De mentale looproute

Vaak wordt gezegd dat je jezelf tegen komt als je traint voor een marathon. IK was dus benieuwd want het gevoel mezelf tegen te komen heb ik zo ongeveer een jaar geleden in een iets andere context ervaren. Vanuit de revalidatie die bij de andere context hoort, ontstonden de fysieke trainingen met tussentijdse doelen, die op zich al kleine “hallo” momentjes met mezelf meebrachten.

Maar het klopt ergens wel, de trainingen zijn lang en het doel lijkt eenvoudiger dan het is. In de maanden training die vooraf gaan kan en zal er vanalles gebeuren die al dan niet rechtstreeks een invloed hebben op je fysieke en/of mentale gezondheid. In mijn geval een opkomende blessure, die dankzij mijn topcoach al snel werd aangepakt, een valpartij, die dankzij een flinke dosis geluk geen effect had op de benen maar des te meer op het hoofd (letterlijk maar ook figuurlijk) maar ook de dagelijkse zaken zoals gezin, werk en sociaal leven zorgen ervoor dat het evenwicht houden op zich al een soms uitputtende uitdaging is en voor mij aanvoelde alsof het kiezen was tussen mezelf en mijn omgeving. De grens tussen zelfzorg met respect voor een ander (aka positief egoïsme) en de klassieke vorm van egoïsme (aka negatief egoïsme) is op zulke momenten heel erg dun en het al dan niet onterecht schuldgevoel loert om de hoek wachtend op zijn kans om je schouder te bespringen en al fluisterend zich door je oor vast te nestelen in je gedachten. Een eerste botsing die zo nu en dan terug komt op de mentale looproute.

Het is dan wel een hobby en een toptijd zal ik niet halen maar het is een overwinning op mezelf. Mijn doorzettingsvermogen dacht ik kwijt te zijn na mijn chrash maar door omstandigheden kon ik niks anders dan mijn doel vroeger te leggen dan ik aanvankelijk dacht en tot mijn eigen verwondering bleek mijn doorzetting er toch al terug te zijn. De risico’s waren groot want fysiek en mentaal kon de mogelijkse terugval alles teniet doen. Maar net dit bracht me bij een tweede botsing met mezelf op de mentale looproute. Het alternatief om mijn doel maanden vooruit te schuiven was er, het besef dat dat een extra balletje was die ik omhoog moest houden ook. De combinatie enkele weken volhouden of enkele maanden, beiden brachten risico’s dus ging ik ten rade bij niemand minder dan mezelf vooraleer ik een beslissing nam. Zelfbesef, zelfbewust, luisteren naar het lichaam…het voorbije jaar was dit waar ik even hard op trainde als op mijn fysiek herstel dus dit obstakel kon ik overwinnen, mijn mentale looproute kon ik verder zetten met een grote dankbaarheid naar de topcoach die mijn mening respecteerde ondanks zijn andere, maar net zo zeer correcte, mening.

Een tweetal weken geleden sloeg het om, loopmoe maar niet op fysiek vlak. Het was een derde keer dat ik botse op mezelf, meer bepaald op het meest ergerlijke kantje. Eentje die er al mijn hele leven is, eentje waarvan ik al heel lang weet dat ik het heb. Maar nu moest ik er een strijd mee aangaan…mijn ongeduld. 2 weken zijn lang voor het hoofd als je voelt dat het lichaam klaar is, dit in combinatie met de raad om de laatste weken voor de marathon het wat rustiger aan te doen qua aantal kilometers. Het zorgt voor tegenstrijdige sensaties in hoofd en lichaam, mentale vermoeidheid maar fysiek fit. Geen fun meer in the run maar mezelf een ferme peptalk geven. Mijn gedachten sturen maar mijn emoties niet negeren. Ook mijn omgeving merkt het aan me en al helemaal op de momenten dat ik wankel tussen verantwoord doorzetten of met oogkleppen voluit vooruit gaan. Het brengt hen wat schrik want dat laatste is wat ik vroeger net te veel deed. Al is het meer en meer duidelijk dat ik net daarin ben veranderd, wie me goed kent weet dat de confrontatie met mijn eigen ongeduld behoorlijk tricky is. Het maakt me een ambetant persoon, moeilijk om te buigen, moeilijk te volgen, het ene moment stil en dan weer uitgelaten en het vreet energie. Dat laatste is dus de reden waarom de strijd aangaan belangrijk is maar ook waarom ik bedachtzaam moet zijn met hoe ik mezelf aanpak. Me loskoppelen van het ongeduld, van wat energie vraagt. Het lijkt te lukken, al kan ik op vandaag nog geen woorden vinden om te omschrijven hoe. Terwijl ik dit schrijf, merk ik dat niet enkel de confrontatie maar ook de communicatie met mezelf hier een belangrijke rol speelt en bedenk ik me hoe weirdo dit moet klinken voor jullie 😉

Wanneer de laatste dagen ingaan, de laatste looptraining erop zit, lijk ik wat rustiger te worden. Hopend dat de rust niet al slapend in mijn hoofd verdwijnt, zet ik in op rustig genieten en met gezonde afleiding de focus behouden. Maar dus ook op praten met mezelf, om zonder energievretende gevechten het ongeduld te lijf te gaan en met goeie moed richting finish te lopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s