid. Wanneer mijn gedachten te luid zijn, te ver voor of achteruit dwalen of te warrig zijn, weet IK dat ze roept. Mijn vroegere ik is mijn alarmsignaal die aangeeft dat het tijd is voor rust, voor stilte, voor orde in dat hoofd van me.

En nu? Projectik stopt dus niet, af en toe moet er nog iets bijgewerkt worden. Al besef ik dat mijn plannen op schrijfgebied verder groeien dan deze blog, zo nu en dan zal ik toch nog terug komen naar de basis. En ookal heb ik geen voornemens voor dit nieuwe jaar, net zoals ik hoopte ooit een marathon te lopen heb ik terug een hoopvol iets. Minder fysiek belastend dat wel maar tijdrovend des te meer. Het startschot is gegeven, de woorden zullen voorlopig nog enkel voor mij vloeiend over mijn scherm glijden maar ooit hoop ik te kunnen zeggen dat mijn eerste boek een feit is.

Never stop dreaming! Het doet me even denken aan de film die ik onlangs opnieuw bekeek. The greatest showman! Het verhaal over hoe ver dromen je kunnen brengen maar ook over hoe hard je kan botsen wanneer je te snel droomt. Hoe ver iemand kan gaan voor men beseft dat men te ver is gegaan. Tot je enkel nog terug naar jezelf kan, naar de basis. Als je dat uiteindelijk doet, lijkt het soms alsof je een stap terug zet maar in werkelijkheid brengt het je dichter bij datgene waar iedereen naar zoekt. Geluk!

De tekst van het lied op het einde vat alles mooi samen. En zelfs na ontelbaar keer dit lied te horen krijg ik nog steeds kippevel. Een volledige tekst hier delen deed ik nog niet maar deze verdient het des te meer:

I saw the sun begin to dim
And felt that winter wind
Blow cold
A man learns who is there for him
When the glitter fades and the walls won’t hold
‘Cause from then, rubble
One remains
Can only be what’s true
If all was lost
Is more I gain
‘Cause it led me back
To youFrom now on
These eyes will not be blinded by the lights
From now on
What’s waited till tomorrow starts tonight
Tonight
Let this promise in me start
Like an anthem in my heart
From now on
From now onI drank champagne with kings and queens
The politicians praised my name
But those are someone else’s dreams
The pitfalls of the man I became
For years and years
I chased their cheers
The crazy speed of always needing more
But when I stop
And see you here
I remember who all this was forAnd from now on
These eyes will not be blinded by the lights
From now on
What’s waited till tomorrow starts tonight
It starts tonight
And let this promise in me start
Like an anthem in my heart
From now on
From now on
From now onAnd we will come back home
And we will come back home
Home, again!

De jaarlijkse woorden die dezer dagen alom worden gebruikt, doen me afvragen of er zoiets bestaat als allejaars in plaats van alledaags. Maar toch wil ik afsluiten met iedereen veel “Geluk” te wensen voor dit nieuwe jaar. Soms te vroeg of net te laat, soms uitgebreid of soms vluchtig gezegd maar wat mij betreft altijd oprecht.

Majavio

De laatste dag van dit voor mij speciale jaar. Het doet me voorzichtig uitkijken naar de volgende jaren. Wetende dat er ups en downs zullen komen, denk ik aan de mooie woorden van een voor mij belangrijk persoon. Je hartslag wordt weergegeven met pieken en dalen, zo weet je dat je leeft. Een rechte lijn daarentegen…

Of zoals ik het aan mijn kids uitleg. Denk aan de film Inside Out! Welk gevoel staat aan het stuur? Is het verdriet? Laat het toe maar hou in het oog dat het zich niet aan de kant laat zetten door boosheid of een ander gevoel. Troost het met logica en realiteit. Is het blijheid? Laat het maar hou in het oog dat het de andere emoties niet aan de kant schuift. Toon het af en toe de realiteit. Zo onstaat dankbaarheid.

Het maakt me dan ook blij dat ik met dit gevoel mijn jaar kan afsluiten. Een jaar met talrijke memorabele momenten en met heel veel liefde en vriendschap voor iedereen die op hun eigen manier me hielpen. Heel vaak zonder dat ze het zelf weten. En vooral met veel liefde voor mezelf en dankbaarheid voor mijn misschien niet perfecte maar wel prachtig leventje.

Hoe je het eindejaar doorbrengt, of je er wel of niet ten volle kan van genieten, of het nu veel betekent voor je of niet, vergeet niet om te zien, te voelen wie je bent, wat je hebt, waar je bent en koester het. Want ookal lijkt het niet veel, het is waarschijnlijk onbetaalbaar.

En voor wie het echt niet gaat, vergeet niet…

(Ont)koppeling

Met gesloten ogen en een opperste concentratie geef ik me volledig over aan wat komt. Mee met iemand die me door en door kent, die ik vertrouw naar iemand die ik niet ken, iemand die ons iets zal bijleren in een workshop over chakra’s. Het spirituele aspect maakt me aanvankelijk wat schuchter, wat geremd maar algauw besef ik dat er niks verkeerd kan gaan en ik laat me leiden door mijn eigen gedachten, die blijkbaar op zoek gaan naar de connectie met mijn emoties.

Ik luister, ik voel, ik leef mee en ik leer. Een draaiende golf van emoties doet me letterlijk wankelen en trillen maar mijn voeten duwen stevig in de grond. De warme gloed achter mijn ogen duwt een zondvloed naar buiten, tranen van ontroering maar geen verdriet. Een gevoel van vurigheid borrelt op en het voelt alsof ik troetelbeergewijs een lichtend vuur vanuit mijn hart laat stralen. De onbekende stem achter me begeleid me, stelt me gerust maar stelt ook vragen. Mijn keel versmoord ieder woord en hakkend en plakkend probeer ik uit de drukken wat ik voel. Maar tijd en woorden schieten tekort…

Uitgeput, doodmoe maar met een intense gelukzaligheid sluit ik de avond af. Het duurt even voor ik besef wat er zich afspeelde. Na mezelf te verliezen, mezelf terug te hebben gevonden voelt het alsof ik aan mezelf een schouderklopje gaf. Na het fysieke en mentale herstel, kwam ik nu pas op het punt waarin ik mijn emotionele ik omhelsde. De cognitieve manier van denken die ik ontwikkelde wil ik laten samensmelten met mijn intense voelskracht die ik van nature altijd al had. Het klinkt zweverig maar mijn nieuwsgierigheid naar mijn spiritualiteit groeit.

De memorabele kantelmomenten dit jaar waren blijkbaar nog niet volledig. Na een woelige nacht doe ik iets waar ik al enkele weken over twijfelde. Niet meer registreren van wat mijn lichaam dag en nacht doet, hoeveel stappen ik zet, hoe veel en hoe snel ik sport. No more, het pure genieten hoeft voor mij niet meer te worden gedigitaliseerd. De jacht naar kudos, de competitie met mezelf…ik beleefde het en liet het bewust toe. Maar sinds mijn marathon merk ik een verandering die ik nog niet kon benoemen, sinds vandaag heeft sporten op gevoel en gezond verstand mijn voorkeur. Sinds vandaag zijn mijn beide polsen naakt en onbedekt.

Het lijkt iets banaal maar het symboleert mijn tevredenheid over mezelf. De ondergang van een drang naar erkenning of zoiets. En tegelijkertijd worden op andere vlakken dingen aangewakkerd, benieuwd wat het met zich meebrengt maar zonder verwachtingen lijk ik een nieuw pad te gaan bewandelen. Waar het me brengt weet ik niet maar mijn ervaring leerde me al dat een weg zonder aanwijzingen je naar de mooiste bestemmingen kan brengen.

Wat een jaar!

It’s the most wonderful time of the year…het is 1 van de kerstliedjes die de laatste dagen weerklinken. Helemaal ongelijk heeft Andy Williams niet maar het feit dat deze periode donkerte meebrengt kan niet worden genegeerd.

De mooie lichtjes waaronder gezellig gekeuvel gaande is, brengt soelaas. De andere zijde is drukte. Een energiegevend loopje, een wandelingetje in het bos kalmeert de zintuigen maar het gure weer en het te weinig zonlicht tempert de goesting. Hartverwarmende acties tonen een blijk van samenhorigheid, die hopelijk binnen enkele weken niet terug in de vergeetput geraakt. De meest wonderlijke tijd lijkt ook de meest tegenstrijdige tijd.

Maar ik heb er zin in, dat wel. Gezelligheid, samen zijn met familie en vrienden, het hoeft niet alleen op het einde van het jaar. Maar de magische sfeer waarin iedereen wordt ondergedompeld heeft een extra glanzend kantje. Heel vaag ontstaan plannen voor het komende jaar, de ambitie moet nog aan de realiteit gekoppeld worden maar het dromen laat ik even zegevieren. We zien wel…

Een tv programma over mensen die terugkijken naar hun voorbije jaar triggert me om hetzelfde te doen. En met een opgegeven hoofd, zonder enige twijfel kan ik zeggen dat mijn jaar echt MIJN jaar was. Een heftig traject met de focus op herstel, fysiek, mentaal en emotioneel. Trots op het wonderbaarlijke parcours die ik onwetend opging, op het harde werk die werd geleverd om het pad te plaveien, op de steunpilaren die me aanmoedigden door te gaan, op mijn symbolische marathon, op het mooie resultaat, op IK ❤

En dan weerklinkt een lied in mijn hoofd die aansluit bij hoe ik me voel, een tekst die herkenbaar is. Het afgelopen jaar was ik verwonderd over hoeveel mensen een vorm van herkenning vonden in wat ik zei, wat ik schreef. Soms expliciet gezegd maar soms ook door de sprekende lichaamstaal. Het is hoe dan ook iets waar ik heel dankbaar voor ben. Dus aan wonderbaarlijke jij: bedankt en geniet van deze tijd ❤

(zelf)liefde

Tis een torenhoog cliché maar het klopt als een bus…je kan pas echt van een ander houden als je jezelf graag ziet. Er is geen ander onderwerp dat meer besproken, bezongen en misschien zelfs vervloekt is als de liefde en ook ik stelde me al heel lang de vraag wat het nu eigenlijk is “liefde”. En in mijn hoofd gaat het van het melige “i wanna know what love is” tot het ietwat foute “what is love?” 🙂

Ik klink luchtig en speels over wat ooit zwaar en donker voelde. Sinds mijn leven terug in balans is, voel ik opnieuw het verhelderende effect die het met zich kan mee brengen. Het terug toelaten, laat me vooral toe om het te geven. Onvoorwaardelijk, ondoordacht en heel oprecht. Of het nu over de liefde voor mijn kinderen, mijn man, mijn familie, vrienden of mezelf gaat, het voelt vederlicht. Het maakt me dan ook even positief emotioneel als ik van verschillende mensen hoor dat ik (terug) rust uitstraal. Zonder het te weten, bevestigd dit compliment dat ik ben waar ik zo graag wou zijn…bij mezelf, mijn rust en liefde gevend.

Maar het blijft moeilijk om te omschrijven wat liefde nu eigenlijk is. Wanneer ik na een leuke avond naar huis rij, bezingt Bart Peeters het op zo’n simplistische manier dat zijn definitie niet helderder kan zijn. Of het nu over liefde voor een ander of liefde voor jezelf gaat, die 2 zinnen vatten alles samen “Liefde is alles liefde is alles, wat er blijft wanneer de rest verloren is. En zonder loopt het meestal ergens mis”

1 ding is zeker, zonder had ik het niet gered.

Hij komt, hij komt…(liegalarm)

Vreemde ogen dwingen! Het is een uitspraak die vaak gebruikt wordt als een kind aangenamer gedrag vertoont dan thuis. Hen grootbrengen is nooit een brokkenloos parcour, de ongebalanceerde maatschappij van heden zorgt niet alleen voor meer maar ook voor complexere obstakels en uitdagingen.

Speelsheid, pure onbetaalbare fun die geen cent kost en hun eigenheid motiveren maakt deel uit van het o zo nodige tegenwicht. Maar om het kind, kinderlijk te houden mag het belang van tradities niet geminimaliseerd worden. Zelf terugkerende, versterkende gewoontes creëren is een goeie start maar de kracht van jarenlange tradities mag niet onderschat worden.

Net daardoor voel ik een grote teleurstelling bij het lezen van het artikel over het al dan niet in stand houden van de kindervriend, Sinterklaas genaamd. Ondanks dat eerlijkheid bij ons thuis de belangrijkste waarde is, vind ik het onnodig om het zover door te drijven. Het in leven houden van de traditie nadat het geheim aan de kinderen onthuld is, kan zeker. Maar ik kan bevestigen dat de magie, de verwondering en het respect voor deze traditie mee verdwijnt met de leugen.

Liegen in de opvoeding klinkt dan heel fout in theorie, in de praktijk is het onvoorkomelijk. Je kind direct laten meedraaien in deze hectische, doldraaiende en soms extreem harde wereld zou hen angstig en wantrouwig maken. Dus iets deels verzwijgen is een vorm van bescherming en hun vertellen over een superactieve, attente oude Spaanse man leert hen bij dat goed gedrag beloont wordt. Eenmaal ze weten hoe de vork in de steel zit, zijn ze aanvankelijk teleurgesteld maar op dat moment leren ze ook daar mee omgaan. En dat is broodnodig voor de “grote mensen wereld” waar ze later in komen.

Een voorbereidende leugen om later te kunnen fungeren en soms leugenachtige figuurlijke klappen te kunnen opvangen en verteren. Het start voor de kleine mensen onder ons nu al te vroeg, gun hen dus hun ontsnappingsmomentjes. De Sint, de kerstman, de paashaas, de tandenfee en andere sprookjesachtige figuren houden hen “echt” kind. Dat wij als volwassenen liegen, vergeven ze ons maar al te graag en in vergelijking met andere leugens die iedere volwassenen wel eens verteld is dit de meest verantwoorde.

Duur herboren

Aan de hersenscan die ik een jaar geleden kreeg te zien valt niks meer te veranderen maar dit medisch netjes aantoonbaar gegeven bracht de mentale toestand naar boven en leidde uiteindelijk naar dit moment. Misschien heet het volgens sommige “genezen”, anderen noemen het “veranderd”, voor mij voelt het als “herboren”. Deze week was de laatste sessie van mijn relaxatietherapie, na net geen jaar van verschillende therapieën te combineren is dit de mooiste afsluiter die ik me kan voorstellen.

Toen ik er voor het eerst binnen stapte, staken mijn schouders net mijn oren niet voorbij. Mijn ademhaling ging niet verder dan mijn keel en haalde topsnelheden waardoor de woorden die ik sprak een en al onrust weergaven, mijn houding was verkrampt en angstig. Mijn modus schakelde constant tussen vluchten en vechten. Al lang zo bleek want de uitputtingsslag tussen de 2 versies van mezelf resulteerde uiteindelijk in emotionele en fysieke uitputting. Te lang, te overprikkeld…

Als ik er nu op terug kijk lijkt het traject die ik aflegde zwaarder dan het nu voelt, gaande van gesprekstherapie, cognitieve therapie, hsp sessies, loopbaanbegeleiding tot revalidatie gevolgd door personal coaching voor het fysieke gedeelte maar de constante in mijn traject was dus relaxatietherapie. Net voor ik vertrek wordt ik gecomplimenteerd voor het voorbije jaar. Een jaar waarin IK mijn stappen bewust zette, mijn tempo niet meer koppelde aan verwachtingen, mijn grenzen duidelijker trok en uiteindelijk mezelf terug vond.

Het klinkt als een happy end maar het voelt als een nieuw begin. En toch…eerder deze week zag ik op sociale media een post die me raakte, los van het politieke karakter die er achter zit. Een petitie die werd opgezet voor de terugbetaling van psychologische zorg voor iedereen. Ondanks de sterktes die ik heb gevonden, heb ik me heel zwak gevoeld, alle therapieën waren nodig om te komen waar ik nu sta maar goedkoop zijn ze niet. En de terugbetaling was beperkt, het randje van burn-out valt buiten de boot als het over psychologische zorg gaat, hsp al helemaal omdat dit een eigenschap is die je mits de juiste omgeving en begeleiding naar een sterkte kan ombuigen.

Klagen doe ik niet want ik kon gelukkig dit traject afleggen. Maar heel even sta ik stil bij diegene bij wie een afspraak maken bij de psycholoog niet kan omdat een hap eten, een dak boven het hoofd en een warm huis nu eenmaal prioriteit zijn. Ik begrijp als geen ander dat de basisbehoeften voorrang hebben, ooit was er een tijd waarin het ook bij ons zo was. We hadden het gevoel dat we buiten de maatschappij leefden en werkten keihard om er terug boven te komen. 2 jobs combineren, meer werken en minder genieten voor enkele jaren. Het ligt allemaal heel ver achter ons maar het was de start van de maatschappelijke race waar we zo voor vochten.

Wat ik echter nooit heb begrepen is waarom gezondheid geen basisbehoefte is. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik niet toen ziek ben geweest want rekenen en tellen om toe te komen is evenzeer stresserend en nefast voor de mentale gezondheid. Het is dan ook logisch dat de grote kosten worden weggelaten tot op het moment dat een ambulance nodig is. Voor de dure elektriciteit worden budgetmeters voorzien maar budget voor medische zorg wordt beperkter, voeding wordt via de voedselbanken verdeeld maar de terugbetaling van psychologische zorg wordt beperkter, mooie acties zoals rode neuzen dag worden opgezet maar het taboe op psychologische hulp bij -18 en +65 neemt zo toe dat de terugbetaling beperkt wordt. Snappen wie snappen kan!

Het maakt de idealist in me wakker en tegelijkertijd weet ik dat beide zijden complexer zijn dan dat ik het voorstel. Maar een bekende Vlaamse zanger zong ooit, hoop doet leven…en zo verleg ik mijn idealistische gedachten weer even. Terug naar mijn nieuwe IK, hoopvol, zelfbewust, positief, rustig, levenslustig, creatief, nieuwsgierig en toch nog steeds een tikkeltje ongeduldig.

https://www.groen.be/terugbetalingpsycholoog